Ε.Λ.Μ.Ε. – Δ.Σ.Ξ.
Η Ε.Λ.Μ.Ε. Ξάνθης και ο Διδασκαλικός Σύλλογος καλούν όλες και όλους τις/τους εκπαιδευτικούς στην απεργιακή συγκέντρωση που θα γίνει την Τετάρτη 14 Νοεμβρίου στην κεντρική πλατεία στις 10.30. Συμμετέχουμε μαζικά στην απεργία και ενώνουμε τις φωνές μας και τις δυνάμεις μας με τις εργαζόμενες και τους εργαζόμενους, τα σωματεία και τα συνδικάτα, στην απεργία που κηρύσσει η Α.Δ.Ε.Δ.Υ. Διεκδικούμε
- Προάσπιση του δημόσιου-κοινωνικού και αναδιανεμητικού ασφαλιστικού συστήματος με διατήρηση και βελτίωση των συνταξιοδοτικών παροχών και ανθρώπινα όρια ηλικίας
- Υπεράσπιση του δημόσιου σχολείου
- Άμεση πραγματοποίηση μαζικών διορισμών μόνιμων εκπαιδευτικών για την κάλυψη όλων των αναγκών της δημόσιας εκπαίδευσης
- Μισθολόγιο αξιοπρέπειας με σταδιακή αποκατάσταση των απωλειών και ακώλυτη μισθολογική-βαθμολογική εξέλιξη
- Αύξηση των δαπανών για την παιδεία στο 5% του Α.Ε.Π.
- 14χρονο δημόσιο δωρεάν σχολείο με 2χρονη υποχρεωτική προσχολική αγωγή και εκπαίδευση άμεσα σε όλη τη χώρα
- Εξίσωση δικαιωμάτων αναπληρωτών και μονίμων.
Α.Σ.Ε.
Απεργιακή συγκέντρωση Διδασκαλικού Συλλόγου Ξάνθης και Ε.Λ.Μ.Ε. Ξάνθης – Τετάρτη 14 Νοέμβρη 10.30 κεντρική πλατεία.
Παίρνουμε την κατάσταση στα χέρια μας! Δίνουμε τη μάχη για την επιτυχία της απεργίας στις 14 Νοέμβρη απέναντι στη αντιλαϊκή πολιτική και την υπονομευτική στάση του κυβερνητικού-εργοδοτικού συνδικαλισμού.
Στη συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου του Διδασκαλικού Συλλόγου Ξάνθης η Α.Σ.Ε. (ο συνδυασμός που στηρίζει το ΠΑΜε) πρότεινε την πραγματοποίηση απεργιακής συγκέντρωσης από τα πρωτοβάθμια σωματεία του δημοσίου κόντρα στην στάση του εργοδοτικού-κυβερνητικού συνδικαλισμού στην Α.Δ.Ε.Δ.Υ. Το επόμενο διάστημα είναι κρίσιμο για τους εργαζόμενους. Η λεγόμενη «μεταμνημονιακή» κανονικότητα για την οποία μιλάει η κυβέρνηση ΣυΡιζΑ-ΑνΕλ, δεν είναι τίποτα άλλο από την πιστή εφαρμογή όλων των μνημονιακών νόμων που ψήφισε από κοινού με τη Ν.Δ. και το ΠαΣοΚ. Οι διάφορες εξαγγελίες της κυβέρνησης π.χ. για τους 4.500 διορισμούς στην ειδική αγωγή δεν είναι μόνο ψίχουλα. Είναι μια νέα απόπειρα προεκλογικής εξαπάτησης. Δεν απαντούν στα τεράστια κενά και τις ελλείψεις στα σχολεία. Τα σχολεία μας ασφυκτιούν από την υποχρηματοδότηση! Πάνω από 25.000 συμβασιούχοι εκπαιδευτικοί για μια ακόμα χρονιά αναπληρώνουν τον ίδιο τους τον εαυτό χωρίς στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα. Η μισθολογική καθήλωση και η φοροληστεία μεγαλώνουν την ανασφάλεια στις οικογένειές μας. Ο εγκλωβισμός χιλιάδων συναδέλφων στην εργασία εξαιτίας των αντιασφαλιστικών νόμων ΣυΡιζΑ-ΑνΕλ και Ν.Δ.-ΠαΣοΚ μάς οδηγεί να κάνουμε μάθημα στα εγγόνια μας, 67 χρονών μέσα στην τάξη!
