Ο Σταύρος Σταυρόπουλος γεννήθηκε στο Μοσχάτο την εποχή των “Beatles”. Δεν μπήκε στο πανεπιστήμιο, μπήκε όμως όπου αλλού χρειαζόταν: σε μπαρ, σε πόλεις, σε στήλες εφημερίδων και περιοδικών, σε αίθουσες συναυλιών, σε σινεμά, συντροφιές, βιβλιοπωλεία και δισκάδικα. Μεταξύ πολλών άλλων έγραφε στο ανεπανάληπτο “Αγκάθι” του Θανάση Μάνθου τη δεκαετία του ’80.
“Το ροκ που παίζουν τα μάτια σου” είναι μια προσωπική εξομολόγηση, η μεγάλη περιπέτεια του ταξιδιού, των ονείρων, της συντροφικότητας και της μουσικής. Μια χρυσή κλωστή κεντημένη από ποιητές, στιχουργούς, τραγουδιστές, σκηνοθέτες, εικαστικούς και συγγραφείς, διαπερνά το βιβλίο απ’ άκρη σ’ άκρη. Ο λόγος του συγγραφέα μπλέκεται με στίχους που σημάδεψαν τη γενιά μας, πολλά από τα δείγματα γραφής της οποίας συνηθίζουμε να παρουσιάζουμε εδώ. Από τον Σιδηρόπουλο στους “Doors” κι από τους “Φατμέ” στον B.B. King, οι σκέψεις, τα βιώματα και οι ονειροπολήσεις του συγγραφέα, πότε πατούν στη γη και πότε χάνονται σε ψυχεδελικά χρώματα πέρα από τον ορίζοντα.
Ο Σταύρος Σταυρόπουλος χαρτογραφεί μια πορεία πάνω στην οποία βάδισαν πολλοί πριν φτάσουν όπου βρίσκονται σήμερα. Ο ίδιος παρέμεινε να συζητάει στις πλατείες πιστεύοντας πως δεν έχει κάτι καλύτερο να κάνει, όπως και μια χούφτα συντροφιές της γενιάς του που δεν κατόρθωσε να τις καταπιεί το αδηφάγο άστυ. Σ’ όλους αυτούς το βιβλίο θα φανεί εξαιρετικά οικείο, αφού είναι βαμμένο στα χρώματα της σκέψης τους. Στους υπόλοιπους της γενιάς, θ’ ανασύρει θαμμένες μνήμες, κάνοντάς τους να αναπολήσουν νοσταλγικά τα βάρη που ξεφορτώθηκαν για να φύγουν ταχύτερα προς το μέλλον, που τους επιφύλασσε άλλα βάρη, μάλλον χειρότερα. Όπως και να ‘χει είναι μια προσωπική αφήγηση, που όμως πίσω της θα δείτε γνωστές σκιές να γνέφουν χαμογελώντας αινιγματικά.