INDEXANTHI.GR
Πολιτική

Πρόταση της ΔημΑρ για άμεση αντιμετώπιση της ανεργίας

Παραθέτουμε την «πρόταση της ΔημΑρ για την άμεση αντιμετώπιση της ανεργίας», όπως προωθήθηκε από τη Νομαρχιακή Επιτροπή του κόμματος:

Υπάρχουν δύο μείζονα, κατά την αντίληψη της ΔΗΜΑΡ ζητήματα, που πρέπει να αποτελέσουν ακρογωνιαίους λίθους για την πορεία της χώρας στην ύστερη μνημονιακή και μεταμνημονιακή περίοδο.

Το ζήτημα της μαζικής απο-επένδυσης στην οικονομία και πώς αντιμετωπίζεται τα επόμενα χρόνια.

Το ζήτημα της μαζικής ανεργίας/υποαπασχόλησης και πώς αντιμετωπίζεται άμεσα.

Για την Αναπτυξιακή πορεία

Σύμφωνα με στοιχεία της ΕΕ (βάση Ameco), το πραγματικό ΑΕΠ συρρικνώθηκε κατά 23% την περίοδο 2008-2013.  Όμως οι  Συνολικές Επενδύσεις συρρικνώθηκαν κατά 57%, δηλαδή από 56 δις. € το 2008 στα  24 δις. € το 2013.

Οι καθαρές Νέες Επενδύσεις (χωρίς δηλαδή την συντήρηση του υφιστάμενου κεφαλαίου) έπεσαν  από 23 δις € το 2008 στα μείον 17 δις € το 2013. Δηλαδή, υπάρχει αποξήλωση επενδύσεων, ένα φαινόμενο το οποίο παρατηρείται για πρώτη φορά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αυτό σημαίνει ότι για να επιστρέψει βαθμιαία ο ρυθμός ανάπτυξης στο 3%, θα χρειαστούν μαζικές νέες επενδύσεις οι οποίες σύμφωνα με μελέτες ανέρχονται σε 110 δις € μέχρι το 2020. Με βάση διάφορες μελέτες (McKinsey, Price Waterhouse, κλπ) ο ιδιωτικός τομέας, οι αποκρατικοποιήσεις και το ΕΣΠΑ και ΣΕΣ  μπορούν να συνεισφέρουν περίπου 90 δις. ευρώ την περίοδο 2014-2020.

 Τα υπόλοιπα 20 δις. πρέπει να βρεθούν από ένα επενδυτικό σχέδιο τύπου Μάρσαλ για την Ελλάδα(γιαυτό έχουμε ήδη μιλήσει από το ιδρυτικό συνέδριο της ΔΗΜΑΡ).

Είναι η πρόταση που από την ίδρυσή της η ΔΗΜΑΡ είχε θέσει και σήμερα με πολύ μεγαλύτερη ένταση επαναθέτει προς συζήτηση και κοινή απόφαση για διεκδίκηση. Με μια καθολική εθνική κινητοποίηση και τις ανάλογες μεταρρυθμίσεις μπορούν να  προκύψουν γίνουν τόσες επενδύσεις. Η ατζέντα των μεταρρυθμίσεων δεν πρέπει να ακολουθεί ιδεολογήματα και εμμονές, αλλά να στοχεύει στην προσέλκυση, υλοποίηση και λειτουργία των επενδύσεων. Η ΕΛΛΑΔΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΜΙΑ ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΗ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ.

Για την αντιμετώπιση της μαζικής ανεργίας και της υποαπασχόλησης.

Η σταθεροποίηση ορισμένων σημαντικών μακροοικονομικών μεγεθών και η απομάκρυνση του ενδεχομένου εξόδου από την ευρωζώνη δεν πρέπει να προσληφθεί ως έξοδος από την κατάσταση έκτακτης ανάγκης στην οποία έχει περιέλθει η οικονομία και η κοινωνία. 

Δεν υπάρχει καμία οικονομία με ποσοστό ανεργίας κοντά στο 30% που να θεωρείται «σταθεροποιημένη». Υπό αυτή την έννοια, η ελληνική οικονομία και κοινωνία βρίσκονται ακόμα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Συνεπώς, το ερώτημα δεν αφορά μόνο το πότε  και πως θα έρθει η ανάπτυξη, αλλά εάν η ανάπτυξη αυτή θα αποκλιμακώσει γρήγορα το ποσοστό ανεργίας.

