“Αγαπώ τη δυσλεξία σου” – Γρηγόρης Χαλιακόπουλος, εκδόσεις “Αιγέας”, σελίδες 153
Παράξενο: πρώτα ζητήθηκε στον γράφοντα να παρουσιάσει το έργο του και τον ίδιο τον συγγραφέα στην Ξάνθη και μετά γνωριστήκαμε. Είχα ενθουσιαστεί τόσο, που θα μπορούσα –αντίστροφα- να επιλέξω το βιβλίο ανάμεσα σε πολλά, ως ένα από τα καλύτερα που είχα διαβάσει εκείνο τον καιρό…
Το βιβλίο είναι μόνο η αφορμή για πλατιές συζητήσεις και γόνιμη ανταλλαγή ιδεών, γύρω από θέματα που δεν έπαψαν ν’ απασχολούν τον άνθρωπο. Αυτό επιβεβαιώνει περίτρανα ο συγγραφέας, τόσο με το εν λόγω έργο όσο και με κάθε παρουσία του. Το «Αγαπώ τη δυσλεξία σου» κινείται σε τρεις άξονες: τον έρωτα, την ιστορία και τη διαφορετικότητα που εκφράζεται μέσα από τη δυσλεξία. Πρόκειται για ένα περίτεχνα δομημένο μυθιστόρημα, ένα ανάγνωσμα με ήθος, βάθος, αλλά και αίρεση. Σέβεται την ιστορία αλλά και τη διαφορετικότητα, γεγονός που προσλαμβάνει ιδιαίτερη σημασία σήμερα που επελαύνει ο νέο-συντηρητισμός, δημιουργώντας φοβικές κοινωνίες. Ένα ανάγνωσμα που παίρνει θέση, υμνεί αλλά και αντιτίθεται χωρίς να προσφεύγει στην εύκολη συνταγή της ύβρεως. Σε πολλά και διάφορα σημεία μέσα στη ροή του κομίζονται νέες, καθάριες και δροσερές ιδέες και αποστάγματα μιας φαντασίας που σιωπηλά και σεμνά κραυγάζει τη γονιμότητα και την ευφυΐα της.
Εκπληκτικός ο διάλογος με τον Αδαμάντιο Κοραή και αξίζουν συγχαρητήρια στον συγγραφέα που τόλμησε να ορθώσει τέτοιο λόγο απέναντι σ’ αυτόν τον δάσκαλο του γένους.
Το βιβλίο έχει έρωτα και ιστορία, σιωπές και εκρήξεις, σκέψη και δράση. Βουβό και μη πάθος που σαν αόρατη κλωστή διαπερνά όλες τις σελίδες και τις κάνει να πάλλονται. Μέσα στα πολλά έχει και την ελληνοτουρκική φιλία, όχι τη ρηχή και ανύπαρκτη των φτηνών εντυπωσιασμών, των ζεϊμπέκικων, την κενή νοημάτων και ερεισμάτων. Αλλά τη λογική της κατανόησης, της αποδοχής και της συνύπαρξης.
