Λίγο πριν τη συνταξιοδότηση και σχολιάζοντας «μεγάλωσα πια», η κα Ελευθερίου αποχωρεί από το «τιμόνι» του σωματείου λέγοντας «θα είμαι κοντά στις συναδέλφους για ό,τι μπορώ να προσφέρω και θα βοηθήσω όσο μπορώ όπου με χρειαστούν».
Ο δρόμος προς τις αρχαιρεσίες του σωματείου συνοδεύεται από μια παρατηρούμενη απροθυμία άλλων μελών να αναλάβουν τις ευθύνες τους, με φόντο την πικρή διαπίστωση της συνομιλήτριάς μας ότι «δυστυχώς τα πάντα παραμένουν στάσιμα, τίποτε δεν αλλάζει» και την έκκλησή της ότι «το σωματείο δεν πρέπει με τίποτε να διαλυθεί».
Με αφορμή τα παραπάνω, ανασύρουμε ρεπορτάζ (δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Θράκη») με ενδεικτική συνομιλία που είχαμε προ επταμήνου με την Μαρίνα Ελευθερίου.
«Έρχεται και η σειρά μας»
Επανέρχεται στην επικαιρότητα το ζήτημα των καθαριστριών, μετά και τα πρόσφατα δημοσιεύματα μερίδας του τοπικού τύπου για μαζικές απολύσεις καθαριστριών από το Γενικό Νοσοκομείο Ξάνθης.
Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, η ανάδοχος εταιρεία για την καθαριότητα του νοσοκομείου (σ.σ. προέρχεται από την Αλεξανδρούπολη) προχώρησε σε απολύσεις εργαζομένων, πολλές εκ των οποίων ανήκουν σε ευπαθείς κοινωνικές ομάδες (ανάμεσά τους και χήρα, μητέρα δύο διαβητικών παιδιών!). Επί των παραπάνω, ο διοικητής του νοσοκομείου Αθανάσιος Μπαμπαλίδης φέρεται να σχολίασε κυνικά ότι «εμείς επαναπροσδιορίσαμε και επανεκτιμήσαμε τις ανάγκες μας και είδαμε ότι μπορούσαμε να κάνουμε μια μείωση της δαπάνης για την καθαριότητα. Η μείωση της δαπάνης εκτιμάται γύρω στο 25%», προσθέτοντας ότι «υπήρχαν κάποια προβλήματα στην αρχή τα οποία αποδίδονται στην αρχική αρρυθμία που προκλήθηκε από τη μείωση των καθαριστριών και που τώρα έχουν επιλυθεί»…
Εκφράζοντας τη λύπη της για τις απολυθείσες, η πρόεδρος του Σωματείου Καθαριστριών Ξάνθης δηλώνει την άγνοιά της για το συμβάν, λέγοντας: «Δεν γνωρίζουμε πού ανήκουν αυτές οι καθαρίστριες και αν έχουν κάποιο σωματείο, πάντως δεν είναι σ’ εμάς. Γεγονός είναι πάντως ότι έρχεται και η σειρά του κλάδου μας». Και -αφορμής δοθείσης- αποτυπώνει το τοπίο που διαμορφώνεται στον κλάδο. «Τώρα ανήκουμε στους Ο.Τ.Α. και ήδη ακούστηκε ότι περί τα 4.000 άτομα θα φύγουν από τους δήμους. Δεν ξέρω αν θα είμαστε και εμείς, θα δείξει, πάντως το θέμα είναι η ιδιωτικοποίηση των πάντων και η αποφυγή της ευθύνης από το κράτος. Ήδη συναδέλφισσες από κάποιο υπουργείο τέθηκαν σε διαθεσιμότητα» λέει, σημειώνοντας ότι «σ’ αυτά τα μεγάλα οικήματα μπορεί να μπει συνεργείο, αλλά στα σχολεία η κατάσταση είναι αλλιώτικη, ιδιόμορφη, δεν μπορούν να βάλουν συνεργεία».
