Μπορεί η Ιταλία να αντιμετωπίζει δημοσιονομικά προβλήματα, με τα κρατικά έξοδα να υπερτερούν έναντι των εσόδων, όμως οι πολεμικές δαπάνες είναι πολεμικές δαπάνες. Δηλαδή, δύσκολα περικόπτονται. Γι’ αυτό και οι προμήθειες όπλων το 2018, σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου Άμυνας (Πολέμου, αν θέλουμε να ακριβολογούμε) αυξήθηκαν κατά 83% σε σχέση με τα επίπεδα του 2008.
Το 2019 θα γίνουν κάποιες μειώσεις, με πάγωμα κάποιων πολεμικών προγραμμάτων, αλλά αυτές θα είναι της τάξης των 450 εκατομμύριων ευρώ. Πολλά λεφτά θα μας πείτε, όταν όμως τα συγκρίνετε με το σύνολο των δαπανών για προμήθειες (που ήταν λίγο πάνω από πέντε δισ. ευρώ) ή με το σύνολο του πολεμικού προϋπολογισμού (περιλαμβάνει εκτός από τις προμήθειες και τους μισθούς των καραβανάδων και τα έξοδα λειτουργίας και συντήρησης του στρατού, που ήταν 13,8 δισ. ευρώ το 2018, δηλαδή 0,6 δισ. παραπάνω από το 2017), το σχεδόν μισό δισ. των περικοπών που θα γίνουν του χρόνου δεν είναι και τίποτα αξιόλογο. Απλά, ο πολεμικός προϋπολογισμός θα πέσει στα επίπεδα του 2017.
Όλα κι όλα. Με την «άμυνα» δεν παίζουμε! Με την υγεία των ανθρώπων, την παιδεία και άλλες «μη παραγωγικές» (για το κεφάλαιο) δαπάνες μπορούμε!
