Κυριολεκτικά και μεταφορικά, ο τύπος που ακούει στο όνομα Τζόμπε Κοβάτα “δεν έχει τον θεό του”! Πιάνει τη Βίβλο από την αρχή ως το τέλος και… της αλλάζει την πίστη. “Εν αρχή ην ο λόγος. Ο αντίλογος ήρθε πολύ καιρό μετά”, γράφει σ’ αυτό το βιβλίο που εκδόθηκε στην Ιταλία το 1991 και ήρθε στην Ελλάδα εφτά χρόνια αργότερα.
Ακολούθησαν το “Σεξ; Κάν’ το μόνος σου” το 1996 (που όμως ήταν το πρώτο που ήρθε στη χώρα μας το 1997!) και το “Φεγγαράκι μου λαμπρό… φέξε μου και γλίστρησα” το 1999 (2000 στην Ελλάδα, όλα μεταφρασμένα από τον Παναγιώτη Σκόνδρα). Και τα τρία κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος, ανατρέποντας εκ βάθρων την ιστορία και την αντίληψη που έχουμε για τα πράγματα γύρω, με μία ανεπανάληπτη σκωπτική διάθεση εκ μέρους του δαιμόνιου και συμπαθέστατου τη όψη και τη πένα ιταλού. Όμως η “Βίβλος για αθεόφοβους” υπερέχει, γιατί καταπιάνεται μ’ ένα θέμα-ταμπού που ωστόσο είναι τόσο πρόσφορο σε κριτική και μετατροπή σε σκώμμα, μέσα από τα περιστατικά που περιέχει (και κυρίως μέσα από τον τρόπο που αυτά παρατίθενται στην Παλαιά και στην Καινή Διαθήκη). Πρόκειται για μια ξεκαρδιστική παρωδία, που κοσμείται από τα σπαρταριστά σχέδια (γελοιογραφίες) του Stefano Disegni. Διαβάζοντας αυτό το βιβλίο, είναι βέβαιο ότι θα σας συμβεί ό,τι και στον καθένα που το έκανε: Θα αναζητήσετε επίμονα και τα άλλα δύο βιβλία του Κοβάτα, δέσμιοι του χιούμορ και της φαντασίας του. Είναι μια φυσιολογική πρακτική απέναντι σε μια σοβαροφανή εποχή, τραυματισμένη από μη ευφυείς σαχλαμαρίτσες και αστειάκια της πεντάρας προς κατανάλωση, όπου το πηγαίο, δροσερό, πνευματώδες και εύστοχο χιούμορ σπανίζει.