Η Αλίντα Δημητρίου ασχολήθηκε συστηματικά με τις ιστορίες των γυναικών στην κατοχή, στον εμφύλιο και στη χούντα. “Τα πουλιά στο βάλτο” είναι το πρώτο μέρος μιας τριλογίας και αναφέρεται στη συμμετοχή και στην προσφορά των γυναικών στον αγώνα, στις πόλεις αλλά και στα βουνά, στον Ε.Α.Μ., κατά τη διάρκεια της κατοχής, καθώς και στα βασανιστήρια που υπέστη από τους ταγματασφαλίτες, τους γερμανοτσολιάδες και από τους Γερμανούς… Η ταινία στηρίζεται στις προφορικές μαρτυρίες γυναικών και στις προσωπικές συνεντεύξεις που παραχώρησαν στην Αλίντα Δημητρίου. Το ντοκιμαντέρ πήρε τα Βραβεία Κοινού και Ε.Κ.Κ. το 2008 στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης.
Κατά τη διάρκεια του ντοκιμαντέρ, αυτό που ταράζει πιο πολύ τον θεατή είναι η δύναμη που εκφράζουν αυτές οι γυναίκες, οι οποίες παρά την ηλικία τους, τους βασανισμούς και τις κακουχίες που είχαν υποστεί, μιλούν για την αντίσταση χωρίς να μετανιώνουν για τίποτα, συγκινώντας και δίνοντας άπειρα ερεθίσματα για σκέψη και προβληματισμό, για τη δύναμη του ανθρώπου και τη σημασία της συλλογικής πάλης και αλληλεγγύης. Η σκηνοθέτις κάποια στιγμή ρωτάει μία από τις γυναίκες αν ποτέ αναλογίστηκε πως ο αγώνας που έδωσε αυτή και οι άλλες γυναίκες, με όλο αυτό το προσωπικό κόστος και τα βασανιστήρια που υπέστησαν, ήταν άσκοπος και χωρίς νόημα. Η απάντηση που παίρνει αντικατοπτρίζει όλο το σκεπτικό εκείνων των μαχόμενων γυναικών, προκαλώντας ρίγη: “Η πάλη εκείνης της περιόδου ήταν συλλογική, δεν ήσουν μόνος, περνούσες στην ανώτατη ηθική σφαίρα της ανθρώπινης ύπαρξης, δεν φοβόσουν, πάλευες για την ελευθερία και για το δίκιο. Όχι, δεν μετανιώνω στιγμή για τίποτα…“