INDEXANTHI.GR
e-Ξανθη-ματα

Βουτιά στην ιστορία

Σαν σήμερα (26 Φεβρουαρίου) του 1936 ο Ferdinand Porsche παρουσίαζε το «λαϊκό αυτοκίνητο» (Wolkswagen). Πέντε χρόνια πριν, είχε ιδρύσει την εταιρία Porsche GmbH, πρώτο πρόγραμμα της οποίας ήταν η σχεδίαση ενός αυτοκινήτου «της μάζας», προσβάσιμο για αγορά από όλο το λαό (εξ ου και η ονομασία). Το πρόγραμμα έγινε κατ’ εντολή και χρηματοδότηση του Adolph Hitler.

Από τότε, δεν άλλαξαν και πολλά πράγματα. Πολλοί πολιτικοί λειτουργούν ως μεσάζοντες-dealers «εθνικών» και ιδιωτικών εταιριών –τι άλλο είναι όλες αυτές οι επιχειρηματικές αποστολές και συμφωνίες που υπογράφονται;- και πολλές εταιρίες λειτουργούν άλλοτε ως προκαλύμματα και άλλοτε ως αβανταδόροι σε γνωστές τοις πάσι καταστάσεις. Όμως, το ζήτημά μας σήμερα δεν είναι αυτό. Ξεκινά από την προαναφερθείσα επέτειο και, παρακάμπτοντας την περιώνυμη «λαϊκή συμμετοχή», φτάνει στην πασιφανή, άσχημη και αποσιωπημένη λαϊκή συνενοχή. Η οποία με αντάλλαγμα Wolkswagen και άλλες… χάντρες, φέρνει τον όλεθρο.

Ας δούμε το σχετικό χρονικό: Στις 27/1/1923, οργανώνεται το πρώτο συνέδριο του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος (Μόναχο), με τα Sturmalteilung (τμήματα εφόδου του) να παρελαύνουν με μπροστάρη τον Χίτλερ που ζητά ακύρωση της Συνθήκης Ειρήνης! Ξαναβρίσκουμε τον Χίτλερ στις 6/11/1923 στο «πραξικόπημα της μπυραρίας», για το οποίο καταδικάστηκε από την «ανεξάρτητη δικαιοσύνη» της εποχής σε επιεικέστατη πενταετή φυλάκιση, την μικρότερη ποινή για εσχάτη προδοσία! Η δυνατότητα αναστολής μετά από ένα εξάμηνο (τόσο έμεινε μέσα, αποφυλακισθείς στις 20/12/1924!!!) επιτρέπει να μιλάμε για έναν πολιτικό θρίαμβό του. Στο μεταξύ, η βαυαρική αστυνομία είχε –προς τιμήν της- το σθένος να ζητήσει δύο φορές παρακαλώ, την απέλασή του. Και οι δύο αιτήσεις απορρίφθηκαν από τον υπουργό Εσωτερικών Φραντς Γκίρτνερ! Τι έκανε ο Χίτλερ στη «φυλακή»; Διέμενε σε ηλιόλουστο δωμάτιο, επιτρεπόταν να φορά την αμφίεσή του, να διαβάζει εφημερίδες, να δέχεται επισκέψεις και δώρα θαυμαστριών (Βίνιφριντ Βάγκνερ, Χελένε Μπεχστάιν κ.α.) και ν’ αλληλογραφεί ελεύθερα! Την ίδια ώρα, συνέγραφε το “Mein Kampf”, με γραμματέα τον Ρούντολφ Ες που ήρθε από την Αυστρία για να εκτίσει «εκούσια ποινή» μαζί του!

Λίγο αργότερα (31/10/1926) και λίγο νοτιότερα (Ιταλία), αναπτυσσόταν παράλληλα –με αντίστοιχους όρους- το «φαινόμενο» Μουσολίνι. Την προαναφερθείσα ημερομηνία, ένα 15χρονο αγόρι γίνεται ένας ακόμη από τους πολλούς που αποπειράθηκαν να δολοφονήσουν τον «Ντούτσε». Πώς αντέδρασε ο λαός (όχι η φρουρά, αλλά ανώνυμοι παριστάμενοι); Κυνήγησε και λίντσαρε μέχρι θανάτου τον δεκαπεντάχρονο!

Η συνέχεια είναι λίγο-πολύ γνωστή, αφού η συγγραφή της ιστορίας δεν κατάφερε να την αποσιωπήσει ούτε να την ξαναγράψει, όπως έγινε σε πολλά άλλα ιστορικά δεδομένα. Θα μπορούσε να παρατεθεί μια ατέλειωτη σειρά από παρόμοια γεγονότα, ικανά να βάλουν τον καθένα σε σκέψεις που αποφεύγει να κάνει. Το ερώτημα που εγείρεται είναι πώς και μέσω ποιων μηχανισμών γεννιούνται αυτά και παρόμοια φαινόμενα; Με τη στήριξη (ενεργή ή σιωπηλή) ποιων θεσμών, ποιων τρόπων σκέψης, ποιων ανθρώπων τελικά;

Υποβοηθητικό «κερασάκι»: Τέτοιες μέρες την ίδια εποχή (24/2/1924) ο Henry Ford, ένας «αξιοσέβαστος» μεγιστάνας που… «έδωσε ψωμί σε τόσο κόσμο» δήλωνε: «Βαρείς φόροι των πλουσίων πλήττουν τους φτωχούς»…

 

Σχετικά άρθρα

Η φωτογραφία της ημέρας

Super User

Υπόμνηση

Super User

Τελικά μάλλον έχουμε “λαλήσει” εντελώς!

Super User

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Υποθέτουμε ότι είστε εντάξει με αυτό, αλλά μπορείτε να εξαιρεθείτε αν το επιθυμείτε. Αποδοχή Δείτε περισσότερα

Πολιτική απορρήτου και cookies