INDEXANTHI.GR
e-Ξανθη-ματα

Στα καταφύγια

Ας καταφύγουμε στο απάνεμο λιμανάκι της ποίησης –και μάλιστα αυτής που τη σφραγίζει η χαρμολύπη του Γεώργιου Σουρή- για να περιθάλψουμε το μυαλό μας:

Μια φορά κι έναν καιρό, σε χρόνια περασμένα

ένας μπαμπάς παιδάκια μου, ζούσε σαν κι εμένα.

Κι αυτός επήρε μια μαμά, καθώς και τη μαμά σας

και τρία έκαναν παιδιά, που είχαν τ’ όνομά σας.

Και ο μπαμπάς απέθανε με δίχως διαθήκη

και τα παιδιά του έψαχναν να βρούνε χαρτζιλίκι

αλλά δεν βρήκαν τίποτε, παρά χαρτιά γραμμένα

εφημερίδες μπόλικες, μια κάλπικη δραχμή

κι έναν σταυρό, καθώς αυτόν που έδωσε σ’ εμένα

ο κύριος πρωθυπουργός για δόξα και τιμή.

Και τα παιδιά μεγάλωσαν σιγά-σιγά κι εκείνα

και γνώρισαν τους Έλληνες, τον κόσμο, την Αθήνα.

Μα είδαν πως κοπάνιζαν καβουρδιστόν αέρα

και τότε πια εννόησαν πως είχανε πατέρα

που ήταν το κεφάλι του γεμάτο από πίτερα

και πέρασαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Θέλετε κι επιμύθιον, παιδιά μου να σας πω;

Λυπούμαι που σας γέννησα, γιατί σας αγαπώ…

 

Σχετικά άρθρα

Για τα 242 χρόνια από τον θάνατο του Jean Jacques Rousseau

Super User

Η φωτογραφία της ημέρας

Super User

Ο καζαμίας του 2018

Super User

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Δείτε περισσότερα

Πολιτική απορρήτου και cookies