Το σχόλιο είναι το ακόλουθο:
Κάθε φορά που γίνεται λόγος, σπάνια βέβαια, για την εκπαίδευση των παιδιών της Θράκης, γίνεται αναφορά στην μειονότητα και στη δυσκολία της να αντεπεξέλθει στη διγλωσσία και τα λοιπά. Θεωρώ μέγιστη παράλειψη το ότι δεν γίνεται αναφορά στο ότι υπάρχουν και παιδιά που δεν ανήκουν στην τουρκική μειονότητα και αναγκάζονται από το υπάρχον εκπαιδευτικό πρόγραμμα να διδάσκονται στην τουρκική γλώσσα τις μισές ώρες του δημοτικού σχολείου.
Άλλο η τουρκική μειονότητα, άλλο οι Πομάκοι. Οι οποίοι ναι μεν είναι μουσουλμάνοι -άσχετη η θρησκεία από την ελληνόγλωσση ή όχι εκπαίδευση- αλλά δεν ανήκουν στην τουρκική μειονότητα. Αντίστοιχα υπάρχουν και άθεοι, σιωνιστές, βουδιστές και ό,τι άλλο θέλει κανείς. Κάνω λάθος ή είμαστε συνταγματικά ελεύθεροι να έχουμε ό,τι “θρησκευτικά πιστεύω” θέλουμε;
Τα παιδιά αυτά στο σπίτι τους μιλούν πομάκικα -στην πλειονότητά τους αποκλειστικά-, στο νηπιαγωγείο καλούνται να μάθουν ελληνικά και στο δημοτικό μπαίνουν και τα τούρκικα στο ημερήσιο πρόγραμμά τους… Και δεν έχει να κάνει με “τους κακούς γείτονες”, “την ελληνική γλώσσα μας” και άλλα τραγελαφικά. Έχει να κάνει με τις ίσες ευκαιρίες στη μάθηση. Έχει να κάνει με την αποδοχή της ταυτότητας του άλλου. Έχει να κάνει με παιδιά που ζουν και μεγαλώνουν εδώ, ψάχνουν δουλειά και πάνε στον στρατό, γερνούν, παίρνουν σύνταξη(;)… όπως έκαναν και οι παππούδες των παππούδων τους.
Και μιλάμε για δίγλωσσα νηπιαγωγεία;
Κ. Γ.