Δεν είναι σκηνή από θρίλερ, αλλά καθημερινή πραγματικότητα που όσο κι αν την έχουμε συνηθίσει, δεν παύει να είναι αποτρόπαιη και σχεδόν ανατριχιαστική αν σταθούμε και την προσέξουμε.
Εκατοντάδες, χιλιάδες μόνοι –ή και με παρέα!- στα μέσα μαζικής μεταφοράς και στα καφέ ή εστιατόρια, σκυμμένοι σε οθόνες! Εικόνα που θα μπορούσε να φέρει ακόμη και κρίση πανικού σε κάποιον προσεκτικό, ευαίσθητο παρατηρητή.
Καθένας ολομόναχος. Μέσα και δίπλα του περιφρονημένος ο άνθρωπος! Η απόλυτη ύβρις προς τη ζωή! Πού και πόσο μακριά μπορεί να φτάσουν έτσι οι ανθρώπινες κοινωνίες;