Μετά τις σκληρές αλήθειες για τα κινητά (εδώ), ας δούμε μερικές για την καταστροφή του περιβάλλοντος:
Ο πλανήτης καίγεται, οι θάλασσες πνίγονται στα πλαστικά, οι πάγοι λιώνουν, τα δάση εξαφανίζονται, οι σύνοδοι και τα «μέτρα» δεν αποδίδουν. Και εμείς; «Των οικιών ημών εμπιπραμένων, ημείς άδομεν», που έλεγε κι ο Θουκυδίδης. Συνεχίζουμε αδιάφορα σα να μη συμβαίνει τίποτε ή αγοράζουμε «πράσινα» προϊόντα σα να μας σώζουν, ενώ η πραγματική σωτηρία απαιτεί θάρρος, ατομική και συλλογική δράση και όχι (μόνο) αναρτήσεις και hashtags.
Οι επιστήμονες φωνάζουν εδώ και δεκαετίες ότι η κλιματική κρίση είναι ήδη εδώ, κάτι που είναι πια ολοφάνερο στον καθένα. Οι κυβερνήσεις υπογράφουν συμφωνίες που δεν τηρούν, οι εταιρείες συνεχίζουν να καταστρέφουν για το δικό τους κέρδος κι εμείς συνεχίζουμε να φιλολογούμε…
Η υποκρισία μας έχει γίνει το καταφύγιο της αδράνειας. Τα παιδιά που μεγαλώνουν σήμερα θα ζήσουν σε έναν πλανήτη παραμορφωμένο από την αδιαφορία. Οι φωτιές, οι πλημμύρες, οι ξηρασίες, τα ακραία φαινόμενα, δεν είναι προβλήματα του μέλλοντος. Είναι η καθημερινότητα που εμείς δημιουργούμε και συντηρούμε. Και αντί να δράσουμε, αντί να σημάνουμε συναγερμό απέναντι στην επερχόμενη καταστροφή, κλείνουμε τα μάτια, αναζητούμε δικαιολογίες και μοιράζουμε ευθύνες σαν να πρόκειται για κάποιο παιχνίδι.
Τα συμβαίνοντα δείχνουν ότι ήρθε η στιγμή της αλήθειας. Αν δεν αναλάβουμε προσωπική ευθύνη, αν δεν σταματήσουμε να είμαστε οι ίδιοι δήμιοι του πλανήτη μας, δεν θα υπάρχει αύριο να μας δικάσει. Το να σώσουμε το σπίτι μας δεν είναι θέμα πολιτικής, δεν είναι θέμα τεχνολογίας, δεν είναι θέμα άλλων. Είναι θέμα δικό μας. Η επιλογή είναι απλή, αλλά τρομακτική: Δράση ή συντριβή. «Tempus fugit, acta, non verba» (ο χρόνος φεύγει, πράξεις, όχι λόγια). Ας μη νομίζουμε ότι μπορούμε να περιμένουμε, καθώς καθίσταται ολοφάνερο πλέον ότι ο πλανήτης δεν δίνει αναβολές.
