Διάλεξη με το θέμα του τίτλου θα δώσει το βράδυ (20.00) της Τετάρτης 23 Νοεμβρίου στο Λαογραφικό και Ιστορικό Μουσείο Ξάνθης η υποψήφια διδάκτωρ Λαογραφίας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης Γαρυφαλλιά Θεοδωρίδου, στο πλαίσιο του κύκλου της Φ.Ε.Ξ. “Δύο-τρία πράγματα που ξέρω για… την τέχνη και την ιστορία”.
Η σύγχρονη λαογραφία, πέρα από την ιστορική, φιλολογική και μουσικολογική μελέτη, ερευνά τη μουσική ως ένα πολυσύνθετο πολιτισμικό φαινόμενο, μέσω του οποίου οι άνθρωποι στο χωριό και στην πόλη βιώνουν ατομικά και συλλογικά την ιστορία, την κοινωνία, την θρησκεία κλπ. Η λαογραφία μελετά τη μουσική ως μία γλώσσα (κώδικα έκφρασης και σύστημα επικοινωνίας) που μεταδίδει μηνύματα και σύμβολα ανάμεσα στο άτομο και την ομάδα ανάλογα με το φύλο, την ηλικία, την ταυτότητα, τον μύθο, τον σκοπό.
Έτσι, καθώς ο άνθρωπος οργανώνει τον επαναληπτικό κύκλο του «καθημερινού» και του «ιερού» χρόνου (δωδεκαήμερο, απόκριες, Πάσχα κλπ.) και τον κύκλο της ζωής του (γέννηση, ενήβωση, γάμος, θάνατος, ξενιτιά κλπ.), σε κάθε «κρίσιμο πέρασμα» του ιδίου, της οικογένειας ή της κοινότητας από την μια εποχή, δραστηριότητα (θερισμός, τρύγος κλπ.) ή κατάσταση στην άλλη μέχρι την τελική κάθε φορά «επανενσωμάτωση» στον ρυθμό της ζωής, η μουσική συνοδεύει απαραιτήτως τα έθιμα που τελετουργούνται και μας αποκαλύπτει σχέσεις, συστήματα συγγένειας, ρόλους, αξίες, αντιλήψεις για το «εμείς» και οι «άλλοι». Εν τέλει η μουσική μεταφέρει συλλογική μνήμη, αποτελεί ένα πολιτικό γεγονός, μια «παράσταση» μέσω της οποίας η λαογραφική έρευνα μάς επιτρέπει να «αναγνώσουμε» πολύπλευρα τον πολιτισμό μας.
