“Όπως ήθελα να ζήσω” – Ελένη Πριοβόλου, εκδόσεις Καστανιώτη, σελίδες 576
Ένα βαθύ, εκπληκτικό βιβλίο-αρχή μιας τριλογίας και αποτέλεσμα πολυετούς έρευνας από τη μοναδική πένα της ανατόμου ιστορίας και προσώπων Ελένη Πριοβόλου. Αφήνουμε να το παρουσιάσει η ίδια, μέσα από παλιότερη συνομιλία μας:
Είναι πολιτικό βιβλίο με γλώσσα του 19ου αιώνα κι εδώ ήταν το δύσκολο: η μείξη απλής καθαρεύουσας και δημοτικής για να μπορέσουν να αποδοθούν το κλίμα και ο ρυθμός της ρομαντικής Αθήνας της περιόδου 1870-1890, μιας πολύ δύσκολης περιόδου για την ιστορία. Προέκυψε από την ερευνητική μου διάθεση για το ποιος φταίει σ’ αυτό τον τόπο και για το αν είναι σημερινό το φαινόμενο των χρηματιστηρίων, των τραπεζικών κεφαλαίων, της φτώχειας του απλού λαού, της περικοπής των μισθών και του πελατειακού συστήματος της πολιτικής. Δεν είναι καθόλου έτσι… Ξεκίνησα την έρευνα από το 1830, ψάχνοντας τις απαρχές και θέλοντας να δω τι έγινε στο νεοελληνικό κράτος που προσπαθούσε να βγει από τον οθωμανικό φεουδαρχισμό και να γίνει σύγχρονο, αστικό, ευρωπαϊκό κράτος. Γιατί δεν έγινε; Εκεί βρήκα όλα αυτά τα κακώς κείμενα της πολιτικής ζωής του τόπου και θέλησα να τα κάνω ένα μυθιστόρημα σε συνδυασμό πάντα με τις ανατρεπτικές ιδέες. Το ερώτημα ήταν αν υπήρχαν πρωτοπόροι, φωνές και άνθρωποι στη βουλή που θέλησαν ν’ ανατρέψουν το καθεστώς των ανακτόρων και του πελατειακού πολιτικού συστήματος του δικομματισμού. Η απάντηση είναι ότι υπήρχαν, τους ερεύνησα ως ουτοπιστές εκείνης της εποχής –τους περίφημους αναρχοκοινωνιστές- και βρέθηκα σ’ ένα αδιέξοδο. Με ένα άλλο ερώτημα να αναδύεται: γιατί αφού υπάρχουν αυτές οι δίκαιες κι αληθινές φωνές –με τους φοιτητές να εμβαπτίζονται στις πρωτοπόρες ιδέες- μπαίνουμε κάθε φορά στο ίδιο δίλημμα και δεν αλλάζει τελικά τίποτε σ’ αυτό τον τόπο; Και το μόνο που αλλάζει από καιρού εις καιρό είναι η εξέλιξη της μηχανής…
