Εντεταγμένο στις ετήσιες επιμορφωτικές δραστηριότητες των εκπαιδευτικών (αναμένεται η διοργάνωση ενός σεμιναρίου ακόμη πριν τη λήξη της φετινής σχολικής χρονιάς), το σεμινάριο ήταν προαιρετικό με απεύθυνση σε όλες τις νηπιαγωγούς της Ξάνθης, η δε συμμετοχή κρίνεται ικανοποιητική από την κα Κολικίδου που -στο περιθώριο της εκπαιδευτικής δράσης- εξηγεί: «Το σεμινάριο αφορά στον λόγο και στην κίνηση στο νηπιαγωγείο, με καλεσμένους δύο συναδέλφους που έχουν ασχοληθεί με την πρώιμη παρέμβαση σ’ αυτή την ηλικία. Αυτό που ενδιαφέρει είναι να δούμε από μια διαφορετική σκοπιά το νήπιο, να ακουμπήσουμε λίγο παραπάνω στα προβλήματα λόγου και κίνησης που παρατηρούνται. Είτε αφορούν αδρή κίνηση (περπάτημα κ.α.) είτε λεπτή κινητικότητα (ζωγραφική κ.α.)».
Προσκεκλημένοι εισηγητές στο σεμινάριο ήταν η λογοπαιδικός και εργαζόμενη σε Κέντρο Ψυχικής Υγείας της Θεσσαλονίκης Κατερίνα Καλαϊτζίδου και ο εργοθεραπευτής Παναγιώτης Τζουβελέκης. Συνομιλώντας με την πρώτη, καταθέτει τα ακόλουθα: «Η “φιλοσοφία” της διοργάνωσης είναι η πρόληψη στην προσχολική ηλικία, η ενημέρωση για θέματα που απασχολούν τις νηπιαγωγούς, η ανταλλαγή ιδεών και πληροφοριών και το να μιλήσουμε για ιδιαιτερότητες που μπορεί να υπάρχουν στα παιδιά σε σχέση με τον λόγο και την επικοινωνία (σ.σ. αναφορικά με τη δική της αρμοδιότητα). Τέλος, να δούμε τι μπορούν να κάνουν οι νηπιαγωγοί όταν υπάρχουν τέτοια προβλήματα, πώς μπορούν να βοηθήσουν και πότε θα πρέπει να ανησυχήσουν και να παραπέμψουν τα παιδιά σε άλλους ανθρώπους για να ενισχύσουν τις δεξιότητές τους».
Με τη σειρά του, ο κ. Τζουβελέκης λέει ότι «ο εργοθεραπευτής αξιολογεί τις δεξιότητες των παιδιών και προσπαθεί να παρέμβει με τη σκόπιμη δραστηριότητα ώστε να τις βελτιώσει» και προσθέτει: «Το νηπιαγωγείο είναι η πύλη της ενσωμάτωσης του παιδιού στο σχολείο. Εδώ εντοπίζονται για πρώτη φορά και καταγράφονται τα προβλήματα των παιδιών σε όλους τους τομείς της ανάπτυξης. Γι’ αυτό η παρέμβαση των ειδικών, αλλά κυρίως της νηπιαγωγού είναι σημαντική, αφού είναι μόνιμη συνοδός και εκπαιδεύτρια του παιδιού στην καθημερινή δραστηριότητά του στο σχολείο.
Το δικό μου έργο είναι για αδρή κίνηση και λεπτούς χειρισμούς, αν μπορεί το παιδί να πιάσει το μολύβι και τι μπορεί να ζωγραφίσει (ποιοτικά και ποσοτικά), καθώς και σε άλλες δεξιότητες που έχουν να κάνουν με την καθημερινή δραστηριότητα όπως η αυτοϋπηρέτηση, κάτι που πολλές φορές παραγνωρίζουμε». Και τονίζοντας επ’ αυτού ότι «υπάρχουν μελέτες που δείχνουν ότι τα αμερικανάκια στην ηλικία των πέντε ετών είναι ανεξάρτητα, ωστόσο τα ελληνόπουλα σ’ αυτή την ηλικία δεν δένουν ακόμη τα κορδόνια τους. Έχουμε ένα προστατευτικό περιβάλλον που δεν ευνοεί», κλείνει τη συνομιλία μας λέγοντας: «Όλες αυτές οι δραστηριότητες είναι σημαντικές, γιατί αν δεν αποκατασταθούν αυτές οι δυσκολίες σ’ αυτή μικρή ηλικία, δημιουργούν μετά ένα υπόβαθρο που καθιστά δύσκολη την ενσωμάτωση του παιδιού και τη συνέχιση της φοίτησής του στο σχολείο. Και τότε ίσως αναπτυχθούν ζητήματα μαθησιακών δυσκολιών και δυσλεξίας».
(κατόπιν επιθυμίας των διοργανωτών, το ρεπορτάζ παρατίθεται χωρίς φωτογραφικό, ηχητικό ή οπτικό υλικό).