Σε συνομιλία μας στο περιθώριο της εμφάνισής του στη Ξάνθη που μάγεψε το κοινό (λεπτομέρειες εδώ), ο Βασίλης Λέκκας ξεκινά από τη δισκογραφία λέγοντας: «Αυτή την περίοδο κάνουμε μια πολύ ιδιαίτερη δουλειά που σύντομα θα ολοκληρωθεί. Είναι μαζί με τη Βάσω Αλαγιάννη -την οποία ξέρουμε από τη συνεργασία με τον Μανώλη Ρασούλη- που έγραψε στίχους και μουσική σε ιδιαίτερα τραγούδια. Έχει μια δική της πένα και νότα, ο συνδυασμός αυτός μαζί με τη δική μου επαφή με το υλικό της έβγαλε κάτι ιδιαίτερο».
Όσο για τις εμφανίσεις του, ο ίδιος σημειώνει «διαρκώς ταξιδεύω και θα συνεχίσω να το κάνω», ενημερώνοντας ότι «μετά την Ξάνθη ακολουθούν εμφανίσεις σε Πτολεμαΐδα (2/9), Αιγίνιο (3/9), Κηφισιά (8/9) και ακολούθως στην Κύπρο, ενώ στις 20 Σεπτεμβρίου υπάρχει ένα πολύ ωραίο αφιέρωμα στον Στέλιο Καζαντζίδη που θα γίνει στον Βόλο. Και έπεται συνέχεια». Και προσθέτει, περνώντας την κουβέντα σε άλλους δρόμους: «Από εκεί και πέρα, πρώτη ανάγκη μου αυτή την περίοδο είναι να είμαι με ανοιχτά μάτια σ’ αυτό που συμβαίνει στη χώρα. Το αισθάνομαι ως πολίτης και όχι ως καλλιτέχνης, οφείλω να το κάνω. Και όχι μέσα από τη λογική της δημοσιότητας. Η ανάγκη αυτή είναι καθαρή και θα έβγαινα στο δρόμο είτε ως καλλιτέχνης είτε όχι».
Ο συνομιλητής μας σχολιάζει ότι «όλο αυτό που συμβαίνει γύρω έχει μια γεωμετρική ανάπτυξη ως προς το μαύρο του πράγματος», λέγοντας: «Δεν έχει αλλάξει τίποτε από την αφετηρία του και οδεύει εκεί που οδεύει. Νομίζω ότι το όλο πράγμα έχει αφεθεί πλέον στον λαό κι αυτός είναι που πρέπει να πάρει μια απόφαση. Αν ο λαός θέλει να χρεώσει στις επόμενες γενιές τον φόβο και την απραξία του, νομίζω ότι θα είναι πιο τίμιο να το δηλώσει ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτε…».
Κλείσαμε τη συνομιλία μας, ρωτώντας τον Βασίλη Λέκκα αν σκέφτεται να επαναλάβει αυτό που έκανε στις βουλευτικές εκλογές του 2007, όταν αποφάσισε να είναι υποψήφιος με το Κ.Κ.Ε. στη β’ περιφέρεια Αθήνας (έλαβε 9.689 σταυρούς προτίμησης). «Είναι δική μου φυσική ανάγκη να δρω πρωτίστως σε ατομικό επίπεδο, να μπορώ να παροτρύνω τον κόσμο και να κριθώ σε σχέση με τον εαυτό μου» απαντά, μάλλον κλείνοντας την πόρτα σ’ ένα τέτοιο ενδεχόμενο…
Αφορμής δοθείσης, δημοσιοποιούμε εκ νέου αποσπάσματα από παλιότερες συνομιλίες μας με τον Βασίλη Λέκκα, με σκοπό τη διάσωση και τη συμπερίληψή τους στο αρχείο του indexnathi.gr.
“Ο κυνισμός της εξουσίας έχει περάσει πλέον τα όρια”
Άστραψε και βρόντηξε ο –έτσι κι αλλιώς πολιτικοποιημένος και υπερ-ευαισθητοποιημένος- Βασίλης Λέκκας, σαν η κουβέντα μας έστριψε στο τοπίο μέσα στο οποίο καλείται να επιβιώσει και να δημιουργήσει. Μπαίνοντας κατευθείαν στο «ψητό» και μη φειδόμενος λόγων και χαρακτηρισμών, είπε (χωρίς να διακόψουμε όλα αυτά που είναι και δική μας –και χιλιάδων άλλων ανθρώπων- πεποίθηση): «Έχω μία άρνηση για τα πρόσωπα που έχουν δυναστεύσει τον τόπο για δεκαετίες. Τρεις οικογένειες που επαναλαμβάνονται στην εξουσία, διαχειρίζονται το τόπο με τον δικό τους τρόπο, έχουν κάνει τις συμφωνίες τους με τα μεγάλα κεφάλαια και ο λαός… πέρα βρέχει. Βέβαια, τώρα αρχίζει και αντιλαμβάνεται, αλλά δεν νομίζω ότι μας αξίζει μια τέτοια συμπεριφορά ως ανθρώπους. Πρέπει ο κόσμος να καταλάβει ότι ο κυνισμός της εξουσίας έχει περάσει πλέον τα όρια και αποκαλύπτεται το βρώμικο πρόσωπό της. Τα πρόσωπα που είναι στην εξουσία αυτή τη στιγμή είναι σα να ζούνε σε άλλο τόπο, δεν έχουν καμία αίσθηση και κανέναν ανθρωπισμό για τον τόπο και τους ανθρώπους που πρέπει να προστατεύσουν. Θα έλεγα ότι είναι διεστραμμένα πρόσωπα και απορώ πως τα ανέχεται ο κόσμος!».
