“Ψαράς της Ισλανδίας” – Pierre Loti
Ένα παραθαλάσσιο χωριό της Βρετάνης. Σπίτια ταπεινά, κακοτράχαλη γη, ζωή σκληρή και δύσκολη. Κάθε χρόνο την άνοιξη οι άνδρες φεύγουν για να ψαρέψουν στις αφιλόξενες θάλασσες της Ισλανδίας, αφήνοντας πίσω τους μανάδες, γυναίκες, κόρες, αγαπημένες. Πολλοί δεν ξαναγυρίζουν το φθινόπωρο. Στο κοιμητήριο του χωριού προστίθενται μερικές ακόμα επιτοίχιες πλάκες που μνημονεύουν τους πνιγμένους. Σ’ αυτό τον τόπο που η θάλασσα τον τρέφει αλλά και τον αντιμάχεται, που τον μαστιγώνουν οι άνεμοι και τον γονατίζει το πένθος, γεννιέται ένας παθιασμένος έρωτας ανάμεσα στη Γκωντ, την όμορφη κόρη ενός ψαρά που έχει πλουτίσει, και τον ωραίο και υπεροπτικό Γιαν, τον «ψαρά της Ισλανδίας». Θα τους χαριστεί άραγε η ευτυχία που τόσο προσδοκούν; Ή θα διεκδικήσει η θάλασσα, «η σύζυγος του τάφου», τον όμορφο Γιαν;
Γραμμένος με απλότητα και λυρισμό, με εθνογραφική ματιά και βαθιά συμπάθεια για τους ταπεινούς ψαράδες της Βρετάνης και τις χαροκαμένες γυναίκες τους, ο “Ψαράς της Ισλανδίας” είναι το σημαντικότερο μυθιστόρημα του συγγραφέα-ταξιδευτή Πιερ Λοτί.
“Τα τελευταία μου λόγια” – Santiago H. Amigorena
2086: το τέλος του κόσμου. Η Ακρόπολη της Αθήνας είναι το έσχατο καταφύγιο για δύο εναπομείναντες ανθρώπους, τον νεαρό αφηγητή κι έναν υπεραιωνόβιο άνδρα ονόματι Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Ο Σαίξπηρ θυμάται πώς ήταν ο κόσμος όταν οι άνθρωποι μπορούσαν ακόμη να χαίρονται τη ζωή. Με οδηγό τις αναμνήσεις τους και αναφορές σε μεγάλους συγγραφείς, οι δύο τελευταίοι άνθρωποι προσπαθούν να ανακαλύψουν τις αιτίες του αφανισμού. Χρειάζεται άραγε η απόλυτη καταστροφή για να μπορέσει ο άνθρωπος να ευαισθητοποιηθεί από την ομορφιά ενός απλού ρόδου;