Χωρίς κανένα –περιττό- σχόλιο, παραθέτουμε δύο κείμενα του εφημέριου του Καραβομύλου Φθιώτιδας π. Χρήστου Ζαρκαδούλα για το μείζον εσωτερικό ζήτημα των ημερών, που δημοσιεύτηκαν στην “Εφημερίδα των συντακτών”:
Ερήμην των παπάδων
Κεραυνός εν αιθρία για τους πιστούς και γενικότερα για τον λαό ήταν η ανακοίνωση της συμφωνίας αρχιεπισκόπου-πρωθυπουργού. Παρακάμπτω τον πειρασμό να ερμηνεύσω το αν οι διαπραγματεύσεις ερήμην των ενδιαφερομένων συνάδουν με την ιδιότητα του αριστερού και του χριστιανού. Λόγω των ερωτημάτων που ανακύπτουν δεν έχουμε την πολυτέλεια της ενασχόλησης με τα πρόσωπα. «Έκαστον γαρ δένδρον εκ του ιδίου καρπού γινώσκεται» (Λκ 6,44).
Σήμερα, λόγω των εκ του νόμου απαγορεύσεων, οι εξερχόμενοι του μισθολογίου κληρικοί είναι πολύ περισσότεροι από αυτούς που εισέρχονται, οπότε το κόστος της μισθοδοσίας των κληρικών βαίνει συνεχώς μειούμενο με προοπτική βραχυπρόθεσμα ελαχιστοποίησής του.
Τι ώθησε λοιπόν τον πρωθυπουργό στη συμφωνία διατήρησης του σημερινού κόστους μισθοδοσίας; Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Μήπως η συνδιαχείριση της εκκλησιαστικής περιουσίας είναι το αντάλλαγμα και πού θα οδηγηθεί αυτή; Θα αξιοποιηθεί για την ωφέλεια του λαού ή θα οδηγηθεί στα νύχια των δανειστών, τουτέστιν του μεγάλου κεφαλαίου, όπως σχεδόν το σύνολο της περιουσίας του δημοσίου;
Από πλευράς αρχιεπισκόπου γιατί δεν ζητήθηκε απλά η διατήρηση της μισθοδοσίας από το κράτος του αριθμού των κληρικών που υπάρχουν σήμερα, αλλά θέλει να έχουν οι μητροπολίτες τη διαχείριση των χρημάτων που το κράτος θα καταβάλλει; Τι σημαίνει αυτό μακροχρόνια;
Ως φαίνεται άνοιξε διάπλατα ο δρόμος για να αποκτήσουν υπερεξουσίες επί των κληρικών οι μητροπολίτες. Δεν έγινε ακόμη, αλλά δύναται να δημιουργηθεί το πλαίσιο οι δεσποτάδες να ελέγχουν απόλυτα τους παπάδες, αφού αυτοί θα μπορούν όσους αντιστέκονται να τους οδηγούν στην οικονομική εξαθλίωση.
Αυτοί θα ορίζουν το βιοτικό τους επίπεδο. Η οσφυοκαμψία, η δουλοπρέπεια, η κολακεία και η ρουφιανιά θα κυριαρχήσουν ενώ ταυτόχρονα οι περιθωριοποιημένοι θα αναγκαστούν, εκμεταλλευόμενοι και τα χάλια της παιδείας, να καλλιεργήσουν τη θρησκοληψία για να επιβιώσουν. Ο δεσποτισμός θα γιγαντωθεί, αλλά αυτό δεν ενοχλεί το κράτος, αφού για την ύπαρξή του ο κάθε δεσποτισμός είναι απαραίτητος.
Η διατήρηση της σημερινής κατάστασης σχετικά με τη μισθοδοσία του κλήρου είναι η απαραίτητη συνθήκη για την ομαλή μετάβαση στην αποδέσμευση του κράτους απ’ αυτή. Σταδιακά ο αριθμός των μισθοδοτούμενων κληρικών θα μειώνεται, ενώ η Εκκλησία θα έχει τον απαραίτητο χρόνο να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες και να αντιμετωπίσει το πρόβλημα των μη μισθοδοτούμενων κληρικών της.