Μετά απ’ όλα αυτά, δεν μπορέσαμε να μην του απευθύνουμε το ερώτημα αν σκέφτεται να επαναλάβει την απόπειρα να πολιτευθεί. Και δεχτήκαμε το δεύτερο… κύμα μιας εύλογης, δίκαιης και ελπιδοφόρας οργής: ««Δεν ξέρω, δεν έχω συζητήσει, αλλά δεν θα έλεγα και όχι γιατί κι εγώ δεν αντέχω» λέει χαρακτηριστικά. «Γιατί να μην μπω σ’ ένα ρόλο, αφού τα ίδια προβλήματα με όλους που αισθάνομαι, θέλω να μου τα απαντήσει κάποιος όταν θα βρεθώ και θα τα θέσω σ’ ένα πιο “επίσημο” βήμα; Με αφορά και μένα αυτό, είμαι κι εγώ ένας άνθρωπος που προέρχομαι από μια οικογένεια που ήταν αγρότες και εργάτες και βλέπω τα χάλια των ανθρώπων. Για να μην μιλήσουμε για τη νεολαία, για τα νέα παιδιά και για τα παιδιά μου που είναι πέντε χρόνων και δεν ξέρω τι θα τους πω και πού θα τα πάω… Αν μπορέσω θα το κάνω μόνο γι’ αυτό τον λόγο, για να μπορώ να πω κάτι με περισσότερες δυνατότητες και να χρησιμοποιήσω αυτό ακριβώς το λεξιλόγιο. Ε, δεν μπορούν να κόβουν τη σύνταξη ενός ανθρώπου που παίρνει πεντακόσια ευρώ! Δεν μπορεί να τον στριμώχνουν στο Ι.Κ.Α. και σ’ αυτές τις άθλιες υπηρεσίες και ο κ. Τσοχατζόπουλος να κάνει γάμους στο “Four Seasons” και να κατηγορείται για μίζες από υποβρύχια, όταν ο κόσμος δεν έχει να φάει! Έλεος!… Τι να εξηγήσω και τι ν’ αναλύσω, τυφλοί είμαστε και δεν τα βλέπουμε; Κοπρίτες που ανέβηκαν, βρήκαν αυτό το λαό που έχει γίνει πελάτης τους….».
Με άγρια χαρά- γιατί να το κρύψουμε αφού καθημερινά τα φωνάζουμε μαζί με χιλιάδες άλλους- ρωτήσαμε τον Βασίλη Λέκκα αν θα πρέπει να γραφούν όλα αυτά, γνωρίζοντας ωστόσο τον ίδιο και συνεπώς την απάντηση. «Τα γράφετε όπως τα έχω πει, δεν παίρνω τίποτε πίσω» είπε…
“Να γίνουμε θεματοφύλακες των καθημερινών πραγμάτων που τείνουν να χαθούν”
Για άλλη μια φορά ο Βασίλης Λέκκας βρέθηκε στην Ξάνθη και μάγεψε το μουσικόφιλο κοινό της, σε μια σπουδαία συναυλία στο Δημοτικό Αμφιθέατρο της πόλης. Δύο μέρες μετά τα δικά του γενέθλια και δέκα πριν από αυτά του Μάνου Χατζιδάκι, ήταν ο ίδιος, ο αιώνια νέος και «φρέσκος» Βασίλης Λέκκας. Ο ίδιος προσηνής, ευαίσθητος, ευγενικός μα και μαχητικός καλλιτέχνης, που ξαναβρίσκαμε σ’ όλη την Ελλάδα μέσα στα χρόνια.
Ιδιαίτερη σημασία έχουν όσα καταθέτει για το ποιοτικό, διαχρονικό τραγούδι που ο ίδιος υπηρετεί με συνέπεια εδώ και δεκαετίες. «Μπορώ να πω ότι αυτό το τραγούδι που προσπαθώ χρόνια να κάνω, είναι ένα τραγούδι που αν του δίναμε περισσότερη σημασία, θα είχαμε ίσως μια επιπλέον αντίσταση σ’ αυτό που συμβαίνει κοινωνικά» λέει και προσθέτει: «Αυτό δεν το λέω επειδή το κάνω εγώ. Φαντάζομαι ότι αυτό το τραγούδι είναι το τραγούδι της συνείδησής μας».
