Σταχυολογούμε μερικά δείγματα-δήγματα από το εξόχως ενδιαφέρον βιβλίο του Umberto Eco που ο τίτλος του ακούγεται πολύ κάθε χρόνο τέτοιο καιρό, “Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις“:
- Κάποτε ο εκδότης Βαλεντίνο Μπομπιάνι κυκλοφόρησε τον αφορισμό “ένας άνθρωπος που διαβάζει αξίζει για δύο”. O πλούτος μας σε σύγκριση με έναν αναλφάβητο (ή με έναν εγγράμματο που δεν διαβάζει) είναι ότι εκείνος ζει και θα ζει μόνο τη δική του ζωή, ενώ εμείς έχουμε ζήσει πάρα πολλές.
- Διάβαζε τις εφημερίδες μόνο μετά από τρεις μήνες, για να έχει –όπως έλεγε- την απαραίτητη ιστορική απόσταση. Δεν έκανε καριέρα, έγινε όμως σοφός.
- Γιατί πρέπει οπωσδήποτε να μιλήσουμε για ένα βιβλίο μόνο και μόνο επειδή κυκλοφόρησε την προηγούμενη εβδομάδα; Κι αν εγώ ψάχνοντας σε κάποιο υπαίθριο πάγκο ανακαλύψω ένα ενδιαφέρον βιβλίο του 1926 ή του 1526, μήπως αυτό δεν είναι ένα γεγονός για το οποίο αξίζει τον κόπο να μιλήσουμε;
- Ο τύπος υποδουλώνεται όλο και πιο πολύ στην τηλεόραση, επειδή σ’ αυτήν βρίσκει ασήμαντα θέματα με τα οποία ασχολείται η νοσηρή περιέργεια του κοινού.
- Αν υπογραμμίσουμε με κόκκινο τις ειδήσεις που πραγματικά ενδιαφέρουν και με πράσινο τις επαναλήψεις, θα δούμε ότι όλα μπορούσαν να ειπωθούν στον μισό χώρο. Ο άλλος μισός θα μπορούσε να παραχωρηθεί σε κάποια άλλα πράγματα που οπωσδήποτε θα άξιζε τον κόπο να τα μάθουμε.