Απέναντι σε όλη αυτή την κατάσταση οι συνδικαλιστικές δυνάμεις που συσπειρώνονται στο ΠΑΜε πήραν αγωνιστικές πρωτοβουλίες, οργάνωσαν κινητοποιήσεις με στόχο να μπει στο προσκήνιο ο λαϊκός παράγοντας, το συνδικαλιστικό κίνημα, οι σύλλογοι και οι Ε.Λ.Μ.Ε. Πρότειναν και πάλεψαν στην πράξη με όλα τα μέσα ώστε να υπάρξει ενιαία πανεργατική απεργιακή απάντηση ιδιωτικού και δημόσιου τομέα με σύνθημα “Μπροστά οι δικές μας ανάγκες και όχι τα κέρδη των λίγων”. Οι ίδιες οι εξελίξεις, για μια ακόμα φορά, αποκαλύπτουν τον άθλιο και υπονομευτικό ρόλο του εργοδοτικού-κυβερνητικού συνδικαλισμού (Δ.Α.Κ.Ε.-Π.Α.Σ.Κ./ΔηΣυ-Ε.Α.Κ./ΣυΡιζΑ) σε Γ.Σ.Ε.Ε. και Α.Δ.Ε.Δ.Υ. Σε κοινό σχέδιο και με μοιρασμένους ρόλους έκαναν τα πάντα, ώστε να μην υπάρξει πανεργατική απεργία γιατί αυτό βολεύει την κυβέρνηση και τη μεγαλοεργοδοσία. Στη συνεδρίαση της Εκτελεστικής Επιτροπής της Γ.Σ.Ε.Ε. στις 10 Οκτώβρη Δ.Α.Κ.Ε.-Π.Α.Σ.Κ./ΔηΣυ-Ε.Α.Κ./ΣυΡιζΑ απέρριψαν την πρόταση για απεργία και συνέστησαν «υπομονή» στους εργαζόμενους. Ισχυρίζονταν ότι «δεν συντρέχει λόγος για απεργία» και αναπαρήγαγαν τα επιχειρήματα περί «αναποτελεσματικότητας των αγώνων». Στη συνέχεια και μετά την απόφαση εκατοντάδων συνδικάτων (εργατικών κέντρων, ομοσπονδιών και σωματείων) για προετοιμασία απεργίας στις 8 Νοέμβρη, οι ίδιες δυνάμεις στη Α.Δ.Ε.Δ.Υ. (Δ.Α.Κ.Ε.-Π.Α.Σ.Κ./ΔηΣυ-Ε.Α.Κ./ΣυΡιζΑ) αποφάσισαν ξεχωριστή απεργία στο δημόσιο στις 14 Νοέμβρη. Τελικά, όταν στην απεργία στις 14 Νοέμβρη αποφάσισαν τη συμμετοχή τους μια σειρά συνδικάτα του ιδιωτικού τομέα (π.χ. Εργατικό Κέντρο Αθήνας), οι δυνάμεις του εργοδοτικού-κυβερνητικού συνδικαλισμού (Δ.Α.Κ.Ε.-Π.Α.Σ.Κ./ΔηΣυ-Ε.Α.Κ./ΣυΡιζΑ) ολοκλήρωσαν το σχέδιο υπονόμευσης και ακύρωσης της ενιαίας απεργιακής απάντησης αποφασίζοντας απεργία στη Γ.Σ.Ε.Ε. για τις 28 Νοέμβρη!
Δεν είναι πρώτη φορά που διακρίνονται στο παιχνίδι της υπονόμευσης. Τα ίδια έκαναν και όταν ψηφιζόταν ο απεργοκτόνος νομός. Αυτή τη φορά ξεπέρασαν τον εαυτό τους. Κάθε φορά και χειρότερα! Ο κυβερνητικός-εργοδοτικός συνδικαλισμός μέσα από τους άθλιους τακτικισμούς και τα «παιχνιδάκια» με τις ημερομηνίες στοχεύει στην αποδυνάμωση της πάλης των εργαζομένων, στη δημιουργία κλίματος σύγχυσης και απογοήτευσης με τελικό σκοπό τη στήριξη της αντιλαϊκής στρατηγικής και των στόχων της «ανάπτυξης» και της κερδοφορίας των ομίλων. Αν νομίζουν ότι έτσι θα αποφύγουν τις «ενοχλητικές» διεκδικήσεις των εργαζομένων και θα διαμορφώσουν κλίμα συναίνεσης και αποδοχής της βαρβαρότητας που μας έχουν επιβάλει, είναι μακριά νυχτωμένοι!
