Ο Τάσος Δαρβέρης γεννήθηκε το 1944 στη Θεσσαλονίκη, από πλούσια οικογένεια δεξιού μεγαλοπαράγοντα. Σπούδασε και μπήκε στην αντιδικτατορική πάλη ως μέλος αρχικά της νεολαίας Λαμπράκη, κατόπιν στέλεχος φιλο-μαοϊκής ομάδας, ιδρυτικό μέλος της Π.Π.Σ.Π. και της συντακτικής ομάδας του περιοδικού «Σπουδαστικός Κόσμος».
Μετά το πραξικόπημα του 1967 καταδικάστηκε κι όταν εξέτισε την οκτάμηνη φυλάκισή του πήρε μέρος στην οργάνωση «Λαϊκή Πάλη». Ο ηγετικός πυρήνας και τα περισσότερα μέλη της οργάνωσης συνελήφθηκαν (Σεπτέμβρης 1969) και καταδικάστηκαν σε ισόβια. Το 1972 αποφυλακίστηκε προσωρινά για λόγους υγείας και το 1973 διέφυγε στο εξωτερικό. Όταν επέστρεψε στρατεύτηκε, για να συνεχίσει μετά την απόλυση την επαναστατική δράση του, βοηθώντας σε Νικαράγουα, Κούβα και Σερβία αλλά και συμπαραστεκόμενος σε Παλαιστίνιους και Κούρδους.
Όπως αναφέρεται στον πρόλογο, όταν με τους βομβαρδισμούς στο Βελιγράδι ο κόσμος που ξέραμε φαινόταν να είχε αναποδογυριστεί οριστικά, κλείστηκε στη σιωπή, έκλεισε την τηλεόραση, σταμάτησε ν’ ακούει ειδήσεις και να διαβάζει εφημερίδες. Ο συγγραφέας είχε δεχτεί πράκτορα μυστικών υπηρεσιών που προσφέρθηκε να μάθει για τον αντιδικτατορικό αγώνα και να χρηματοδοτήσει το βιβλίο του. Το οποίο είναι εν πολλοίς αυτοβιογραφικό, καταφέρνοντας να κρατάει ένα υψηλό εκφραστικό επίπεδο.
Μπορεί ο Δαρβέρης να αυτοκτόνησε γιατί βρέθηκε σε πολιτικό αδιέξοδο και πλήρωσε τις πανουργίες της ιστορίας με τη ζωή του, αλλά το βιβλίο με τις περιγραφές του είναι παρακαταθήκη για όποιον ενδιαφέρεται ουσιαστικά για την υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης.
Χρησιμοποιήσαμε λόγια από παρουσίαση του Δημήτρη Κατσαγάνη, όχι από τεμπελιά…