«Νέοι, ωραίοι, φιλόδοξοι». Έτσι παρουσιάζουν τα διεθνή αστικά media τους Ματέο Ρέντσι και Αλέξη Τσίπρα. Νέους με βάση τα κριτήρια της αστικής πολιτικής τους λες. Όχι με τα κριτήρια της πολιτικής γενικά. Ο Στάλιν ήταν το 1917 39 ετών. Ο Ζαχαριάδης όταν έγινε γενικός γραμματέας του Κ.Κ.Ε. ήταν 28 ετών. Ο Ενβέρ Χότζα αναδείχτηκε σε ηγέτη της μεταπολεμικής Αλβανίας στα 36 του. Ο Ερνστ Τέλμαν εκλέχτηκε πρόεδρος του K.P.D. σε ηλικία 39 ετών.
Το «ωραίοι» δε θα το σχολιάσουμε. Δε θα υποκύψουμε στις κρυφορατσιστικές αντιλήψεις του αστικού lifestyle.
Η φιλοδοξία είναι το μόνο που μπορείς να πεις ότι ισχύει 100% και για τους δύο. Αχαλίνωτη, όπως λέμε. Σε βαθμό… πατροκτονίας. Είναι γνωστό πως ο Τσίπρας με την παρέα του ξεφορτώθηκαν τον Αλαβάνο και πως ο Ρέντσι εκβίασε το Δημοκρατικό Κόμμα και έριξε τη φρέσκια κυβέρνηση του Λέτα για να γίνει ο ίδιος πρωθυπουργός.
Οι «νέοι, ωραίοι, φιλόδοξοι» ποζάρουν σαν μοντέλα. Φτάνει το μέσο για το οποίο προορίζονται οι φωτογραφίες να τους εξασφαλίζει διεθνή προβολή. Ο Ρέντσι ποζάρισε για τη Vogue στην κουζίνα του πατρικού σπιτιού του στη Φλωρεντία, με τη σύζυγο και τα παιδιά του σ’ έναν κήπο κτλ. Κι ο Τσίπρας στήθηκε στη σουίτα που διέμενε, σε ξενοδοχείο της Νέας Υόρκης, για να τον φωτογραφίσει ο φωτογράφος του “Reuters” σε άπειρες πόζες (πάνω από δέκα δημοσιεύτηκαν).
Τι εξυπηρετούν αυτές οι τύπου lifestyle φωτογραφίσεις; Ρωτήστε και τον Μπαρουφάκη που το είχε μελετήσει το θέμα, πόσο του λείπει (κι αυτουνού και της συζύγου του και της… μοτοσικλέτας του) αυτή η «έκθεση». Δεν είναι όμως μόνο ο ναρκισσισμός του κάθε Τσίπρα, Ρέντσι, Μπαρουφάκη που τους κάνει να φωτογραφίζονται σαν μοντέλα. Είναι και η πολιτική (και θεωρητική) κενότητά τους. Όταν δεν μπορείς να ασκήσεις πολιτική που να έλξει τις εργαζόμενες μάζες, «πουλάς» την εικόνα σου σύμφωνα με τους κανόνες του lifestyle.
πηγή: Κόντρα