Η γνώμη του ευφυέστατου Αμερικανού, αρκεί για να σε παρακινήσει να διαβάσεις (και) αυτό το βιβλίο του. Κι ανοίγοντάς το, καταλαβαίνεις πως όχι μόνο δεν έκανες λάθος, μα βουλιάζεις στην απόλαυση ενός εκπληκτικού χιούμορ κι ενός απαράμιλλου σαρκασμού. “Μετά τις πρόσφατες συναλλαγές μου με εκδότες, ατζέντηδες, δικηγόρους, παραγωγούς και κριτικούς, ήμουν προετοιμασμένος για τη συντροφιά των κροκοδείλων“, γράφει ο Ρόμπινς για ένα σαφάρι του στην Αφρική. Κι ακόμα “ένα μεγάλο μέρος της συμπεριφοράς είναι ψιλοπαλαβό κι άξεστο, ο πολιτειακός ύμνος της Νεβάδα είναι το τραβηχτό ρέψιμο“.
Με όπλο την ευφυΐα, το χιούμορ και τον ιερό γάμο του στυγνού ρεαλισμού με την καλπάζουσα φαντασία, ο συγγραφέας ανατρέπει όσα πρέπει ν’ ανατραπούν και υμνεί όσα αξίζουν την προσοχή και τον σεβασμό μας. “Οι ζόρικοι παλικαράδες έχουν έθιμο αν πλουτίσεις να μεθάς για να γιορτάσεις και αν δεν πλουτίσεις να μεθάς για να ξεχάσεις“.
Από το “Φαράγγι των αιδοίων” ως τη “Γεωμετρία των ονείρων” και από το κείμενο για τους “Doors” ως εκείνο για τη μίνι φούστα και την έκρηξη της δεκαετίας του ’60 (τοποθετημένη σε ακριβοδίκαιη ορθολογική βάση και μακριά από γλυκερά σαλιαρίσματα), ο Τομ Ρόμπινς δίνει τον καλύτερο εαυτό του. Προσφέροντάς μας μιαν υψηλή νοητική κι αισθητική απόλαυση σε καιρούς αποξηράνσεων και μυώντας μας στα τελετουργικά της ευφυΐας, ώστε ν’ αντιπαλεύεται ευκολότερα η κυριαρχία της ζαλισμένης κι –αλίμονο- κάποτε ανεγκέφαλης μετριότητας που μας καθοδηγεί.