Η κα Ελευθερίου αναφέρεται στη συνέλευση της ομοσπονδίας του κλάδου που έγινε τον Ιούλιο, λέγοντας ότι «εκεί μας είπαν ότι μεθοδεύεται και η δική μας διαθεσιμότητα, προκειμένου να μπουν στα συνεργεία καθαρισμού στα σχολεία. Κι αυτό γιατί δεν συμφέρει στο κράτος να μας πληρώνει!». Και βέβαια καθένας μπορεί να καταλάβει τις συνθήκες «γαλέρας» που θα ακολουθήσουν, καθώς –όπως λέει χαρακτηριστικά η συνομιλήτριά μας «θα έρθει ο εργολάβος και θα πει “πάρε διακόσια ευρώ και άμα σου αρέσει”…».
Η κα Ελευθερίου λέει χαρακτηριστικά: «Να σκεφτείτε ότι στην Ξάνθη έχουμε συμβάσεις έργου με ογδόντα και εκατό ευρώ, κοπέλες σε νηπιαγωγεία χωριών και σε μικρούς χώρους. Και είναι αορίστου χρόνου –φανταστείτε!- με μιάμιση και δύο ώρες» και εξηγεί: «Αυτά τα γελοία πράγματα προέκυψαν με το προεδρικό διάταγμα του 2004 επί Παυλόπουλου, τότε που κάποιες γίναμε αορίστου χρόνου και κάποιες άλλες έμειναν απ’ έξω. Είναι τραγελαφικό από τη στιγμή που κάνουμε την ίδια δουλειά. Βρήκανε κάποια “πατήματα” με απόκλιση ημερών και από τις 12.500 που ήμασταν σ’ όλη τη χώρα, έγιναν αορίστου χρόνου γύρω στις 2.700. Οι άλλες είναι εργολάβοι με δεκάμηνη σύμβαση έργου, απολυμένες δύο μήνες το καλοκαίρι χωρίς μισθό ή επίδομα (σ.σ. τα ένσημά τους είχαν ισχύ μόνο για γιατρό και σύνταξη, αφού δεν κατέβαλλαν εισφορές για τον Ο.Α.Ε.Δ.). Και φυσικά δεν δικαιούνται δώρο Χριστουγέννων ή Πάσχα, που πλέον κόπηκε από όλους. Ωστόσο, με μια εγκύκλιο του 2011 δίνεται το δικαίωμα σ’ αυτές τις συμβάσεις έργου να παίρνουν επίδομα ανεργίας μόνο για δύο καλοκαιρινούς από τον Ο.Α.Ε.Δ. Αυτό είναι καλό, τόσο για το επίδομα όσο και για την πιθανότητα να δοθούν κάποτε και πάλι δάνεια εργατικής κατοικίας».
«Δεν τους ενδιαφέρει αν τα σχολεία μείνουν βρώμικα»
Νέο «φασούλι» βγήκε φέτος για τις καθαρίστριες των σχολείων, με την κα Ελευθερίου να δίνει λεπτομερώς το ιστορικό: «Κάθε χρόνο οι συμβάσεις ανατίθενται σε κάποιο φορέα από το υπουργείο Παιδείας. Παλιά ήταν ο Οργανισμός Σχολικών Κτιρίων, μετά έγινε το Εθνικό Ίδρυμα Νεότητας και άλλοι, για να υπάρχει νέος φορέας κάθε δύο χρόνια ώστε να μην αποκτούν δικαιώματα οι εργαζόμενες (σ.σ. είχαμε αναφερθεί λεπτομερώς στο ζήτημα σε παλαιότερο δημοσίευμά μας). Αυτές οι συμβάσεις –που πάντα καθυστερούσαν- γίνονταν συνήθως στα μέσα Οκτωβρίου. Μίλησα με τους προέδρους των σχολικών επιτροπών πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας και μου είπαν ότι έπρεπε να κάνουν αναγγελία της πρόσληψης στον Ο.Α.Ε.Δ. που έδινε προθεσμία μέχρι τις 15 Σεπτεμβρίου. Πιεζόμενοι γιατί δεν ήξεραν αν τελικά εγκριθεί το κονδύλιο (ποιος θα πλήρωνε τις καθαρίστριες;) έβαλαν –στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση- τελικά τη σύμβαση από πρώτη Οκτωβρίου. Που σημαίνει ότι οι γυναίκες που από τις 20 Αυγούστου είναι στη δουλειά, θα μείνουν απλήρωτες για ένα μήνα! Καλοπροαίρετα και ανθρωπιστικά κάποιοι διευθυντές είπαν ότι κάτι θα δώσουν, αλλά το θέμα δεν είναι μόνο χρηματικό καθώς οι γυναίκες έχασαν 25 ένσημα… Στη δε πρωτοβάθμια εκπαίδευση, οι συμβάσεις μπήκαν από τις 25 Σεπτεμβρίου και τις λήγουν στις 15 Ιουνίου, με αποτέλεσμα να χάνονται 35 ένσημα στο δεκάμηνο. Όμως πάντα οι συμβάσεις ήταν από 1/9 ως 30/6 και ξαφνικά το αλλάζουν και αυτό. Και δεν ξέρουμε ακόμη αν έχουν έρθει τα κονδύλια για να πληρωθούν οι γυναίκες…».
