Η συγκύρια που βιώνουμε χαρακτηρίζεται από έντονες πολιτικές εξελίξεις. Πριν από λίγες ημέρες ζήσαμε την ψήφιση ενός άδικου και σκληρά ταξικού προϋπολογισμού, τις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις για την επέτειο της δολοφονίας του Α. Γρηγορόπουλου και την τεράστια νίκη του Ν. Ρωμανού και του κινήματος αλληλεγγύης που είχε αναπτυχθεί, την νίκη δηλαδή μιας ολόκληρης γενιάς.
Τα παραπάνω γεγονότα ανάγκασαν τη κυβέρνηση να επιταχύνει τις διαδικασίες για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Η επιλογή αυτή μπορεί να αποτελέσει την τελευταία κίνηση μίας κυβέρνησης που από τη μέρα εκλογής της, πορεύτηκε το δρόμο της καταστολής και της βίας, το δρόμο της εξαφάνισης κοινωνικών, εργατικών και πολιτικών δικαιωμάτων, το δρόμο για να πλουτίζουν οι λίγοι και οι πολλοί να πατάσσονται και να πετάγονται στο περιθώριο. Οι προσπάθειες για εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας στις 17, στις 23 και τελικά στις 29 Δεκέμβρη και η συγκέντρωση ή μη 180 βουλευτών που θα στηρίξουν τη κυβέρνηση, θα κρίνουν αν τα μνημόνια θα συνεχιστούν, αν η φτώχεια και η ανεργία θα γίνουν καθεστώς για τη γενιά μας, αν η δημοκρατία θα πεθάνει οριστικά σε αυτή τη χώρα, αν η νέα γενιά θα ζήσει χωρίς μέλλον.
Εδώ μπαίνουμε εμείς στην όλη υπόθεση. Εμείς θα επιλέξουμε αν θα συνεχίσουν να κυβερνάνε μέσα στο τρόμο και τη καταστολή. Εμείς θα επιλέξουμε αν θα συνεχίζουν να διαλύουν τα σχολεία, τα πανεπιστήμια και τα νοσοκομεία, ενώ θα αναγκαζόμαστε να δουλεύουμε σαν δούλοι ή να μεταναστεύουμε. Η ανατροπή της κυβέρνησης αποτελεί μονόδρομο για να ζήσουμε αλλιώς, να ζήσουμε δηλαδή μια ζωή με αξιοπρέπεια. Την ώρα μάλιστα που η κυβέρνηση κρέμεται κυριολεκτικά από μια κλωστή και ο μόνος τρόπος να την κόψουμε είναι οι κοινοί αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας που επιπλέον θα ανοίξουν τον δρόμο για την κυβέρνηση της Αριστεράς, μιας κυβέρνησης που θα είναι όπλο στα χέρια των υποτελών.