Νερό στο μύλο των σχεδιασμών του εργοδοτικού-κυβερνητικού συνδικαλισμού και της υπονόμευσης της απεργίας ρίχνει η τυχοδιωκτική στάση των Παρεμβάσεων. Την πρόταση για απεργία στις 8 Νοέμβρη την καταψήφισαν και την χαρακτήρισαν «κομματική». Την προσπάθεια για κοινό απεργιακό αγώνα στις 14 Νοέμβρη την χαρακτήρισαν ως «κωλοτούμπα του ΠΑΜε». Στην πράξη δεν στήριξαν αλλά πολέμησαν κάθε προσπάθεια για ενιαία απεργιακή απάντηση δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Την ίδια στιγμή έκαναν σημαία και εμφάνισαν ως «διακλαδική απεργία» την κινητοποίηση την 1η Νοέμβρη στην οποία συμμετείχαν ελάχιστα εργατικά σωματεία… και οι γνωστές ομάδες του «εξωκοινοβουλευτικού» και αναρχικού χώρου.
Η επιτυχία της απεργίας στις 14 Νοέμβρη και η κλιμάκωση της πάλης βρίσκεται στα χέρια των ίδιων των εργαζομένων! Δίνουμε όλες μας τις δυνάμεις για να δοθεί μαζική αγωνιστική απάντηση των εργαζομένων απέναντι στην κλιμάκωση της αντεργατικής επίθεσης κυβέρνησης και εργοδοσίας, σε αντιπαράθεση με την απεργοσπαστική στάση και την υπονομευτική τακτική των κυβερνητικών-εργοδοτικών συνδικαλιστών. Σήμερα είναι κάτι περισσότερο από αναγκαίο να αλλάξει ο συσχετισμός δυνάμεων στον κλάδο! Οι δυνάμεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού και του τυχοδιωκτισμού αποτελούν μέρος τους προβλήματος. Μόνο οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί μπορούν να δώσουν τη λύση! Να δυναμώσουν το πανεργατικό μέτωπο της ελπίδας και της προοπτικής. Ν’ αλλάξουν τους συσχετισμούς στις Ε.Λ.Μ.Ε. και τους συλλόγους, στην Ο.Λ.Μ.Ε. και τη Δ.Ο.Ε.
Συντονισμός Ενάντια στα Μνημόνια
14 Νοέμβρη πανεργατική απεργία – Συγκέντρωση 11.00 στην κεντρική πλατεία – Τα πλεονάσματα για τις εργατικές ανάγκες, όχι για το χρέος και τους τραπεζίτες.
Την Τετάρτη 14 Νοέμβρη προχωράμε σε πανεργατική απεργία. Μας καλούν η Α.Δ.Ε.Δ.Υ., τα Εργατικά Κέντρα Αθήνας και Πειραιά και μαζί τους δεκάδες ομοσπονδίες, εργατικά κέντρα και πρωτοβάθμια σωματεία του ιδιωτικού τομέα. Είναι η απεργία που μπορεί να βάλει στο κέντρο των εξελίξεων το εργατικό κίνημα, μπορεί να κερδίσει νίκες και να αρχίσει να ξηλώνει πλευρές των μνημονίων, μια που η κυβέρνηση ΣυΡιζΑ είναι πολύ ευάλωτη στις πιέσεις του εργατικού κινήματος.
Η απεργία στις 14 Νοέμβρη έχει βγει κυριολεκτικά μέσα από την πίεση του κόσμου που παλεύει. Το πρώτο δεκαπενθήμερο του Οκτώβρη είχαμε ένα μπαράζ εργατικών κινητοποιήσεων. Το “Βοήθεια στο σπίτι”, η κινητοποίηση της Α.Δ.Ε.Δ.Υ. για τα Β.Α.Ε., οι γιατροί του Π.Ε.Δ.Υ., το υπουργείο Πολιτισμού, οι εκπαιδευτικοί, η μεγάλη και πετυχημένη απεργία της ΠΟΕΔηΝ στις 10 Οκτώβρη. Αυτοί οι αγώνες στο δημόσιο υποχρέωσαν την Α.Δ.Ε.Δ.Υ. να προχωρήσει στην απεργία στις 14 Νοέμβρη. Αντίστοιχα στον ιδιωτικό τομέα έχουμε τον αναβρασμό στο μετρό και συνολικά στις συγκοινωνίες ενάντια στην ιδιωτικοποίηση, απεργίες όπως του “Ωνάσειου”, τις κινητοποιήσεις στην Ε.Ρ.Τ., αγώνες που συνεχίζουν το απεργιακό κλίμα που εγκαινίασαν οι εργαζόμενοι στην “Cosco” το καλοκαίρι και έβαλαν την πίεση στο Ε.Κ.Α. να ξεπεράσει την παροιμιώδη αδράνεια της Γ.Σ.Ε.Ε. και να προχωρήσει στην απεργία.
