INDEXANTHI.GR
Αρθρογραφία

Ένα «αντίο» στα φανάρια

Δεν θυμάμαι πόσα χρόνια τον βλέπαμε εκεί. Χειμώνα καλοκαίρι, με κρύο και με ζέστη. Πάντα χαμογελαστός· πλατύ χαμόγελο, τα δόντια λειψά, μελαψός. Μας γνώριζε πια όλους όσοι περνούσαμε τακτικά από το φανάρι της Αγίας Βαρβάρας, στον δρόμο που βγάζει στην Κηφισίας.

Ήταν το στέκι του εκεί. Κάτι γίνεται και με κάποιο τρόπο οι αλλοδαποί μοιράζονται τα φανάρια –δικό σου, δικό μου– και δεν μπλέκονται ο ένας στα πόδια του άλλου. Κάποιοι λένε ότι γίνονται σκληροί καβγάδες μεταξύ των «φτούκα πρω» και των επίδοξων «καταπατητών».

Αν και τόσα χρόνια περνούσαμε από κει και μας καθάριζε τα τζάμια κι όλο και του δίναμε κάνα ευρώ, ποτέ δεν ρωτήσαμε το όνομά του. Πέντε λέξεις ανταλλάσσαμε όλες κι όλες, μέχρι να ανοίξει το πράσινο. «Τι κάνεις;». «Καλά. Καλό παιντί εσύ. Πολύ καλό». Θυμόταν και πόσοι ήμασταν κάθε φορά μέσα στο αυτοκίνητο, κι αν τύχαινε να λείπει ένας από μας, πάντα ρωτούσε: «Όμορφο κορίτσι καλά; Πού είναι; Άλλο καλό παιντί, φίλος, καλά;». Κάθε φορά τα ίδια και πάντα με χαμόγελο. Φαίνεται πως δεν έκανε παρέα με Έλληνες για να μάθει περισσότερα ελληνικά… Και η δουλειά του, μοναχική, το πάρε-δώσε στα φανάρια είναι του λεπτού. Αν δεν είχαμε ψιλά, ο «φίλος» πάντα καθάριζε το παρμπρίζ· μας έλεγε κι ευχαριστώ που συνήθως το μπέρδευε με το συγγνώμη.

Προχθές ήταν πολύ χαρούμενος. Με συγκίνηση μας αποχαιρέτησε. Μέχρι να εμφανιστεί ο «Γρηγόρης» πρόλαβε να μας πει ότι φεύγει, γυρίζει στην πατρίδα του, στο Μπανγκλαντές, επειδή το παιδί του σε δύο μήνες τελειώνει τις σπουδές του. Η υποχρέωσή του να το μορφώσει τελείωσε και θα πήγαινε πια κοντά στην οικογένειά του. Στο Μπανγκλαντές, με έκταση λίγο μεγαλύτερη από την Ελλάδα, αλλά με 169 εκατομμύρια κατοίκους. Που, παρά τη γρήγορη ανάπτυξη, περίπου το 26% των κατοίκων ζουν κάτω από το διεθνές όριο της φτώχειας, δηλαδή ζουν με λιγότερο από 1,25 δολάριο τη μέρα. Εκεί είναι το σπίτι του, εκεί θα μπορεί να αφηγείται όλα όσα πέρασε στην Ελλάδα, καλά ή κακά, στη δική του γλώσσα, τη βεγγαλική, που να επισημάνουμε ότι είναι η δέκατη πιο διαδεδομένη στον κόσμο.

Ευρώ το ευρώ τα κατάφερε – ποιος ξέρει με πόσες στερήσεις… Τέρμα η ξενιτιά.

«Αντίο, καλό παιντί. Ευκαριστώ μπολύ. Συχνώμη για όλο». Να πας στο καλό, «φίλε». Εμείς σου ζητούμε συγγνώμη που δεν σε καλέσαμε ποτέ στην παρέα μας, που ποτέ δεν ρωτήσαμε πώς τα περνάς στον τόπο μας. Συγγνώμη που ποτέ δεν ρωτήσαμε το όνομά σου. Αντίο!

Σταυρούλα Ματζώρου – efsyn

 

0 Reviews

Write a Review

Σχετικά άρθρα

Οικονομέας να γίνεις γιε μου

Super User

Διημερεύει

Super User

Δύο εξαιρετικά άρθρα του “Καρτέσιου”

Super User

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Δείτε περισσότερα

Πολιτική απορρήτου και cookies