Χρειαζόμαστε τώρα, χωρίς καθυστερήσεις, την ενεργοποίηση μιας πολιτική που θα πετύχει ταχεία αποκλιμάκωση της ανεργίας. Καμία άλλη πολιτική δεν είναι οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά βιώσιμη. Καμία άλλη πολιτική δεν αφορά το σύνολο της κοινωνίας.

Ο πρώτιστος στόχος της οικονομικής πολιτικής πρέπει να είναι η μείωση του ποσοστού ανεργίας κατά δέκα ποσοστιαίες μονάδες (10%) τα επόμενα τρία χρόνια.

Αναγνωρίζουμε ότι ο στόχος είναι φιλόδοξος και ότι χρειάζεται να κινητοποιηθούν όλες οι διαθέσιμες δυνάμεις.

Όμως, άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Μια οικονομία με υψηλό ποσοστό ανεργίας είναι μια βαθιά άρρωστη οικονομία. Και μία κοινωνία με υψηλό ποσοστό ανεργίας είναι μια κοινωνία ανισοτήτων, πολώσεων, συγκρούσεων και απογοήτευσης.

Εμείς ανησυχούμε.

Ανησυχούμε για την επαπειλούμενη πόλωση μεταξύ των ανέργων και εκείνων που έχουν δουλειά.

Ανησυχούμε διότι ακούμε όλο και πιο συχνά τις πλέον κυνικές απόψεις που λένε «ας μεταναστεύσουν οι άνεργοι να βρούμε την ησυχία μας».

Ανησυχούμε διότι γνωρίζουμε ότι η βαθιά απογοήτευση και η έλλειψη προοπτικής ενισχύουν τις αντιδημοκρατικές αντιλήψεις και τις βίαιες πρακτικές.

Απέναντι σε αυτή τη ζοφερή προοπτική, οι προοδευτικές δυνάμεις, οι δημοκρατικές δυνάμεις αυτού του τόπου έχουν την υποχρέωση να προσφέρουν ένα νέο όραμα. Ένα όραμα δημιουργίας και ανάπτυξης κοινωνικής και προσωπικής.

Και προϋπόθεση για αυτό το όραμα δεν είναι άλλη από την πλήρη απασχόληση. Μία κατάσταση από την οποία βρισκόμαστε μακριά, αλλά πρέπει να κάνουμε τώρα τα πρώτα αποφασιστικά βήματα προς την επίτευξή της.

Το βασανιστικό ερώτημα είναι πώς. Πως θα δημιουργηθούν τόσες θέσεις εργασίας τόσο σύντομα.  Είναι προφανές, ότι η δημιουργία θέσεων εργασίας απαιτεί επενδύσεις, εγχώριες και ξένες. Δυστυχώς όμως αυτό θα απαιτήσει  χρόνο. Η πρόσληψη εργαζομένων γίνεται πάντα με κάποια υστέρηση, για να βεβαιωθούν οι επιχειρήσεις ότι η ύφεση όντως ξεπεράστηκε. Ακόμα και αν όλες οι προβλεπόμενες επενδύσεις αρχίσουν να υλοποιούνται από τα 2014 το εργασιακό αποτύπωμά τους εμφανίζει πάντα μια χρονική υστέρηση3-5 χρόνων. Δημιουργείται επομένως, ένα «κενό απασχόλησης» κατά το οποίο η ανεργία δεν πρόκειται να μειωθεί ακόμα και εάν οι επενδύσεις πολλαπλασιαστούν άμεσα.

Για αυτή την ενδιάμεση περίοδο τριών με τεσσάρων ετών, απαιτείται Η ΔΙΑΝΟΙΞΗ ΜΙΑΣ ΛΕΩΦΟΡΟΥ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ, Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΜΙΑΣ ΚΙΒΩΤΟΥ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ μέσα από την παρέμβαση της Πολιτείας.

Μία κιβωτός απασχόλησης που θα αποκλιμακώσει άμεσα το ποσοστό ανεργίας έως ότου αρχίσουν να αποδίδουν οι επενδύσεις και που ταυτόχρονα θα δώσει ώθηση στην εσωτερική ζήτηση που και αυτή ευνοεί τις επενδύσεις.

