Πλήθος κόσμου κατέκλυσε την αίθουσα εκδηλώσεων της καπναποθήκης «Π», παρακολουθώντας πρώτα την ταινία μικρού μήκους «Το τριαντάφυλλο» που έλαβε το βραβείο κοινού στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Νάουσας και στη συνέχεια την ταινία «Project Μιχάλης». Ακολούθησε διάλογος με τον σκηνοθέτη και τους συντελεστές της ταινίας, έγιναν ενδιαφέρουσες ερωτήσεις και υπήρχε αλληλεπίδραση με το κοινό το οποίο υποδέχτηκε με χαρά, ενθουσιασμό και ικανοποίηση την ταινία. Πολλοί ήταν εκείνοι που στο τέλος δεν παρέλειψαν να συγχαρούν έναν-έναν τους συντελεστές της ταινίας.
Περισσότερα στοιχεία εδώ και ολόκληρη η ταινία εδώ.
Τι διαπραγματεύεται η ταινία “Project Μιχάλης”; Ποιο είναι το μήνυμα που θέλεις να περάσεις μέσα από την ταινία σου;
Το “Project Μιχάλης” είναι μια αφηγηματική ταινία μικρού μήκους που παρουσιάζει μια μικρή φάση της ζωής του Μιχάλη, που ζει μια ελάχιστα κωμικοτραγική ζωή η οποία σύντομα θα κάνει στροφή 180 μοιρών και θα πάρει ένα δρόμο που ούτε ο ίδιος μπορούσε να φανταστεί.
Τώρα που τελείωσε η ταινία, υπάρχουν πράγματα που δεν θα ξαναέκανες;
Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι που δεν θα ήθελα να επαναλάβω σε κάποια μελλοντική μου ταινία.
Ποιος είναι ο λόγος-αιτία που κάνεις ταινίες;
Μου αρέσει να αφηγούμαι ιστορίες, αυτός είναι ο κυρίαρχος λόγος που φτιάχνω ταινίες. Λατρεύω τους απίστευτους συνδυασμούς που μπορούν να προκύψουν μέσα από την εικόνα και τον ήχο.
Πόσο εύκολο είναι να συνεργάζεσαι με τόσους ανθρώπους, που ο καθένας έχει διαφορετικό χαρακτήρα;
H συνεργασία με ένα μεγάλο πλήθος ανθρώπων είναι πολύ βασικό μέρος του κινηματογράφου. Προσωπικά βρίσκω αρκετά ενδιαφέρον το ότι σε ένα κινηματογραφικό πλατό υπάρχουν τόσες διαφορετικές προσωπικότητες και η συνεργασία με αυτές είναι κάτι που μου αρέσει και γενικά δεν το βρίσκω πολύ δύσκολο.
Υπάρχει κάποιος άνθρωπος, που τον έχεις σαν έμπνευση, πρότυπο, ώθηση, ώστε να κάνεις ταινίες;
Υπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι που μου παρέχουν έμπνευση και με ωθούν στο να συνεχίσω να δημιουργώ, που δεν μπορώ να τους ονοματίσω όλους! Συνήθως βρίσκω τον εαυτό μου να πιάνεται από διάφορα αποσπάσματα ταινιών αλλά και σειρών, όταν χρειάζομαι δημιουργική βοήθεια.
Στο χώρο του θεάματος έχουμε δει ανθρώπους που γίνονται γνωστοί για μια νύχτα και μετά χάνονται. Τι πιστεύεις ότι χρειάζεται ένας άνθρωπος για να έχει σταθερή παρουσία και διάρκεια σ’ αυτό τον χώρο;
Είναι αλήθεια ότι ο χώρος του κινηματογράφου και γενικά της τέχνης είναι αρκετά ασταθής για τους καλλιτέχνες. Παρόλα αυτά πιστεύω ότι το μόνο που χρειάζεται είναι δύναμη της θέλησης, πάθος και να γνωρίζεις πώς να κινηθείς. Πρέπει πάντα το επόμενο να ξεπερνάει το καλύτερο, για να κρατηθεί το ενδιαφέρον του κόσμου.
Τα σχέδια σου για μια επόμενη ταινία;
Το μόνο που μπορώ να αναφέρω για την επόμενη ταινία μου είναι ότι ονομάζεται “Λιβελούλα”, είναι ιδιαίτερη και ότι η παραγωγή της γίνεται στη Θεσσαλονίκη. Και όχι, δεν πρωταγωνιστεί μια λιβελούλα.
Υπάρχει μια διαδικασία/μέθοδος που μπορεί να ενταχθεί στο εκπαιδευτικό μας σύστημα, ώστε να δίνει διέξοδο στους μαθητές να εκφράζουν τις καλλιτεχνικές τους ανησυχίες;
Δύσκολη ερώτηση αν σκεφτεί κανείς ότι το μάθημα των καλλιτεχνικών και της μουσικής έχει αφαιρεθεί από τα λύκεια τα τελευταία χρόνια, ώστε να δοθεί βάση στα πιο “σημαντικά” μαθήματα ή απλά παραμελείται στην υπόλοιπη δευτεροβάθμια και πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Η μόνη ελπίδα και διέξοδος για τους μαθητές, δυστυχώς και ευτυχώς, είναι τα διάφορα προγράμματα που οργανώνουν τα ίδια τα σχολεία ή τα λεγόμενα “project”. Για μένα η καλλιέργεια του πνεύματος των ατόμων είναι εξίσου σημαντική με τη γνώση φυσικής, μαθηματικών και αρχαίων.
Θα ήθελες να ευχαριστήσεις κάποιους ανθρώπους, οποιουσδήποτε, που συνέβαλαν ώστε να πραγματοποιηθεί το “project Μιχάλης”;
Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους που έβαλαν το χέρι τους και βοήθησαν από το να δημιουργηθεί η ταινία, στο να προβληθεί στον κόσμο. Είναι πολύ δύσκολο για εμένα να ξεχωρίσω συγκεκριμένους ανθρώπους αφού όλοι αποτέλεσαν κομμάτι του παζλ, άσχετα αν μερικά κομμάτια διαφέρουν στο μέγεθος.