Καθώς πλησιάζουν, σηκώνω την μηχανή για να φωτογραφίσω. Μόλις με βλέπουν, ο πατέρας κάνει το σήμα της νίκης. Γυρνάει στον γιό του και του ζητάει να κάνει το ίδιο. Ο μικρός ακολουθεί τον πατέρα. Με χαιρετάει. Με χαιρετάνε και οι δύο. Η νίκη τους απέχει ακόμη πολλές εκατοντάδες χιλιόμετρα. Μέχρι τον τελικό προορισμό τους. Το αν θα είναι νίκη ή ήττα δεν το γνωρίζει κανείς. Ίσως τη νίκη την φέρει κάποτε στην πατρίδα του ο γιός. Επιστρέφοντας για να ζήσει με ειρήνη και όχι με πόλεμο. Οι δυτικές «προηγμένες» δημοκρατίες θα πρέπει να του το διδάξουν αυτό. Για την ώρα του διδάσκουν μόνον πώς σηκώνονται οι φράχτες και πώς κλείνουμε τα σύνορα στο πέρασμα του. Πώς κοιμούνται δεκάδες άνθρωποι μέσα σε μια σκηνή με παγωνιά. Πώς το φαγητό δεν φτάνει για να χορτάσεις και πώς το μέλλον είναι αβέβαιο για ανθρώπους σαν κι αυτόν. Για τους πρόσφυγες…
Αντώνης Ρεπανάς (δημοσιογράφος)