“Υπάρχει το γνωστό και το άγνωστο. Κι ανάμεσά τους η πόρτα. Αυτό θέλω να είμαι, η πόρτα“, έλεγε ο Jim Morrison πριν από πέντε δεκαετίες, δικαιολογώντας το όνομα (“Doors”) ενός θρυλικού συγκροτήματος.
Πέρα από την πόρτα μεταξύ γνωστού και αγνώστου, υπάρχουν και διάφορα παράθυρα, χαμένα σε αθέατες κι ανύποπτες γωνιές του ορθολογιστικά δομημένου κόσμου μας. Ενός κόσμου που πάει καιρός από τότε που ανακοίνωνε θριαμβευτικά πως “ο θεός πέθανε“, ενθρονίζοντας τους νέους θεούς του, το Εγώ, το Χρήμα και την Τηλεόραση, μαζί μ’ ένα σωρό ερμαφρόδιτους αγίους και φθοροποιά τελετουργικά, στους λαμπρούς ναούς του παραμυθιάσματος.
Ο Παντελής Γιαννουλάκης, εκδότης, αρθρογράφος κι ερευνητής του μεταφυσικού και όχι μόνο, είναι ένας από εκείνους τους αλαφροΐσκιωτους που δεν βολεύονται καλά στη νέα εποχή. Σ’ αυτό το βιβλίο του μας δίνει εικόνες από έναν άλλο κόσμο, που άνετα μπορεί να συνοψιστεί σ’ αυτό που τραγουδούσαν τα Ξύλινα Σπαθιά: “Τα παραμύθια δεν είναι αλήθεια, αλλά τουλάχιστον δεν είναι ψέματα“. Κι αν ο Παντελής Γιαννουλάκης έχει πολύ λίγες αποδείξεις για την ύπαρξη του μαγικού κόσμου του, οι πρεσβεύοντες τη μη ύπαρξή του δεν έχουν καμία!
Σκέψεις και ιστορίες, βιβλιογραφικές παραπομπές, ένας σωρός παράξενες ομορφιές όπου δεν μπορεί να ξεχωρίσει κάποιος τα λεπτά όρια μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. Και πίσω από όλα αυτά η λογοτεχνική αξία ενός βιβλίου που σίγουρα έχει κάτι να πει, όσο ξένο κι αν φαντάζει αυτό στον απομυθοποιημένο κόσμο μας. Ενστάσεις υπάρχουν, πώς θα μπορούσε άλλωστε να μην υπήρχαν; Ωστόσο, στην υποκριτική και αποστασιοποιημένη από προαιώνιες αλήθειες εποχή μας, ο συγγραφέας μάς υπενθυμίζει πράγματα που πιθανότατα υπήρξαν κι ίσως εξακολουθούν να υπάρχουν πίσω από τον θόρυβο και τη σκόνη του χρόνου. Σ’ ένα βιβλίο-όχημα για απόδραση στα ξεχασμένα δάση της φαντασίας που κάποτε υπήρξαν μέρος της πραγματικότητας.