“Ανθρωποφύλακες” – Περικλής Κοροβέσης, εκδόσεις «Κάλβος», σελίδες 110
Ας υπάρχει κι αυτό το (πολύκροτο) βιβλίο ανάμεσα σε όσα έχουμε παρουσιάσει, κυρίως για την ιστορική σημασία του, αλλά και για τις δέουσες συγκρίσεις μεταξύ της δικτατορίας και της «καλύτερης δημοκρατίας που είχαμε ποτέ»…
Γνωστός και χωρίς την ανάγκη ιδιαίτερων συστάσεων ο Περικλής Κοροβέσης, αποτυπώνει το χρονικό της φριχτής εμπειρίας του στη μεγάλη «γύψινη» νύχτα της επταετίας 1967-1974. Οι απάνθρωπες «περιποιήσεις» που δέχτηκε από τα άκριτα σκυλιά ενός όχι και τόσο μακρινού παρελθόντος, η ιδεολογία, η «σκέψη» και οι δομές του απάνθρωπου καθεστώτος, το μαρτύριο του ενός που φωτογραφίζει τα μαρτύρια και τόσων άλλων… Έχουν γραφεί και ειπωθεί πολλά γι’ αυτή τη σκληρή μα αληθινή ιστορία την οποία –ευτυχώς- ο ήρωάς της την έκανε βιβλίο που μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και διαβάστηκε από εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και στον κόσμο. Παραθέτουμε μόνο τέσσερα ενδεικτικά σημεία από το βιβλίο:
- «Γιατί έχεις τόσα πολλά βιβλία; Τι χρησιμεύει αυτό το μεγάλο μολύβι; Γιατί δεν έχει το δωμάτιο λάμπα κρεμασμένη στη μέση και έχεις μόνο αμπαζούρ;».
- «Βεβαίως και την έχουνε (τη δύναμη). Τι νομίζεις πως είναι τα στρατοδικεία; Δικαστήρια σκοπιμότητας είναι. Κάνουνε ό,τι τους λέμε, είναι το γραφείο δημοσίων σχέσεων της Ασφάλειας. Πώς να στο πω, είναι δικιά μας υπηρεσία».
- Κοινός στόχος όλων των σχολών και των βασανιστών ήτανε τα νέα παιδιά, που ανήκαν στη μεγάλη ανώνυμη μάζα.
- Είναι αυτοί κι εμείς. Εμείς, ποιοι εμείς; Δεν ξέρεις. Ξέρεις ένα πράγμα, σίγουρο, καθαρό. Όχι, μ’ αυτούς δεν υπάρχει γέφυρα. Ανήκουμε σ’ άλλο πολιτισμό.
