Διαβάζουμε: « Ήταν μετά το 74, εμείς μαθητές των τελευταίων τάξεων του δημοτικού, όταν χαρακτηριστικά και ξεκάθαρα ακούγαμε από τα χείλη των εθνοσωτήρων εκλεγμένων πολιτευτών…», και αλλού «Δήμιοι μεσολαβητές επιμένουν να παράγουν όλο και περισσότερα ψέματα, σε παράξενες εκτός πλαισίου γιορτές» (η υπογράμμιση δική μας).
Ο συντάκτης του κειμένου λοιπόν, ανερυθρίαστα ισχυρίζεται ότι για την κατάντια και τα όποια δεινά της χώρας φταίει η μεταπολίτευση και η δημοκρατία. Επιπλέον επιζητά γιορτές που θα είναι εντός πλαισίου. Μήπως γιορτές σαν και τις λαμπαδηδρομίες που οργανώνονταν από την «Εθνοσωτήριο επανάσταση» στις 29 Αυγούστου;
Σε άλλο σημείο αναφέρει: «…να θέλουν μικροί και μεγάλοι τη δημιουργία νέου μουσικού σχολείου στο κέντρο της πόλης, για να μπορούν να αερίζονται πιο άνετα και ανέξοδα, άσχετα που το σχολείο πάτωσε στις εξετάσεις, άσχετα που οι μαθητές λυκείου κατά τάξη κυμαίνονται γύρω από το 15» (η υπογράμμιση δική μας).
Εδώ αποκαλύπτεται πλήρως ο σκληρός πυρήνας του κατάπτυστου αυτού κειμένου. Δεν θα μπούμε στον κόπο να απαντήσουμε σε όλα, γιατί ο εν λόγω κύριος είναι παντελώς άσχετος με το θέμα. Οι απαντήσεις θα δοθούν σε άλλη προσφορότερη στιγμή. Θα στηλιτεύσουμε όμως και πολεμήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις τη φασιστική λογική που λέει ότι πετυχημένα παιδιά είναι αυτά που περνούν στα πανεπιστήμια και πετυχημένα σχολεία αυτά που έχουν να επιδείξουν πρωτιές στην εισαγωγή στα Α.Ε.Ι. Που λέει ότι όποιος δεν μπαίνει στο πανεπιστήμιο είναι αποβλητέος, β’ κατηγορίας και εν τέλει κουτός (στατιστικά κάθε χρόνο οι «αποτυχημένοι» ανέρχονται σε μερικές δεκάδες χιλιάδες παιδιά).
Κι αλήθεια ποιός πρέπει να διεκδικήσει και να καρπωθεί την πατρότητα των επιτυχιών των λυκείων στη χώρα; Τα ίδια τα λύκεια; Τα φροντιστήρια; Οι ιδιαιτεράδες;
Αν έκανε τον κόπο ο συντάκτης αυτού του λίβελλου να πληροφορηθεί πόσοι μαθητές της γ’ λυκείου, ας πούμε στην Ξάνθη, παρακολουθούν μαθήματα στο σχολείο τον Μάρτη και τον Απρίλη, πιθανότατα θα είχε μια ευκαιρία να βάλει το μυαλό του σε κίνηση. Θα είχε ενδεχομένως τη δυσάρεστη έκπληξη να διαπιστώσει ότι αυτή είναι η χειρότερη στρέβλωση του ρόλου του σχολείου στην κοινωνία. Κι αν βέβαια μπορούσε ο ίδιος ο συντάκτης να κάνει ένα βήμα παραπάνω και να αντιληφθεί το ρόλο που θα θέλαμε να έχει ο πολιτισμός στην εκπαίδευση και γενικότερα στην παιδεία μας, ένα ρόλο που κατεξοχήν υπηρετούν τα αξιόλογα μουσικά και καλλιτεχνικά σχολεία της χώρας μας, ίσως να μην τολμούσε να χαρακτηρίσει τους καθηγητές συλλήβδην αεριζόμενους χασομέρηδες τα δε παιδιά μας «γελωτοποιούς».
Αυτά προς το παρόν. Σε κάθε περίπτωση, ιταμές προκλήσεις όπως αυτή του κυρίου εκδότη, δεν θα μένουν αναπάντητες από εμάς.
Και κάτι τελευταίο. Μπροστά στο μεγαλείο της πρότασης «Για το πηλίκο της διαίρεσης απόδοση μαθητού και εκπαιδευτικού, άκρα του τάφου σιωπή στην κατάντια βασιλεύει», η επιστήμη των μαθηματικών υποχωρεί και υποκλίνεται.
Γεώργιος Ματζιούνης
αντιπρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του Μουσικού Σχολείου Ξάνθης