INDEXANTHI.GR
e-Ξανθη-ματα

Εκείνη…

Αέρινη και μακάρια λικνίζεται περνώντας, καρφώνοντας τα μυτερά τακούνια της στους κυβόλιθους των ξανθιώτικων και άλλων αστικών βουλεβάρτων. Βγαλμένη από τα ιπποτικά μυθιστορήματα του σήμερα, που δεν είναι πια ιπποτικά αλλά ούτε μυθιστορήματα, ωστόσο εξακολουθούν να οδηγούν στην «αυτοκτονία» όσες δεσποσύνες δεν πληρούν τους όρους της εποχής. Στις ιλουστρασιόν σελίδες τους προβάλλεται το πρότυπο της σημερινής νέας (ή νεάζουσας) ανορεξικής εθελόντριας, που ζει ασκητικά ώστε να μην υπερβεί τα πενήντα χιλιόγραμμα, χωρίς βέβαια καμιά διάθεση αλληλεγγύης στα παιδιά του Νταρφούρ ή της Φαλούτζα.

Περνά μπροστά από τα αμαρτωλά γυράδικα, τα οβελιστήρια της απωλείας και τα κολασμένα ζαχαροπλαστεία, χωρίς να καταδεχτεί να τους ρίξει ούτε μια ματιά, με τα ρουθούνια σακατεμένα από τις μυρωδιές. «Νηστεία και προσευχή» προστάζει ο θεός της γραμμής της κι εκείνη στρέφει το βλέμμα στις άγιες βιτρίνες της υπεραγίας αγοράς. Όχι μόνο λόγω του δαιμονίου της κατανάλωσης που κατατρύχει τα αγγελικά τάγματα στα οποία εντάσσεται, αλλά –κυρίως- γιατί ποθεί διακαώς να βλέπει παντού και πάντα την μορφή της, έτσι καθώς καθρεφτίζεται στα τζάμια και στους καθρέφτες…

Μασάει άξεστα την τσίχλα της, με τα χείλη να παίρνουν την έκφραση μιας έκδηλης αηδίας χωρίς να το αντιλαμβάνεται. Τραβάει πίσω τα χείλη για να πει σφυριχτά το σίγμα όταν μιλάει (ειδικά στο τηλέφωνο) και βαδίζει ολόισια, μην αλλάζοντας κατεύθυνση μπροστά σε κανέναν, ακόμη και μπρος στον κίνδυνο σφοδρής μετωπικής σύγκρουσης. Οι άλλοι θ’ αλλάζουν πάντα πορεία, όχι εκείνη. Εκείνη είναι ό,τι οι Δελφοί για την αρχαία Ελλάδα (ποιοι Δελφοί, ποια αρχαία Ελλάδα, θα ρωτούσε αν διάβαζε ποτέ εφημερίδα), είναι το κέντρο του γνωστού κόσμου. Εκείνη –ω! εκείνη- πιστεύει πως είναι μετενσάρκωση της θεάς Αφροδίτης (αν και δεν φαίνεται διόλου σίγουρη γιατί έχει διαρκώς ανάγκη από βλέμματα), τα νύχια της μαρτυρούν πως δεν καθάρισε ποτέ κρεμμύδια κι άλλα βρωμερά απάρτια της κουζίνας και τα μαλλιά της είναι ό,τι περιποιείται περισσότερο σ’ αυτό τον κόσμο κι ένα από τα πρώτα στοιχεία που θα χαθούν απ’ αυτόν.

Το μυαλό της είναι προσκολλημένο στο κινητό της. Εκεί βρίσκονται οι περισσότερες –αν όχι όλες- αποδείξεις πως υπάρχει. Εκεί και στα πελατολόγια των κέντρων αισθητικής, των γυμναστηρίων και των κοσμηματοπωλείων (και των ζαχαροπλαστείων, αλλά αυτό δεν το ξέρει κανείς…).

Η αιώνια Κλοτίλδη που έγινε Κλοντέτ, η εύθραυστη οπτασία που προέκυψε μετά την αστικοποίηση του homo sapiens, απότοκο των αλλεπάλληλων βιασμών που υπέστησαν επί χιλιετίες οι θηλυκοί πληθυσμοί των βαρβαρικών φύλλων της βορειοκεντρικής Ευρώπης. Εκείνη που γαλούχησε τον αγνώστου πατρός homo consumens που κυβερνά σήμερα τον αγνώστου μητρός κόσμο. Περπατά στους δρόμους νομίζοντας πως οι παρατεταγμένοι άντρες την εκθειάζουν, μα θα πάγωνε το αίμα της αν μπορούσε να ακούσει τι λένε γι’ αυτή όταν είναι μόνοι τους…

Ω εκείνη! Κάθε που τη θυμόμαστε, τα λόγια της «Αποστροφής» του Καρυωτάκη έρχονται αυθόρμητα στο νου: «Φθονώ την τύχη σας, προνομιούχα πλάσματα, κούκλες ιαπωνικές…». Αναζητείστε τη συνέχεια όσοι δεν τη γνωρίζετε ή δεν τη θυμάστε πια ανάμεσα στα τόσα, αξίζει…

Σχετικά άρθρα

Τα προτεινόμενα βιβλία του indeXanthi.gr

Super User

Τα αυτονόητα…

Super User

Η φωτογραφία της ημέρας

Super User

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Δείτε περισσότερα

Πολιτική απορρήτου και cookies