“Τα πιο όμορφα και τα πιο αληθινά πράγματα στον κόσμο, ξέρεις, είναι αυτά που κανείς μας δεν μπορεί να δει”, γράφει ο Ναούμ Θεοδοσιάδης στο κλείσιμο του πολύ ενδιαφέροντος βιβλίου του.
Ίσως κάποιοι να βρουν παρωχημένες όλες αυτές τις καταγραφές για νεράιδες, γοργόνες και κάθε λογής ξωτικά, που συγκεντρώνει ο συγγραφέας σ’ αυτό το έργο. Πριν σπεύσουν να καταδικάσουν αυτό το υλικό, ας σκεφτούν το απλό: όσες αποδείξεις διαθέτει ο συγγραφέας για την ύπαρξή τους, άλλες τόσες διαθέτουν κι εκείνοι για τη μη ύπαρξή τους! Κι επίσης, ας εξετάσουν τη συμβολή του μύθου στη διαμόρφωση της Ιστορίας, καθώς και το λαϊκό αίσθημα της υπαίθρου, όπου αφθονούν τέτοιου είδους ιστορίες και δεν λείπουν οι υπερασπιστές τους (δείτε εδώ). Χωρίς να παίρνουμε το μέρος καμιάς από τις… αντιμαχόμενες πλευρές (μιας και δεν διαθέτουμε ικανά πειστήρια ούτε υπέρ ούτε κατά κάποιας εκ των δύο απόψεων), παρουσιάζουμε αυτό το βιβλίο ως ένα ταξίδι σε αθέατους κόσμους. Ακόμη και ως τέτοιο και μόνο, αξίζει να το υπερασπιστούμε.
Όπως και να ‘χει, η καταγραφή τόσων στοιχείων από όλα τα μήκη και πλάτη της γης, συνθέτει ένα πλούσιο υλικό. Ένα υλικό διαθέσιμο πλέον στον καθένα που θα ήθελε να χαθεί στις χορταριασμένες διαδρομές της Ιστορίας, στα μονοπάτια που σκέπασε τεχνηέντως ο πολιτισμός (ιδιαίτερα ο δυτικός). Ενδιαφέρον υλικό, είτε πρόκειται για μελετητή είτε απλά για περιπατητή.
Προφανώς γοητευμένος από την άγνωστη πλευρά του κόσμου, ο συγγραφέας ασχολήθηκε βαθύτερα με τη μελέτη και καταγραφή του, ενώ αυτό το έργο (στηριγμένο σε πλούσια βιβλιογραφία) ήταν το πρώτο του.