Η απεργία στις 14 Νοέμβρη είναι η μάχη που γενικεύει όλους τους αγώνες που έχουν ξεκινήσει για να ξηλώσουμε τα μνημόνια πέρα από τις κυβερνητικές υποσχέσεις. Δεν μας αρκούν συμβολικές ανακοινώσεις για τις συλλογικές συμβάσεις, απαιτούμε Σ.Σ.Ε. με αυξήσεις στους μισθούς και ξήλωμα των μνημονιακών φραγμών. Ενάντια στις απολύσεις συμβασιούχων διεκδικούμε μονιμοποιήσεις και επιπλέον προσλήψεις και χρηματοδότηση για τις ρημαγμένες κοινωνικές υπηρεσίες σε υγεία, παιδεία, δήμους. Για να μην μειωθούν οι συντάξεις, να μην περικοπεί το επίδομα των Β.Α.Ε., αντίθετα να ενταχθούν περισσότεροι κλάδοι και να ανατραπεί ο νόμος Κατρούγκαλου για παλιούς και νέους συνταξιούχους.
Με τους αγώνες μας μπορούμε να νικάμε. Οι εργαζόμενοι στην “Cosco” κέρδισαν τα βαρέα με την απεργία τους και συνεχίζουν για τη συλλογική τους σύμβαση. Οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία ανάγκασαν τον Πολάκη να “δεσμευτεί” για τη μη απόλυση των συμβασιούχων του Ο.Α.Ε.Δ. και των επικουρικών. Ο μόνος τρόπος να υλοποιηθούν ακόμη και οι αναιμικές υποσχέσεις του Τσίπρα, αλλά πολύ περισσότερο για να κερδίσουμε πραγματικά μια σειρά από αιτήματα, είναι η κλιμάκωση των αγώνων. Η επιτυχία αυτής της απεργίας σε όλους τους χώρους είναι ένα βήμα που συνεχίζει, ενθαρρύνει, συντονίζει και κλιμακώνει το απεργιακό κίνημα του φετινού φθινόπωρου. Είναι ο τρόπος για να επιβάλλουμε ότι οι υποσχέσεις της κυβέρνησης θα γίνουν πράξη, θα ξηλώσουμε πλευρές των μνημονιακών επιλογών που η κυβέρνηση δεν τις ακουμπάει και ταυτόχρονα θα βάλουμε φραγμό στα σχέδια του Μητσοτάκη και της ακροδεξιάς. Γι’ αυτό η απεργία χρειάζεται να οργανωθεί σε κάθε χώρο δουλειάς από τον μαχητικό κόσμο για να έχει επιτυχία και να βοηθήσει να ξεδιπλωθεί η δυναμική των αγώνων την επόμενη περίοδο. Με συγκρότηση απεργιακών επιτροπών σε κάθε χώρο δουλειάς που να πάρουν πάνω τους την οργάνωση της απεργίας. Με συνελεύσεις, συγκεντρώσεις, εξορμήσεις, να κερδίσουμε όλους τους συναδέλφους/ισσες στην απεργία και στα απεργιακά συλλαλητήρια. Απέναντι στο επιχείρημα ότι δεν υπάρχει άλλη διέξοδος, οι εργαζόμενοι προβάλουμε τη διαγραφή του χρέους. Να πάψουμε να αποπληρώνουμε δισ. ευρώ κάθε χρόνο για να γεμίζουν τα σεντούκια των τραπεζιτών. Να συγκρουστούμε με το ευρώ και την Ε.Ε. Να κρατικοποιηθούν οι τράπεζες και όλες οι μεγάλες επιχειρήσεις κάτω από τον έλεγχο των εργαζόμενων.