Θα περίμενε βέβαια κανείς, επαγωγικά, το θέμα του φετινού καρναβαλιού να είναι ο καραγκιόζης και η παρέα του. Αλλά η συντεχνία, με τον ευρωπαϊκό της προσανατολισμό και πιστή στη Μεγάλη Ιδέα της ενωμένης Ευρώπης, αφιέρωσε το καρναβάλι της στην -κατ’ ευφημισμόν- Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας. (Απορία προσωπική και αναπάντητη στο διηνεκές… Serenissima… Άραγε γιατί και πώς, η Βενετιά η πολυτάραχη, η ιμπεριαλιστική και αχόρταγη, η σκοτεινή και γεμάτη ίντριγκες, δολοπλοκίες, φόνους, προδοσίες, βρόμα και δυσωδία έχασε μεν βελόνι αλλά απόχτησε ετούτο το προσωνύμιο, ένας ιεροεξεταστής το ξέρει. Και το “ciao”; Πώς καθιερώθηκε ευρύτερα ακόμη και από το hi, ως διεθνής χαιρετισμός; Δεδομένης της προέλευσης της λέξης: Schiavo suo: σκλάβος σας… (s’ciàvo), s’ciào… ciao, γεννάται μια απορία.
”Τσάο, Δόγη μου μασκοφόρε” ψέλλιζε με μισή καρδιά ο λαουτζίκος όταν του τύχαινε το κακό συναπάντημα. Συνειρμοί… Κλείνει η παρένθεση).
Ωστόσο άλλη γκλαμουριά αυτή η Δύση.
Πλημμύρισαν οι κάμποι, τα όρη, τα χωριά, οι πόλεις και οι κωμοπόλεις, οι γειτονιές και τα αστικά κέντρα της πατρίδας, από φερέλπιδες διασκεδαστές και χαρά γεμάτους μασκοφόρους: ο Aρλεκίνος, “ο υπηρέτης δύο αφεντάδων”, η Kολομπίνα που συγκρατεί τη μάσκα της από ένα σχοινακι που κρατεί ανάμεσα στα δόντια της έτσι ώστε να “ενδίδει” χωρίς να ακούγεται, χωρίς να μπορεί να βγάλει άχνα. Ο Πουλτσινέλα, ο Ντοττόρε, ο Σκαραμούτσια ,ο Πεντρολίνο…
Πότε κατά μόνας, πότε στήνοντας υπαίθριες σκηνές και πότε δήθεν αυτοσχεδιάζοντας αυθορμήτως . Αλλά πάντα φορώντας μάσκες. Το απόλυτο αξεσουάρ ανά τους αιώνας.
Κι άλλοι μασκοφόροι, διεθνείς. Τι σύγκλιση φέτος οι λαοί!
Αλά μπρατσέτα τους είδαμε προ ημερών να περιδιαβαίνουν τους δρόμους του Παρισιού κρατώντας πανό με διπλή όψη. “ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ” στη μια πλευρά, “ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ” στην άλλη. Αυτό θα πει ευελιξία! Στη μέση η στρίγγλα που ακόμη και ντυμένη αρνάκι κόβει τη χολή των λύκων.
Εκλογές λοιπόν. Των Απόκρεω.
Μασκοφόροι όλων των κομμάτων ενωθείτε.
Μασκαράδες, γελωτοποιοί, ταχυδακτυλουργοί, μάγοι που μέσα από τα καπέλα σας αντί για κουνέλια ξεπετάγονται σκελετοί, ενωθείτε.
Είναι η ώρα που η φαντασία, η υπομονή, η όποια καλή θέληση, σηκώνει τα χέρια μπρός στην απροσμέτρητη βλακεία. Κι αν δεν ήμασταν για κλάματα, παραφράζοντας τον Γάλλο Chamfort που είχε πει πως ”αν δεν είχαμε την κυβέρνηση, δε θα είχαμε με τι να γελάμε”, θα λέγαμε ότι αν δεν είχαμε αυτές τις εκλογές, δε θα είχαμε με τι να γελάμε.
Είναι όμως και το έρμο ”το γελοίο (που) ατιμάζει περισσότερο από την ατιμία”. Λα Ροσφουκώ.
Κυριακή βράδυ, πρώιμα φέτος, θα κάψουμε στις πλατείες μας τον Καρνάβαλο.
Φτάνει να μη μας αναστηθεί πριν καν αλέκτωρ λαλήσαι τρις.
Κ. Σ.