“Ο κήπος της ηδονής” – Σεΐχης Νεφζάουι, Εκδοτική Θεσσαλονίκης, σελίδες 124
Η καθ’ ημάς ανατολή δεν είναι ο καρπαζοεισπράκτορας του δυτικού πολιτισμού ούτε το πεδίο ασκήσεων φρενοβλαβών ηγητόρων. Κι αυτό είναι κάτι που δεν χωράει καμιά συζήτηση, όσο υψηλά ιστάμενοι κι αν είναι οι αλήτες που εκφέρουν τέτοιες προτάσεις. Η ανατολή είναι ένας κόσμος με τις δικές της αρχές και ιδέες, που ίσως κάποιες επ’ αυτών χρειάζονται μερικές… επικαιροποιήσεις, αλλά μέχρις εκεί.
“Ο κήπος της ηδονής” είναι ένα αραβικό κείμενο που στάθηκε απρόσιτο για πολλά χρόνια, όπως συνέβη με το “Κάμα Σούτρα” αλλά και με τα έργα του μαρκήσιου de Sade, θύμα μιας αντίληψης που συνέχεε τον ερωτισμό με την πορνογραφία. Αυτό το πρωτοποριακό κείμενο -που λέει τα πράγματα με το όνομά τους, όσο ωμό κι αν φαντάζει κάτι τέτοιο- εστιάζει στις τελετουργίες και στις χαρές της ερωτικής πράξης και περιγράφει τις ατέλειωτες ποικιλίες και εμπειρίες των ανθρώπινων σεξουαλικών δραστηριοτήτων. Πρόκειται για ένα κείμενο που πίσω από το θέμα του κουβαλά ένα πλήθος πολιτιστικών και άλλων στοιχείων, χρήσιμων στην κατανόηση ενός μακρινού κόσμου. Η ισλαμική θρησκεία, καταφανώς λιγότερο ασεξουαλική από τη χριστιανική, θεωρούσε πάντα σπουδαία τη δημιουργική τέχνη που αναπαράγει τους ανθρώπους. Γι’ αυτήν, η ένωση του άντρα και της γυναίκας ήταν πάντα μια από τις μεγαλύτερες απολαύσεις που δόθηκαν στον άνθρωπο, ένα πεδίο αντάξιο των πιο σημαντικών ανθρώπινων φιλοδοξιών.
Το εν λόγω βιβλίο γράφτηκε σαν ένας οδηγός στην κατανόηση αυτής της τέχνης και μπορεί να ιδωθεί από πολλές επιστημονικές και κοινωνικές πλευρές, με προεξάρχουσα αυτή της προσπάθειας εμβάθυνσης στα καθημερινά μυστήρια. Και σαφώς προσφέρει πολλά στην κατανόηση της ερωτικής φύσης του ανθρώπου, έστω κι αν είναι γραμμένο τόσο παλιά, τόσο –φαινομενικά- απλοϊκά.
