“Νησιώτικες ιστορίες” – Αργύρης Εφταλιώτης, εκδόσεις “Πέλλα”, σελίδες 172
Κάποιες φορές χρειάζεται να ξεφεύγει κανείς από τη σύγχρονη βιβλιοπαραγωγή και να ανατρέχει σε περιγραφές άλλων κόσμων, ξεχασμένων στον χρόνο και στο βάρος του τσιμέντου που τους καταπλάκωσε. Η ελληνική πεζογραφία των τελευταίων δεκαετιών του 19ου και του πρώτου μισού του 20ου αιώνα, περιέχει δεκάδες βιβλία όπου μπορεί κανείς να καταφύγει και να γεμίσει την ψυχή του με αλλιώτικες εικόνες.
Ανάμεσά τους και οι νησιώτικες ιστορίες του Αργύρη Εφταλιώτη, ο οποίος πήρε το επώνυμό του από την γενέτειρά του, την Εφταλού της Μυτιλήνης (Κλεάνθης Μιχαηλίδης ήταν το πραγματικό όνομά του). Οι τριανταπέντε μικρές, περιεκτικές κι ίσως κάποτε μελαγχολικές ή σκληρές ιστορίες του Εφταλιώτη, μας μπάζουν σ’ ένα κόσμο που γρήγορα και άδοξα ξεχάστηκε. Στον κόσμο της ελληνικής επαρχίας, τον τραχύ, ακατέργαστο μα πανέμορφο κόσμο που εξαφάνισαν η διαταχθείσα αστικοποίηση και η επιβαλλόμενη τεχνολογία. Ιστορίες ανθρώπων του χωριού και του μόχθου, μικρές και μεγάλες στιγμές της ζωής με φόντο την ομορφιά της φύσης και τη γνησιότητα των απλών ανθρώπινων αισθημάτων. Γραφή λιτή μα τόσο συναρπαστική, περιγραφές ενός κόσμου που μέχρι πριν λίγες δεκαετίες σωζόταν ακόμα ατόφιος, εικόνες κι αρώματα, χαρές και δυστυχίες καθημερινών, προσιτών ανθρώπων, πριν από τη μεγάλη μετάλλαξη.
Εκείνο που πραγματικά αιχμαλωτίζει τον αναγνώστη είναι η γλώσσα. Η γραφή του Εφταλιώτη που αποτελεί την ασφαλέστερη είσοδο στο βάθος των διηγήσεών του και στην ανάδειξη της απλότητας ως την κορυφαία, πανανθρώπινη λειτουργία. Κι είναι πραγματικά εκπληκτικό να ξεφεύγεις από το σήμερα, αλλά και να διαπιστώνεις πόσος δρόμος διανύθηκε από τότε. Προς τα μπρος ή προς τα πίσω, είναι το ερώτημα που θα απαντήσει ο χρόνος…