Μία κιβωτός απασχόλησης που θα δημιουργήσει δουλειές για τους νέους ανθρώπους. Δουλειές που θα είναι χρήσιμες για την κοινωνία, προωθητικές για την οικονομία και δημιουργικές για τους ίδιους.

Εμείς υποστηρίζουμε ότι η προσπάθεια πρέπει να επικεντρωθεί στην ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΙ ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΟΥ ΤΡΙΤΟΥ ΤΟΜΕΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ. Δηλαδή στον τομέα που βρίσκεται ανάμεσα στο κράτος και στον ιδιωτικό τομέα.

Δεν προτείνουμε την διόγκωση του κρατικού τομέα. Η απασχόληση στον τρίτο τομέα της οικονομίας δεν είναι απασχόληση στο δημόσιο. Όποιος ταυτίζει τον τρίτο τομέα και την κοινωνική οικονομία με το κράτος απλώς επιδεικνύει την  άγνοιά του  για τον τρόπο με τον οποίο αυτός ο τομέας λειτουργεί πάνω από μισό αιώνα στο σύνολο σχεδόν των χωρών της Ευρωζώνης.

Επίσης, δεν προτείνουμε την ιδιωτικοποίηση των κοινωνικών υπηρεσιών. Η κοινωνική οικονομία διακρίνεται από την ιδιωτική ακριβώς διότι ο στόχος των δραστηριοτήτων της δεν είναι η μεγιστοποίηση του κέρδους αλλά η μεγιστοποίηση του κοινωνικού αποτελέσματος της δράσης.

Μόνο στην Ελλάδα, δυστυχώς για τους άνεργους, η συζήτηση για τον τρίτο τομέα είναι εγκλωβισμένη σε παρωχημένα δίπολα.

Από τη μία πλευρά, μια συντηρητική προσέγγιση εχθρική σε κάθε τι που αφορά κοινωνικές δράσεις, μια οικονομίστικη αντίληψη που θεωρεί ότι οι κοινωνική οικονομία δεν είναι παραγωγική δραστηριότητα αλλά πάρεργο που δεν αξίζει να ενισχυθεί.

Από την άλλη, μια δήθεν προοδευτική προσέγγιση που εξαντλείται σε υποσχέσεις περί μονιμοποίησης στο Δημόσιο. Που δεν αναγνωρίζει το πιεστικό της κατάστασης, τις διεθνείς εξελίξεις, τους περιορισμούς, αλλά ούτε και τις δυνατότητες που έχουμε. Που είναι έτοιμη να θυσιάσει τη μόνη πρόταση που μπορεί να ανακουφίσει άμεσα εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στο όνομα μιας ιδεολογικής εμμονής διότι δεν μπορεί να δει πέρα από το ρόλο του Κράτους πατερούλη.

Εμείς αρνούμαστε να μπούμε σε αυτή τη λογική. Προτείνουμε, την αξιοποίηση της πλούσιας ευρωπαϊκής εμπειρίας στην ανάπτυξη των πολυποίκιλων δραστηριοτήτων του τρίτου τομέα.

Προτείνουμε την ενίσχυση του τρίτου τομέα της οικονομίας και της κοινωνικής οικονομίας ως μέσο προώθησης της εργασίας, προώθησης της κοινωνικής συνοχής, στήριξης της βιώσιμης ανάπτυξης, ενδυνάμωσης της δημοκρατικής συμμετοχής των πολιτών. Ενδεικτικά:

Η απασχόληση ανέργων στα Δημοτικά, τα Γυμνάσια και τα Λύκεια προκειμένου να προσφέρουν πρόσθετες ώρες δημιουργικής απασχόλησης των παιδιών σε ώρες πλέον του σχολικού ωραρίου,

η ενίσχυση των κοινωνικών υπηρεσιών των ΟΤΑ με εξειδικευμένο προσωπικό,

η απασχόληση ανέργων για την αποκατάσταση του περιβάλλοντος και στην περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση,

η επέκταση του προγράμματος βοήθεια στο σπίτι,

η ενεργοποίηση προγραμμάτων επιδιόρθωσης υποδομών όπως το βάψιμο σχολείων, η επισκευή παιδικών χαρών,

