Οι ξαπλώστρες των 500 (ή ακόμα και των 5.000) ευρώ και οι σαμπάνιες των… 120.000 είναι η πιο ακραία περίπτωση υπερπροβολής του πλούτου, πράγμα που εξηγούν τα ποσοστά των επισκεπτών: Το 97% είναι ξένοι τουρίστες και μόνο το 3% Έλληνες. Στην πλειονότητά τους μιλάμε για επιχειρηματίες διεθνούς τζετ σετ, με διαθέσιμο μπάτζετ επίσης διεθνών προδιαγραφών.
Και κάπως έτσι ξεκινά η απίθανα ανοδική πορεία των τιμών, καλύπτοντας ωστόσο ένα ευρύ φάσμα: Ακριβό για τους πλούσιους, αλλά ακριβό και για όσους δεν έχουν αντίστοιχο εισόδημα. Έτσι, δίπλα στις σαμπάνιες των 120.000 ευρώ (για την περίπτωση φιάλης τριάντα λίτρων σε γνωστό θέρετρο) και στις ξαπλώστρες των πεντακοσίων που κοστολογούνται σε δημοφιλές θέρετρο, φιγουράρουν και αναψυκτικά των οκτώ και δέκα ευρώ, μπίρα των εννιά ευρώ και ξαπλώστρες των εξήντα σε λιγότερο κραυγαλέους προορισμούς, αλλά σε γενικές γραμμές αυτή είναι η ταρίφα επίσκεψης στο νησί των ανέμων.
Ξαπλώστρες από χρυσό
Οι τιμή της ξαπλώστρας μπορεί να κυμαίνεται από τη μέση φθηνότερη περίπτωση στα είκοσι ευρώ μέχρι τη μέση ακριβότερη στα 150 για δύο άτομα. Φυσικά ανάλογα με το beach bar το οποίο νοικιάζει (!) την παραλία, η τιμή όπως αναφέραμε μπορεί να αγγίξει και τα πεντακόσια ευρώ.
Αντίστοιχες τιμές συναντά κανείς και στα διάσημα κομμωτήρια γνωστής αλυσίδας που εκμεταλλεύεται δημοφιλές θέρετρο. Εκεί το κούρεμα μπορεί να ξεκινά από τα εβδομήντα ευρώ και να καταλήγει έως και στα εξακόσια ευρώ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι και στο υπόλοιπο νησί συναντά κανείς τιμές… συνοικιακού κομμωτηρίου. Εξάλλου τα πάντα στη Μύκονο είναι σημαντικά πιο «τσιμπημένα».
Επίδειξη πλούτου
Βέβαια, έχει μία σημασία να διευκρινιστεί το εξής: Η «μπίζνα» της Μυκόνου στήθηκε πάνω στην ανάγκη επίδειξης του πλούτου. Έτσι, το παράλογο αυτών των τιμών δεν απαντάται σε ολόκληρο το νησί, αλλά η υπερκοστολόγηση είναι γεγονός. Σε ένα μέσο ιταλικό εστιατόριο συμβαίνει για δύο πιάτα και αναψυκτικά να χρεώνονται 65-70 ευρώ, ενώ ανά περιπτώσεις μπορεί να χρεωθούν και δύο τηγανητά αυγά στα 19,80 ευρώ! Ακόμα και το δημοφιλές, προσβάσιμο σουβλάκι, είναι στη διπλάσια τιμή από αυτή της Αθήνας (γύρω στα τεσσεράμιαι ή και έξι ευρώ δηλαδή), ενώ τα ποτά, αν συγκριθούν με τις τιμές της πόλης, αγγίζουν το ύψος των πιο τσιμπημένων στεκιών (γύρω στα εννιά ευρώ και πάνω το απλό ποτό).
Μέσα σε όλα αυτά, οι καταγγελίες για φοροδιαφυγή δίνουν και παίρνουν. Κάθε χρόνο βλέπουν το φως της δημοσιότητας περιπτώσεις επιχειρηματιών που αρνήθηκαν να επιτρέψουν τον έλεγχο του Σ.Δ.Ο.Ε., ενώ οι περιπτώσεις εσόδων του Σ.Δ.Ο.Ε. σε συγκεκριμένες επιχειρήσεις αγγίζουν αστρονομικά ποσά.
Πάντως, η απίθανη «μπίζνα» της Μυκόνου πέτυχε. Το νησί δεν μένει άδειο ποτέ και ακόμα και οι πιο κραυγαλέες περιπτώσεις αγαθών φαίνεται πως… υπερκαταναλώνονται, αφήνοντας περιθώρια τόσο στη φαντασία όσο και στη… φοροδιαφυγή.