INDEXANTHI.GR
Αρθρογραφία

Η Σύλβα και ο δράκος

Δημοσιεύουμε ένα ενδιαφέρον κείμενο που έστειλε στο indexanthi.gr η Λένα Παπαδοπούλου, με αφορμή την παράσταση «Η Σύλβα και ο δράκος»:

Η όσφρηση, λένε, είναι η δυνατότερη αίσθηση μνήμης. Ανασύρει το παρελθόν, το καταχωρημένο να ζει στο σκοτάδι, το ξέθωρο, το ως μη υπάρχον. Και οι αναμνήσεις που φέρνει πονάνε, γδέρνουν.

Χτες στην παράσταση «Η Σύλβα και ο Δράκος» μια οσμή με κυρίευσε, η κλειστή, αποπνικτική μυρωδιά των μπουζουξίδικων του 60 -70. Ένα άρωμα φτηνού κραγιόν που δε ξεβάφει εύκολα, κολόνιας λιγωτικής και τσιγάρων Παλλάς ή Όσκαρ. Έτσι μύριζαν τα καμαρίνια, κάτι πρόχειρες ξυλοκατασκευές, των λαϊκών ξενυχτάδικων. Τόποι όπου ελάμβαναν χώρα αφηγήσεις ,εξομολογήσεις μιας ζωής επιλεγμένης για το καλλιτεχνιλίκι, αλλά επικρινόμενης για την έκθεση της. «Πρόστυχες» τις έλεγαν όλες τις παλιές αοιδούς. Και αυτές αγωνίζονταν να αποδείξουν ότι ήταν ηθικές, νοικοκυρές και χρησιμοποιούσαν ως τελικό επιχείρημα όνειρα γάμου και αποκατάστασης. Όμως το σκέρτσο και η τρέλα για το τραγούδι άλλα πρόδιδαν. Γυναίκες αυτεξούσιες ,που ζούσαν τις ερωτικές επιθυμίες τους, δυνατές, που άντεχαν τη μοναξιά μιας ζωής κόντρα στο ρόλο και τα λόγια του κόσμου. Αυτές οι γυναίκες με την ταυτότητα της νύχτας, τραγουδούσαν τα πάθη τα ανθρώπινα και αποδέχονταν τις αντρικές αδυναμίες, φροντίζοντας αγαπητικούς στοργικά ,σχεδόν μητρικά, γνωρίζοντας στο βάθος, ότι θα πεθάνουν μόνες, λερές, ξεχασμένες.

Η Σύλβα, η ηρωίδα του Κοροβίνη από αυτά τα υλικά είναι φτιαγμένη αλλά έχει και κάτι παραπάνω: έχει εκπεφρασμένη ποδοσφαιρική και πολιτική ένταξη. «ΕΔΑ ΠΑΟΚ ΚΑΙ ΤΟΥΜΠΑ». Ανοίγεται στον κόσμο αριστερή με συνείδηση προλεταριακή ,έχει αφομοιώσει «αφ’ εαυτού» τις αρχές του μαρξισμού, βίωσε μέσα από την κοινωνία της γειτονιάς της όλο το μετεμφυλιακό καθεστώς -τη δολοφονία Χαλκίδη, το ρόλο του παρακράτους ,τις διώξεις των κομμουνιστών. Αναρωτιέται πώς γίνεται να συγκινείται από τα λαϊκά τραγούδια ο Μουσχουντής, ο Διευθυντής της Γενικής Ασφάλειας Θεσσαλονίκης, και να είναι συγχρόνως ο σκληρότερος διώκτης των αριστερών. Αναστοχαζόμενη ανακαλύπτει το τρυφερό μαζί με το αδυσώπητο, τις αμφισημίες της ανθρώπινης ύπαρξης, που είναι τόσες και άλλες τόσες.

Έτσι, η Σύλβα αναγνωρίζει τη σκευωρία και τοποθετεί σε πολιτικό πλαίσιο την «υπόθεση Παγκρατίδη». Το κράτος-παρακράτος , η αστυνομία, ήθελαν μια επιτυχία εξιχνίασης και έτσι κατασκεύασαν το μύθευμα του «Δράκου του Σέιχ Σουχ» και κατηγόρησαν ένα κατατρεγμένο ανίσχυρο παιδί, έναν παρία. Η Σύλβα δεν είναι κορόιδο αντιλαμβάνεται ότι το σύστημα δημιουργεί ενόχους, θύτες και θύματα, ότι αναπτύσσει αφηγήσεις τρόμου για να χειραγωγεί, να ακινητοποιεί τον κόσμο. Η Σύλβα με το λαϊκό αισθητήριο αναπτύσσει τη δική της αφήγηση, εξηγεί τα συμβάντα, τα πλαισιώνει κοινωνικά. Δημιουργεί στρατηγικές αντίστασης, είναι ένα νομαδικό υποκείμενο, δε μασάει, δε σταματάει πουθενά. Τραγουδάει, επιθυμεί, επιβιώνει.

Η Σύλβα αγάπησε το πυρετώδες χαμένο αγόρι που υπήρξε ο Αριστείδης Παγκρατίδης, γιατί «αγάπησε τον πόνο του». Προσπάθησε να τον σώσει, όμως τον «κυνηγούσε ο διάολος», καθώς λέει. Ένα ολόκληρο κράτος και παρακράτος, μετεμφυλιακό, στη συγκεκριμένη στιγμή, στήριξε το οικοδόμημα της ευρωστίας του στις λιανές πλάτες μιας καθημαγμένης ύπαρξης.

Ο Κοροβίνης αναβιώνει τη σκοτεινή περίοδο μέσα από τη ζωή της Σύλβας και έχει ως εργαλεία ιστορικές πηγές, μαρτυρίες και το αίσθημα των τραγουδιών. Τη Σύλβα ζωντανεύει με τέχνη ανυπέρβλητη η Νένα Μεντή, κορυφαία ηθοποιός, ό,τι πρέπει για μονολόγους, από μόνη της μια ολόκληρη πολυπρόσωπη θεατρική παράσταση.

 

Σχετικά άρθρα

“Τρεις δεκάρες”

Super User

Διημερεύει

Super User

Δυο φορές θύματα

Super User

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Δείτε περισσότερα

Πολιτική απορρήτου και cookies