Η παρουσία του τουρκικού κράτους στην περιοχή χαρακτηρίζεται από εικόνες σαν αυτή: στην διάρκεια της απαγόρευσης της κυκλοφορίας στους δρόμους, στις εννέα μέρες, δολοφόνησαν 23 άτομα. Όμως ο λαός στην Τσίζρε ξεσηκώθηκε και αντιστάθηκε! Μπαίνοντας στους δρόμους είναι ευδιάκριτα τα μέτρα ασφαλείας που παίρνει ο λαός για να εμποδίσει την ανάπτυξη του μακελειού. Παντού υπάρχουν σημάδια που άφησαν οι σφαίρες των αστυνομικών και των στρατιωτικών ελεύθερων σκοπευτών που χτένισαν την περιοχή. Όμως ούτε οι σφαίρες ούτε τα σημάδια των σφαιρών δεν μπόρεσαν να εξυπηρετήσουν τον σκοπό τους στην Τσίζρε! Οι τρομοκρατικές επιθέσεις του τουρκικού κράτους που αποσκοπούσαν στο να εκπατρίσουν τον λαό, να τον κάνουν να αρνηθεί την ταυτότητά του, έγιναν αιτία να δυναμώσει η αντίσταση και γύρισαν εναντίον του!
Και μετά τους αντάρτες του Γκαμπάρ και τους αντιστεκόμενους κατοίκους της περιοχής της Τσίζρε είπαμε να δούμε τα παιδιά.
Καθώς τριγυρίζαμε στους δρόμους, κάθε στιγμή και σε κάθε μεριά υπήρχαν παιδιά. Της Τσίζρε τα παιδιά… Άλλο ντροπαλό, άλλο ζωηρό, όλα όμως ήθελαν να εξηγήσουν αυτά που έζησαν. Από κάθε παιδικό στόμα ακουγόταν «εδώ ήταν οι ελεύθεροι σκοπευτές», «εκείνο το σπίτι είναι δικό μας», «αυτό το σπίτι το κάψανε». Στην περιοχή Νουρ συναντήσαμε και το μικρό παιδί που συναντήσαμε την πρώτη μέρα στην Τσίζρε και μας είπε δείχνοντας το καροτσάκι του «αυτό είναι το αμάξι μου». Πάρκαρε το αμάξι του και άρχισε να μας εξηγεί την αντίσταση δρόμο-δρόμο. Μας δείχνει το πολιτιστικό κέντρο και λέει «από δω πυροβολούσαν» και συνεχίζει «εδώ σκότωσαν τον γέρο»… Μας δείχνει τα καμένα σπίτια και λέει και στα άλλα παιδιά να έρθουν.
Αντί να ακούμε από τα παιδιά για παιδικά παιχνίδια, το σχοινάκι, το κουτσό και το κρυφτό, ακούμε για το μακελειό και την αντίσταση στην Τσίζρε. Και ένα σύνθημα που έχουν και το φωνάζουν σαν ομάδα. Σε κάθε δρόμο που πηγαίναμε συναντιόμασταν με μια ομάδα που φώναζε «ζήτω η αντίσταση της Τσίζρε»…
Βραδιάζει και τα παιδιά πηγαίνουν στον τηλεβόα. Με τη συνοδεία των συνθημάτων τριγυρίζουν όλες τις γειτονιές. Απολαμβάνουν που μπορούν να κυκλοφορούν στους δρόμους χωρίς να τους σκοτώνουν. Πώς να μην το απολαύσουν; Όταν το κράτος σημάδεψε με τον θάνατο και σπίτι βρέφους 35 ημερών… Τα παιδιά Nihat Kazanhan, Baran Çağlı, Cemile Çağırga και άλλα παιδιά.
Αυτοί που μακελεύουν ένα λαό, αυτοί που δολοφονούν παιδιά, πολιτικοποιούν τα παιδιά που επιζούν, στεριώνουν το πνεύμα της αντίστασης. Στην Τσίζρε τα συνθήματα είναι το παιχνίδι των παιδιών, ζώνονται τον κασμά και το φτυάρι και σκάβουν χαρακώματα στους δρόμους για να ενισχύσουν την ασφάλεια, να προστατέψουν τα σπίτια τους, να υπερασπιστούν τη γη τους. Οι μάνες παρά τον βαθύ πόνο από τον χαμό των παιδιών τους, είναι περήφανες για την αντίσταση των παιδιών. Εκεί που λένε «ειρήνη» συμπληρώνουν «αντίσταση». Γι’ αυτό μας λένε «γίναμε πολλοί, μικροί, μεγάλοι, γέροι και νέοι και θα αντισταθούμε για να μη πεθάνουμε».
Στο σπίτι που μείναμε το βράδυ, τα παιδιά της οικογένειας είχαν γραμμένους σε χαρτί τους στίχους από τα επαναστατικά τραγούδια και τους διάβαζαν συνέχεια. Μαζί τους τραγουδήσαμε, με τον τετράχρονο Μπαρίς χορέψαμε και η δεκατριάχρονη Φερχάτ μας τραγουδούσε. Χορεύοντας και τραγουδώντας τραγούδια της αντίστασης με τα παιδιά, καταλάβαμε ακόμη μια φορά τι σημαίνει να είσαι παιδί στο τουρκικό Κουρδιστάν. Εδώ το να είσαι παιδί σημαίνει ότι αγωνίζεσαι. Για τη γλώσσα σου, την ταυτότητά σου, τον πολιτισμό σου και για να μπορέσεις να ζήσεις!
πηγή: Αντίσταση στις Γειτονιές – μετάφραση της Τασούλας Γκενίδου από ozgurgelecek.net.