Ο Πούσκιν (που πέθανε μόλις στα 38 χρόνια του) θεωρείται ακόμη και σήμερα ο μεγαλύτερος λυρικός και επικός ποιητής της Ρωσίας και είναι ό,τι και ο Δάντης για τους ιταλούς και ο Σολωμός για τους έλληνες. Κατά την ταπεινή άποψή μας, το “Πολτάβα” δεν είναι η σπουδαιότερη στιγμή του μεγάλου ποιητή, ωστόσο αναφέρεται σε ιστορικό γεγονός (στη μάχη της ομώνυμης πόλης της Ουκρανίας μεταξύ Μέγα Πέτρου και Κάρολου ΙΒ’ της Σουηδίας).
Όσον αφορά στον Κριλώφ (που έζησε 76 χρόνια), οι “Μύθοι” του διαβάζονται σήμερα με την ίδια ευχαρίστηση που διαβάζονταν όταν πρωτογράφτηκαν. Έμμετρες αλληγορίες επηρεασμένες από τον Αίσωπο και τον Λαφονταίν, στιγμιότυπα και διηγήσεις που δίνουν ζωντανούς ανθρώπινους τύπους, κρυμμένους πίσω από τις μάσκες των ζώων-ηρώων τους. Μύθοι που, όπως όλοι οι μύθοι, κρύβουν μέσα τους μεγάλες αλήθειες και αποτυπώνουν -μέσα από ανάλαφρες σχηματοποιήσεις- πράγματα καθημερινά μα πάντα σπουδαία. Όπως ένα δίστιχο που φωτογραφίζει πολλά πράγματα και θα θέλαμε να το αφιερώσουμε στη σημερινή κατάσταση: “Βραχνιάσαν’ μούσες και Πινδάροι / καιρός να ψάλουν οι γαϊδάροι”…