Κι έτσι όπως μας έρχεται με βήμα ταχύ, με κουρεμένο ήδη το γκαζόν στο γήπεδό του, είναι σχεδόν έτοιμος για το μεγάλο τουρνουά των εκλογών. Και δεν μας παραπλανά. Αντίθετα, με αυτή του την κίνηση μάς προετοιμάζει για τον απόλυτο παραλογισμό που μας περιμένει εντός των ημερών του, για το χαμηλό βαρομετρικό του, για τις τρικυμισμένες του θάλασσες.
Συμπτωματικά (;) εκτός από το Μάη, τον τελευταίο καιρό, την ίδια χειρονομία κάνουν οι πάντες προς πάντες. Νεύουν όλοι, με τον ίδιο τρόπο, προς πάσα κατεύθυνση. Ακόμη και συναμεταξύ τους. Εννοώ αυτοί της ίδιας ομάδας. Αλλά ενώ υποτίθεται πως η συγκεκριμένη άσεμνη χειρονομία θα έπρεπε να έχει αποδέκτη τον αντίπαλο και τους οπαδούς του, το μόνο βέβαιο είναι πως θα την εισπράξουν και θα τη νιώσουν μέχρι το κόκαλο όλοι οι θεατές, μηδενός εξαιρουμένου, με όποιον και αν είναι συμπαραταγμένοι. Και τον πραγματικό τραγέλαφο θα έρθει να τον συμπληρώσει το αποτέλεσμα των «αγώνων».
Μιλάμε για τις εκλογές που είναι στο κατώφλι μας. Και για την «επόμενη μέρα». Η οποία θα είναι χαρμόσυνη και λαμπερή για όλες τις ομάδες. Μια που όλοι θα είναι νικητές. Ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Και που τίποτε δε θα έχει να ζηλέψει κανείς από κανένα.
Κρυφίως μετά, οι αντίπαλοι θα αγκαλιαστούν και θα ανταλλάξουν μεταξύ τους το φιλί της Ανάστασης. Εκείνο που δεν πρόλαβαν να δώσουν στη «μέρα του», τρελαμένοι με τον προεκλογικό αγώνα και τα τρεχάματα. «Κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει». Και μετά, όλοι μαζί στραμμένοι προς την «κάμερά του» ο καθένας θα γνέφουν προς εμάς. Με το μεσαίο δάχτυλο να δείχνει προς τα πάνω. Κι εμείς, εν τη αφελεία μας, αντί να κοιτάμε το δάχτυλο, θα ψάχνουμε μέσα στη βαριά συννεφιά μήπως και δούμε κανένα φως, κανένα άστρο να λάμπει, κανένα φεγγάρι ξεχασμένο. Αρνούμενοι να αποδεχθούμε την πικρή πραγματικότητα.
Σε κάποια κράτη, υπανάπτυκτα προφανώς, μερικοί παραιτούνται μετά από κάποια εκλογικά αποτελέσματα. Παραφράζοντας τον ποιητή που λέει «αν ένας από αυτούς πέθαινε από αηδία», λέμε «αν ένας από αυτούς παραιτούταν από ευθιξία». Σιγά τα ωά. Εδώ όλοι είναι θριαμβευτές και δαφνοστεφανωμένοι. Που αν είχαν συναίσθηση της πραγματικότητας, ακόμη κι αυτοί που τελικά «αναδεικνύονται» πρώτοι, θα έπρεπε να ομολογούν ότι κάτω από αυτές τις συνθήκες το πολύ-πολύ να πέτυχαν μια Πύρρεια Νίκη (πάντα βέβαια το συμφέρον τους συνυπολογίζοντας). Ο Πύρρος, ο βασιλιάς των Μολοσσών, μετρώντας τις απώλειες του στρατού του μετά τη νίκη του στο Άσκλο της Απουλίας, είπε: «Άλλη μια τέτοια μάχη κατά των Ρωμαίων να κερδίσουμε και χαθήκαμε ολότελα» («αν έτι μίαν μάχην Ρωμαίους νικήσωμεν, απολούμεθα παντελώς» – Πλούταρχος, Πύρρος, 21). Οι «δικοί» μας διαπνέονται από διαφορετική φιλοσοφία. Κάπου ερείδονται βέβαια όλα αυτά. Κι η μαύρη αλήθεια είναι ότι μεταγγίζονται και σε κάποια «συγκοινωνούντα δοχεία» που έχουν αντίθετη άποψη. Δυστυχώς. Έτσι την επόμενη των εκλογών όλοι θα είναι νικητές.
Ένας Άγγλος σατιρικός είχε πει ότι τα κόμματα πεθαίνουν καταπίνοντας τα λάθη τους. Δεν αναφερόταν φυσικά στην «ελληνική πραγματικότητα» που «ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν. Που πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει» (Απ. Παύλος).
Στα καθ’ ημάς, αν μπατάρει κανένα κόμμα θα είναι για λόγος οικονομικούς. Ίσως λίγο το ΠΑΣΟΚ να βούλιαξε και για άλλους λόγους εκτός από τους πραναφερθέντες, αλλά ποιος μας βεβαιώνει πως δεν θα το ξαναδούμε ανασυνταγμένο να τραβά προς τη δόξα ξανά… Οι νικητές δεν χάνουν ποτέ. Πάντα η ζυγαριά προς το μέρος τους θα βαραίνει.
Κι αν είχε και στόμα ο Μάης που έρχεται, με το ένα του χέρι θα ένευε και με το άλλο στο στόμα θα μας ψιθύριζε συνωμοτικά στο αυτί: «Ουαί τοις ηττημένοις» (Vae Victis).
Που πείθονται πως βάζοντας «όπισθεν» μπορούν να πάνε μπροστά.
Κατερίνα Σ.