Το σωματείο που εκπροσωπεί η κα Ελευθερίου είχε περί τα ογδόντα μέλη. «Κάποιες συναδέλφισσες έχουν βγει στη σύνταξη και στην τελευταία συνέλευση που κάναμε πριν λίγο καιρό, οι καθαρίστριες των δημόσιων σχολείων Ξάνθης και περιφέρειας ήμασταν 68 μέλη» λέει η ίδια. Και σχολιάζοντας τα προδιαγραφόμενα για το μέλλον, δηλώνει: «Το μέλλον μας είναι αβέβαιο, όπως δυστυχώς και για όλους τους πολίτες της χώρας. Είδαμε την κατάργηση της Ε.Ρ.Τ., των δημοτικών αστυνόμων, των φυλάκων σχολικών κτιρίων, προφανώς έρχεται και η σειρά μας. Γιατί δεν τους ενδιαφέρει αν τα σχολεία μείνουν βρώμικα… Θεωρώ ότι κανένας εργαζόμενος δεν περισσεύει από πουθενά και είναι ό,τι πιο άσχημο να χάνει κανείς τη δουλειά του. Πάνω σ’ αυτό το μισθό βάσισαν οι άνθρωποι την οικογένεια, το σπίτι τους, το δάνειό τους, είναι άσχημο να πετάς κάποιον στον δρόμο». Και συνεχίζοντας χειμαρρωδώς, σχολιάζει: «Τα πράγματα δεν είναι καθόλου καλά και θεωρώ ότι πολύ δύσκολα θα βγούμε απ’ αυτό το χάλι που μας οδήγησαν κάποιοι με μαθηματική ακρίβεια. Εκείνο που με λυπεί αφάνταστα είναι οι νέοι άνθρωποι, η γενιά που χάθηκε –γιατί αυτό έγινε στην ουσία: χάθηκε μια γενιά- καθώς είναι θλιβερό να φεύγουν τα μυαλά της χώρας μας, να τα εκμεταλλεύονται άλλα κράτη, να προοδεύουν κι εμείς εδώ να μείνουμε στο τέλος οι γέροι και οι ανήμποροι».
Κλείσαμε τη συνομιλία μας, με την κα Ελευθερίου να λέει: «Μόνη ελπίδα το να θεωρήσουμε ότι οι Έλληνες έχουμε πείσμα, θάρρος και βγήκαμε από πολλές δύσκολες καταστάσεις. Πρέπει να ανοίξουν τα αφτιά και τα μυαλά των ανθρώπων, να προσέξουμε τις επιλογές μας, να φύγουμε πια απ’ αυτό το μπάχαλο με τα κόμματα και τα χρώματα. Να ενωθούμε όλοι μαζί και να ψάξουμε, ακούγοντας ειδήσεις, διαβάζοντας εφημερίδες, κάνοντας συζητήσεις, να δούμε πού έχουμε ελπίδες για το αύριο και να στραφούμε εκεί. Γιατί για την κατάστασή μας φταίμε κι εμείς, εμείς που δίνουμε δύναμη σ’ αυτούς που μας διοικούν. Ας ανοίξουμε τα μάτια μας».