“Ακόμα κι αν όλοι πεθάνουν και μόνο μια γυναίκα επιζήσει, τα παιδιά της θα ελευθερώσουν την Παλαιστίνη”.
“Στον εχθρό του ήλιου” (βασισμένο σε στίχους του ποιήματος του Σαμίχ Κάσσεμ «Λόγος στην αγορά της ανεργίας»):
Κι αν με ρίξεις μόνο μου μες στο σκοτάδι
να χτυπώ γυμνός το ατσάλι,
όρθιος μες στο σκοτάδι θα σταθώ.
Κι αν με ρίξεις μόνο μου μες στο σκοτάδι
αίμα να κερνώ το ατσάλι
όρθιος μες στο σκοτάδι θα σταθώ.
Κι αν σκεπάσεις σαν εφιάλτης το χωριό μου
κι αν λεηλατείς το βιος μου,
πάνοπλος, εχθρέ του ήλιου, κι αν χτυπάς
κι αν οι νύχτες των παιδιών μου τα χαράζουν
κι αν οι μέρες τους ουρλιάζουν
τύραννε, δεν παζαρεύω, πολεμώ.
Κι αν τη νιότη μου τη ρίξεις στα κελιά σου
κι αν με ζώσουν τα τειχιά σου
κι αν η καταχνιά τρυπάει μου το κορμί
ως τον τελευταίο χτύπο της καρδιάς μου
θ’ αντιστέκομαι φονιά μου.
Δε θα υποταχθώ, εχθρέ μου, του ήλιου εχθρέ.
Ίσως στερηθώ και το ψωμί μου.
Πετροκόπος γίνω στην αυλή μου.
Μα δεν παζαρεύω, εχθρέ του ήλιου
λευτεριάς πνοή, η αναπνοή μου.
Μα δεν παζαρεύω, εχθρέ του ήλιου
το όπλο μου θα κλείσει την πληγή μου.
Ως τον τελευταίο χτύπο της καρδιάς μου
θ’ αντιστέκομαι φονιά μου.
Δε θα υποταχθώ, εχθρέ μου, του ήλιου εχθρέ.
«Υπεραστικοί» – Ιούλης 2014
