Στις αρχές της δεκαετίας του ’50 και ενώ η Ελλάδα προσπαθεί να επουλώσει τις πληγές του παράλογου εμφύλιου, μια χούφτα άντρες επιμένουν να δίνουν μάχες στα βουνά της Μακεδονίας χωρίς καμιά ελπίδα νίκης, χωρίς καν την ελπίδα ήττας. Μόνοι τους, οι τελευταίοι αμετανόητοι της μεγάλης τρέλας, δεν λένε να συμμορφωθούν με μια ιστορία που αρχίζει κιόλας να παλιώνει. Και μέσα σ’ αυτή την αγριότητα ανθίζει ο έρωτας, γλυκαίνοντας τις ανήμερες καρδιές με χρώματα και τα αρώματά του.
Το πρώτο βιβλίο του Δημήτρη Μαργαριτόπουλου μάς είχε μεταφέρει στα σκοτεινά χρόνια της δικτατορίας. Το δεύτερο βιβλίο του μας πηγαίνει ακόμα πιο βαθιά στα σκοτεινά χρόνια. Σε μια περίοδο που -όπως γράφει- «λίγοι θέλουν να γνωρίζουν, ακόμα λιγότεροι θέλουν να θυμούνται, αλλά όλοι μπορούν να την αντιληφθούν σε όλη της την τραγικότητα». Ο συγγραφέας καταφέρνει να μπει σ’ εκείνα τα σκοτεινά χρόνια και φέρνει στο φως κομμάτια από το διαμελισμένο σώμα μιας αποσιωπημένης, παράλογης ιστορίας. Δύσκολο το εγχείρημα μα ικανοποιητικά τα αποτελέσματά του, πίσω από τον καταλυτικό ρόλο του έρωτα, στο τέλος μιας ιστορίας που ο απόηχός της φτάνει ως τις μέρες μας. Με την αριστερά να δικάζεται σε κάθε απόπειρα οπλοφορίας από τους νομίμως οπλοφορούντες αντιπάλους της, με τις εμμονές και τις προκαταλήψεις να συντηρούνται ένθεν κακείθεν, ο συγγραφέας καταφέρνει να υπερβεί καθέναν από τους τεχνηέντως ερριμμένους σκοπέλους και να σκαλίζει τη στάχτη μιας ιστορίας που ακόμα καίει σε κάθε άγγιγμα…