η αναβάθμιση των παραδοσιακών οικισμών μέσα από προγράμματα εξωραϊσμού που βελτιώνουν το τουριστικό προϊόν,

η υποστήριξη των υφιστάμενων δομών κοινωνικής οικονομίας όπως είναι τα κοινωνικά παντοπωλεία και ιατρεία,

η ενίσχυση των Κοινωνικών Συνεταιριστικών Επιχειρήσεων κοινωνικού και παραγωγικού σκοπού που δημιουργούνται από ανέργους,

Με αυτόν τον τρόπο, η ανάπτυξη του τρίτου τομέα της οικονομίας δεν αντιμετωπίζει μόνο τις κοινωνικές συνέπειες της ύφεσης. Μπορεί να είναι κάτι πολύ περισσότερο: η διέξοδος από την ύφεση καθαυτή.

Σε αυτό το συμπέρασμα καταλήγει και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία έχει ενισχύσει το ενδιαφέρον της για την προώθηση αντίστοιχων δράσεων τα τελευταία χρόνια.

Και σπεύδουμε να απαντήσουμε στο ερώτημα: που θα βρεθούν οι αναγκαίοι πόροι για την χρηματοδότηση αυτού του προγράμματος;

Το μεγαλύτερο τμήμα μπορεί να καλυφθεί από το νέο ΕΣΠΑ ή ΣΕΣ για να χρησιμοποιήσουμε την σωστή ορολογία. Μπορεί να καλυφθεί διότι όλες οι παραπάνω ενέργειες είναι επιλέξιμες για χρηματοδότηση.

Ένα άλλο τμήμα της δαπάνης θα καλυφθεί από τα φορολογικά έσοδα του κράτους που θα προκύψουν από την ενίσχυση της οικονομικής δραστηριότητας που θα προκαλέσει το πρόγραμμα.  Γιατί η απασχόληση ανέργων σε αυτά τα προγράμματα θα δημιουργήσει πρόσθετο εισόδημα στα νοικοκυριά, το οποίο αυτά θα καταναλώσουν. Δηλαδή θα ενισχυθεί η ζήτηση της οικονομίας η οποία θα οδηγήσει σε νέες θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα αλλά θα αυξήσει και τα κέρδη κυρίως των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων.

Τέλος το υπόλοιπο τμήμα της απαιτούμενης δαπάνης προτείνουμε να καλυφθεί από έναν πόρο που θέλουμε να ονομάσουμε Ρήτρα Απασχόλησης.

Δηλαδή προτείνουμε να υπάρξει η νομοθετική κατοχύρωση, στη βάση της οποίας θα διασφαλίζεται  ότι

(α) κάθε ευρώ που προκύπτει από την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής,

(β) ένα τμήμα (π.χ. 50%) από το όφελος που θα προκύψει από την αναδιάρθρωση του χρέους

(γ) όποιο έσοδο προκύψει από μερίσματα ή πώληση μετοχών του δημοσίου που κατέχει στις Τράπεζες, και

(δ) το 10% από τα έσοδα φόρων επί δραστηριοτήτων που μειώνουν την ευμάρεια της κοινωνίας (π.χ. φόρος καπνού) θα προσανατολιστεί στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.

Όμως ακόμα και τώρα ορισμένοι μπορεί να είναι επιφυλακτικοί. Να μην έχουν πειστεί και να  υποστηρίζουν ότι υπάρχει και άλλος τρόπος.

Σε κάθε περίπτωση, επειδή μπορούν να υπάρξουν και ενστάσεις για τη δυνατότητα υλοποίησης ενός τέτοιου σχεδίου, θα πρέπει όσοι/ες τις παρουσιάζουν πρώτα απ όλα  να απαντήσουν το βασανιστικό ερώτημα: η εναλλακτική που θα προτείνουν πόσο χρόνο θα χρειαστεί προκειμένου να μειώσει το ποσοστό ανεργίας κατά δέκα ποσοστιαίες μονάδες; Δέκα χρόνια, δεκαπέντε, είκοσι;

 

0 Reviews

Write a Review

Σχετικά άρθρα

Τελικά, η βλακεία είναι ανίκητη;

Super User

“Στάζει αίμα το πρωτογενές πλεόνασμα”

Super User

Για τα δύο χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα

Super User

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Δείτε περισσότερα

Πολιτική απορρήτου και cookies