Μια χαρά βολεύεται ο καπιταλισμός με κάτι τέτοιες θεωρίες που τείνουν να μας γυρίσουν στην περίοδο της φυσικής οικονομίας, δηλαδή της δουλοπαροικίας. Ο εργάτης δεν θα πρέπει πλέον να ανταλλάσσει την εργατική του δύναμη με μέσα συντήρησης, αλλά θα πρέπει να κατασκευάζει μόνος του ένα τμήμα των μέσων συντήρησης, βοηθώντας έτσι τον καπιταλιστή να αυξάνει τον βαθμό εκμετάλλευσής του, ρίχνοντας τον μισθό εργασίας ακόμη πιο κάτω από την αξία της.
Αυτό που φαντάζει ως μικροαστικός ρομαντισμός δεν είναι παρά ένα κομμάτι του νεοφιλελεύθερου δόγματος, επενδυμένο με οικολογικές και αισθητικές παρλαπίπες. Το όραμά μας είναι να ζήσουμε σε μια κοινωνία που η δουλειά δε θα είναι σκλαβιά. Σε μια κοινωνία της αφθονίας, η οποία θα επιτρέπει στα μέλη της να αποδεσμευτούν και από την πρόσθετη δουλεία του νοικοκυριού. Μέχρι να φτάσουμε εκεί, ας ανοίξουμε πόλεμο στους οπαδούς και προπαγανδιστές της μοντέρνας δουλοπαροικίας, που φορούν διάφορες λαμπερές στολές και επικαλούνται ευαισθησίες. Τα μέσα συντήρησης του εργάτη πρέπει να καλύπτονται από τον μισθό του, όχι να τα παράγει εν μέρει μόνος του. Τελεία και παύλα.
πηγή: Κόντρα