“Η αγωγή του λόγου” – Paul Jagot, εκδόσεις Μπίμπης, σελίδες 136
Πόσο καλύτερα θα ήταν τα πράγματα αν αυτό το βιβλίο είχε διαβαστεί από το σύμπαν των ραδιοτηλεοπτικών παραγωγών και των πολιτικών! Πόσο λιγότερους βιασμούς θα υφίσταντο τα δύσμοιρα αυτάκια μας! Όχι πως είναι κάποιο μνημειώδες έργο, κάθε άλλο. Ωστόσο, καταφέρνει να καταπιαστεί διεξοδικά μ’ όλες τις παραμέτρους που θα έπρεπε να λαμβάνουν υπ’ όψη τους όσοι αρθρώνουν δημόσιο λόγο.
Ξεκινά από την αρχαιοελληνική έννοια του λόγου και καταλήγει να διυλίζει το κάθε τι που αφορά στον λόγο ως λειτουργία. Πνευματικά, φωνητικά και ψυχικά μέσα, ομιλία, συνομιλία, διάλεξη, δημόσιοι λόγοι, όλα τίθενται προς ανάλυση με επίκεντρο τον ομιλούντα. “Η ακριβολογία και η σαφήνεια σάς γλιτώνουν από και κόπο και από ένα σωρό παρεξηγήσεις και παράλληλα σας εξοικονομούν και χρόνο”, γράφει ο Paul Jagot. Και αναλύει σε κάθε λεπτομέρεια την εκφορά του λόγου, από τη σύλληψή της και την αρχική ιδέα ως την τελική έκφραση, αλλά και τη διόρθωση μέσω ασκήσεων και παραδειγμάτων. Έννοιες, ορθοφωνία, ψυχισμός, άρθρωση, διακυμάνσεις της φωνής, όλα υπό εξέταση, όλα υπό ταξινόμηση.
Το βιβλίο αυτό είναι αρκετά μεστό, ώστε αν ληφθεί υπ’ όψη θα αποτελέσει ένα μπούσουλα για τον καθένα μας. Κάτι θα μείνει μετά από μια ανάγνωσή του, ιδίως στην εποχή αυτή των ομιλούντων -και μη ακουόντων- δίχως λόγο, με τις “μοντέρνες” και τυποποιημένες εκφράσεις και την ακατάσχετη παράθεσή τους. Στην εποχή που φέρνει στο νου τα λόγια του Ντίνου Χριστιανόπουλου: “Αν ο εμπλουτισμός της γλώσσας είναι η αιτία να θριαμβεύσει η ακατανοησία, τότε προτιμώ ορισμένες φυλές της Αφρικής που συνεννοούνται μόνο με τριακόσιες λέξεις”.
