Μια σκέψη θα μοιραστώ με όσους και όσες πάνε σήμερα στο Κερατσίνι. Αυτή τη δεκαετία, μέλη της Χ.Α. έχουν δολοφονήσει τρεις ανθρώπους.
- Ο τελευταίος, ο Παύλος Φύσσας, έγινε «ο Παύλος»
- Ο προτελευταίος, ο Σαχζάτ Λουκμάν, έγινε «ο Λουκμάν»
- Ο πρώτος, ο Αλίμ Μάναν, παρέμεινε «ο Μπαγκλαντεσιανός».
Τρεις νεκροί, τρεις ομόκεντροι κύκλοι -από τον «άλλον» μέχρι τον «δικό μας»- που χαράζουν και τα όρια της αντιφασιστικής μας οργής. Όσοι αναρωτιούνται γιατί δεν πάει κόσμος στη δίκη της Χ.Α. ή γιατί το αντιφασιστικό κίνημα δεν σαρώνει στις γειτονιές της κάθε πόλης, ας κοιτάξουν ξανά τα τρία ονόματα. Εκεί κλείνονται όλες οι απαντήσεις στα ερωτήματα τους.
Ο Παύλος θα “ζήσει” μόνο εάν η συλλογική μας μνήμη περιλάβει ισότιμα και τα άλλα θύματα των φασιστών-δολοφόνων του. Η μάνα Φύσσα θα τιμηθεί μόνο εάν την δούμε νοερά δίπλα σε δύο άλλες μάνες.