INDEXANTHI.GR
e-Ξανθη-ματα

Για τον Νίκο Τσιφόρο

Συμπληρώνονται σήμερα 48 χρόνια από τον θάνατο του σπουδαίου Νίκου Τσιφόρου.

Καταθέτουμε δύο εξαιρετικά αποσπάσματα-δείγματα του κορυφαίου χιούμορ μα και της βαθιάς σοβαρότητας του έργου του.

Το ποδόσφαιρο όμως οι Άγγλοι το φυλάξανε μέσα τους και κάποτε ήρθε ένας βασιλιάς, ο Κάρολος ο Β΄, που είπε:

– Τους αρέσει να κλωτσάνε;

– Πολύ.

– Καλύτερα να κλωτσάνε τη μπάλα παρά τα συνταγματικά δικαιώματα που σηκώνουνε σκόνη και κάνουνε ζημιές… Αν η Γαλλία έπαιζε ποδόσφαιρο, δεν θα ‘κοβε το ξεροκέφαλο του εξαδέλφου μας Λουδοβίκου του 16. Άστε τους λοιπόν να κλωτσάνε.

Και έκτοτε οι Άγγλοι άρχισαν να κλωτσάνε ελευθέρως και έκτοτε ουδεμία επανάσταση εσημειώθη εν Αγγλία. Σοφόν. Διότι ο άνθρωπος πρέπει να φανατίζεται σε κάτι και καλύτερα να φανατίζεται ηλιθίως με πράσινα, κόκκινα και κίτρινα μαγιό, παρά με πολιτικές ιδέες και γενικότερα κοινωνικά μπολιάσματα που κάνουν ζημιές σε κρατούσες καταστάσεις…

(“Θεότρελα ρεπορτάζ”)

Λες έχω αμπέλια και χωράφια και σπίτια και γης. Κουράδες έχεις. Κανένας άνθρωπος δεν έχει γη. Η γης έχει εμάς και σπάει κέφι μαζί μας, άσε που την ενοχλάμε κάθε λίγο σαν κοτόψειρες. Δύναμη; Μπούρδες. Ίδρωσες να κάνεις μια πολυκατοικία 46 διαμερίσματα και πλακώνει ένας σεισμός και στην κάνει λιάδα. Πήρες παρασήματα και χειροκροτήματα και ζήτω και έρχεται αδερφάκι μου ένα τόσο δα μικρόβιο από συνάχι και σε κάνει μια πτωματάρα χωρίς να το καταλάβεις. Έβαλες παρά στην μπάντα και διέταξες κόσμο κάντε έτσι ρε μερμήγκια ασήμαντα, και σε πιάνει ένα κόψιμο και είσαι ρεζίλης στην λεκάνη του καμπινέ. Κάνεις το δυνατό κι έτσι και πιάσει μια παγωνιά τρέμεις σαν παλιόσκυλο και από την άλλη μεριά μια μολόχα, ένα χορταράκι ασήμαντο, κάθεται όλη νύχτα και τρώει τους αέρηδες και το χιονιά και το πρωί είναι φρέσκο και δεν τούγινε τίποτα. Πού ‘ναι η δύναμή σου ρε φιόγκο κάτου από τούτο εδώ το Σύμπαν που μας πλακώνει με το βάρος του; Πού ‘ναι τα μεγαλεία σου και το τουπέ σου; Μια ανάποδη να πάρουνε τα πράματα, στα λεφτά, στα πολιτικά, στην υγεία, στα όλα που την βασίζεις, πας, ξεγράφτηκες και μήτε που θέλουνε να σε θυμούνται οι άλλοι. Πέθανες και περάσανε πενήντα χρόνια και μήτε κανένας ξέρει αν υπήρξες και αν έκανες και σε φοβηθήκανε και σε λογαριάσανε.

(“Τα παιδιά της πιάτσας”)

 

0 Reviews

Write a Review

Σχετικά άρθρα

Λουκέτα εν όψει εκλογών!

Super User

Για τα πουλιά που φεύγουν μαζί με το καλοκαίρι

Super User

Ιστορική συνέχεια

Super User

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Δείτε περισσότερα

Πολιτική απορρήτου και cookies