«Στη συγκυρία που ζούμε τώρα» συνεχίζει ο συνομιλητής μας, «βλέπω ότι καταρρέουν πολλά πράγματα και είναι ένας λόγος παραπάνω δούμε κατά πόσο είμαστε ικανοί να κρατήσουμε αυτό που πιστεύουμε, να το μοιραστούμε. Μέσα στην απώλεια που μπορεί να έχουν όλοι, εμείς να έχουμε τη λιγότερη και το κυριότερο είναι ότι κρατάμε τη σχέση μας με τον κόσμο». Και παίρνοντας πάντα θέση απέναντι σε όσα –απίστευτα πια!- συμβαίνουν γύρω, δηλώνει: «Τώρα είναι η ευκαιρία του αποπροσανατολισμού. Όλα αυτά τα φαινόμενα που υπάρχουν και καπηλεύονται την αδυναμία και την αγωνία του κόσμου, στην ουσία είναι παιχνίδι που έστησε η ίδια η εξουσία για να δώσει άλλοθι σε κάποιους ότι θα τους στηρίξουν και θα τους βοηθήσουν. Ο κόσμος πρέπει να έχει πολύ τεντωμένες τις κεραίες, γιατί ίσως να είναι και η χαριστική βολή αν δεν προσέξουμε τώρα. Θα βρεθούμε σ’ ένα μέλλον που θα έχει πολύ σκοτάδι… Ήδη έχουμε μπει σε μια διαδικασία αδιεξόδου, μ’ όλο αυτό τον συρφετό της εξουσίας. Πρόκειται για άτομα που δεν έχουν πια καμία επαφή, καμία ευαισθησία ώστε να σκύψουν να αφουγκραστούν και να πουν “τι κάνουμε εμείς όταν έχουμε κατακρεουργήσει ένα λαό, όταν έχουμε δώσει μαύρο μέλλον στη νεολαία, όταν έχουμε συνταξιούχους που δεν θα μπορέσουν να βάλουν πετρέλαιο”; Κάποιοι μπορεί να σε πουν και λαϊκιστή όταν μιλάς έτσι, αλλά πρέπει κάποια στιγμή να δούμε την καθαρή γλώσσα και τα καθαρά προβλήματα Πρέπει να γίνουμε θεματοφύλακες των καθημερινών πραγμάτων που τείνουν να χαθούν. Η δουλειά, η παιδεία που προσπαθούν πλέον οι δάσκαλοι να την κρατήσουν με νύχια και με δόντια, η υγεία όπου οι συνταξιούχοι δεν μπορούν να πάρουν τα φάρμακά τους και πάει λέγοντας. Όλος αυτός ο συρφετός έφτασε σ’ αυτό το σημείο τον τόπο και ξαναψηφίστηκε, όμως τώρα πια η ευθύνη βρίσκεται στον πολίτη. Να μην δώσει ξανά την ευκαιρία σ’ αυτό τον συρφετό να συνεχίσει να τον οδηγεί στο σκοτάδι».
Τέλος, ανασύρουμε μια παλιότερή δήλωσή του από τηλεφωνική συνομιλία μας, αναφορικά με τις συνεργασίες ετερόκλητων καλλιτεχνών: «Αυτό που φαίνεται. Εισβάλλει ο ένας στον άλλον, να μαζευτούμε πολλοί για να βάλουμε πιο ακριβό μπουκάλι στα μαγαζιά. Είναι μια λογική στην οποία δεν βγάζεις άκρη. Θυμίζει ποδόσφαιρο, έναν κόσμο όπου κάνουν κουμάντο κάτι άσχετοι τύποι με πρώτο και μόνο στόχο το κέρδος. Δεν με ενδιαφέρουν τα τραγούδια που κατασκευάζονται για μία-δύο σεζόν κι αναπαράγουν το σκυλάδικο. Είναι απλά ένα άλλοθι για να παίζουν κάποιοι εδώ κι εκεί. Επίσης, έχει παραγίνει το κακό με το Μέγαρο Μουσικής και το Ηρώδειο. Όλοι νομίζουν πως θα εξαγνιστούν παίζοντας εκεί. Το πρώτο είναι κλειστός τόπος. Το άλλο ταιριάζει με τα πιάτα και τη γενικότερη νοοτροπία, έχει και σχέση με τους πολιτικούς εκεί. Εγώ από την άλλη, θεωρώ πως το τραγούδι είναι το μεγαλύτερο αντιεξουσιαστικό όπλο. Κι όμως, το χρησιμοποιεί περισσότερο η εξουσία».