Μέσα από τους στίχους ενός μυστικιστή του 15ου αιώνα, μας δίνεται η δυνατότητα να επιστρέψουμε στην ανεπιτήδευτη απλότητα και στην αφτιασίδωτη γραφή. Μια γραφή που ωστόσο στέκεται ικανή ν’ ανοίξει διάπλατα τις πόρτες ενός όχι ρηχού προβληματισμού κι εντέλει μιας επιβεβαίωσης της θέσης μας στο αιώνιο γίγνεσθαι. Άλλοτε φιλοσοφικοί, άλλοτε θρησκευτικοί κι άλλοτε ερωτικοί, οι στίχοι του Καμπίρ διαπνέονται από μια βαθιά πίστη προς τις αιώνιες κι ακατονόμαστες δυνάμεις που κυβερνούν τον Κόσμο. Ο Καμπίρ (που κατέχει μιαν άξια θέση στην ινδική λογοτεχνία) υμνεί τα μεγάλα αισθήματα και τις βαθιές σκέψεις, αποκαθιστά την αμφιβολία απέναντι στις τυφλές βεβαιότητες, αλλά και τη βεβαιότητα εκεί που δεν χωρά αμφιβολία. Κι όλα αυτά με πρόσχημα τον θεό του που άλλοτε έχει όνομα κι άλλοτε όχι, ωστόσο δεν έχει ποτέ σχήμα και δεν γνωρίζει όρια.
“Ποιος λοιπόν έδωσε τη διαταγή οι άνθρωποι να σφάζουν στ’ όνομα του θεού; Από πού ήρθαν ο παράδεισος αυτός και τούτη η κόλαση;“. Ή ακόμα: “Παντού περιέχομαι, τα πάντα με περιέχουν“. Στίχοι απλοί, μα τόσο βαθείς, που συχνά επιδέχονται περισσότερες από μία ερμηνείες. Στίχοι που είναι ικανοί να συνεγείρουν τη σκέψη, ακόμα κι αυτή την πολύπλοκη, τεχνοκρατική σκέψη του 21ου αιώνα και να υποδείξουν στον αναγνώστη τα χορταριασμένα μονοπάτια της Ιστορίας όπου πιθανόν απώλεσε τις πανάρχαιες ικανότητές του. Την απλότητα, την ειρηνοποιό και γόνιμη σκέψη, την απέραντη κατανόηση, τη γονιμοποιό -κι όχι στείρα- υπομονή και την αγωνιστικότητα. Την πίστη, εν τέλει, καθώς και τη δυνατότητα να μετατρέπεται αυτή σε κινητήρια δύναμη κι όχι σε μοχλό υποταγής.
