με δανειστές και αεριτζήδες και με θράσος πολύ.
Είχε ένα μάτι που του βγήκε με τ’ όνομα μαζί.
Σαν του επίτιμου. Και «χτυπούσε» για πλάκα τους ναζί.
Αχ κυρ Αντώνη πώς δεν σε «πάμε» και μαζί σου χρέη μετράμε
τις φωτιές για σένα πηδάμε ώσπου να ‘ρθει βροχή
το παρελθόν σου κάποιοι ξεχνάνε, μα εμείς απλά καρτεράμε
όσο και αν χασκογελάμε σαν κάνεις προσευχή.
Ο κυρ Αντώνης βιάζεται να πάει να ξεπουληθεί
γιατί στη λήθη κι η αφεντιά του θα καταχωρηθεί
ό,τι ποτέ δεν έζησε να που τώρα το ζει
μα νύχτα κάποτε θα φύγει, θα πάψει ν’ απομυζεί.
Αχ κυρ Αντώνη πώς δεν σε «πάμε» και μαζί σου χρέη μετράμε
τις φωτιές για σένα πηδάμε ώσπου να ‘ρθει βροχή
το παρελθόν σου κάποιοι ξεχνάνε, μα εμείς απλά καρτεράμε
όσο και αν χασκογελάμε σαν κάνεις προσευχή.
Μα ένα βράδυ ο κυρ Αντώνης στρώνει να κοιμηθεί
κι όταν ξυπνάμε τον καρτεράμε πάλι να κορδωθεί.
Μα ο κυρ Αντώνης δε θα βγει ποτέ του στην αυλή
οι αστοί βρήκαν άλλονε μπάτλερ, νέο πιστό σκυλί.
(διασκευή στίχων του Μάνου Χατζιδάκι)