Έχοντας υπ’ όψιν αυτή την προοπτική δύο καταστάσεις πρέπει να διευθετηθούν: α. η άρση από πλευράς κράτους όλων των τυχόν εμποδίων για την αξιοποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας, ώστε η Εκκλησία έχουσα την πλήρη και αποκλειστική ευθύνη της διαχείρισής της να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για τη μισθοδοσία σταδιακά του συνόλου των κληρικών της. β. η από πλευράς του κράτους συμβολή στον εκδημοκρατισμό της Εκκλησίας ώστε να εξαλειφθεί το φαινόμενο του δεσποτισμού.
Το κράτος έχει ευθύνη για την από τον τέταρτο αιώνα μέχρι σήμερα αλλοίωση του πολιτεύματος της Εκκλησίας, στην οποία κατά τα χρόνια του Χριστού ίσχυε η αρχή της ομοφωνίας του συνόλου κι όχι απλά της πλειοψηφίας, ως εκ τούτου έχει υποχρέωση, ακόμη και μη έχοντας τη συναίνεση των ιεραρχών, για την επιστροφή της Εκκλησίας στον τρόπο ύπαρξης των τριών πρώτων αιώνων.
Ολοκληρώνω μ’ έναν προβληματισμό. Από το νέο ταμείο, που θα δημιουργηθεί, θα μισθοδοτούνται και οι μητροπολίτες ή αυτοί θα παραμείνουν δημόσιοι υπάλληλοι; Εκ της εμπειρίας φοβάμαι ότι και πάλι κάποιοι θα είναι πιο ίσοι από τους άλλους.
«Να παραιτηθεί ο αρχιεπίσκοπος, δημόσια να συνεδριάζει η Ιερά Σύνοδος»
Όλοι είδαμε στους δέκτες των τηλεοράσεων την εικόνα του αρχιεπισκόπου δίπλα στον πρωθυπουργό κατά την ανακοίνωση της συμφωνίας.
Ένα αδύναμο γεροντάκι που έλαβε τον λόγο για να πει αμέτρητα ευχαριστώ. Ο αρχιεπίσκοπος έκανε αυτό ακριβώς που θα έκανε ένας υπέργηρος όταν κάποιος θα του έδινε μισό ποτήρι νερό, ένα γλύκισμα ή θα είχε την αίσθηση ότι τον βοηθάει να σηκωθεί κρατώντας απλά το μανίκι του.
Η εικόνα αυτή συνεχίστηκε και μετά την ανακοίνωση της συμφωνίας. Με τις εν συνεχεία δηλώσεις έδειξε ότι δεν είχε πλήρη επίγνωση του τι συμφωνούσε και ξαφνιάστηκε από το μέγεθος των αντιδράσεων.
Είναι ολοφάνερο ότι ο μακαριώτατος λόγω γήρατος δεν μπορεί να ασκήσει πλέον πλήρως τα καθήκοντά του.
Με δεδομένο ότι προσέφερε πολλά στην Εκκλησία και στην κοινωνία γενικότερα, οι συγγενείς του, οι φίλοι του, όσοι τον αγαπάμε, γενικά οι δικοί του άνθρωποι, λαμβάνοντας υπόψιν και το ότι «τα στερνά τιμούν τα πρώτα» ας τον προτρέψουν να παραιτηθεί. Αν οι προτροπές δεν εισακουστούν, ας αναλάβει με πολλή αγάπη τον άχαρο ρόλο να τον προστατεύσει η ιεραρχία.
Η αγάπη δεν εκφράζεται μόνο με χειροκροτήματα. Οι έπαινοι και τα μπράβο πολλές φορές προέρχονται από επιθυμία να οδηγηθεί κάποιος στην καταστροφή. Αγάπη είναι και το να απομακρύνεις κάποιον από την πρώτη γραμμή της μάχης επειδή δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του. Έτσι προστατεύεται και ο ίδιος και ο αγώνας ίσως έχει καλύτερα αποτελέσματα κυρίως για τους πλέον κοινωνικά αδυνάτους.
Δημόσια και όχι κεκλεισμένων των θυρών πρέπει να είναι και η σύνοδος της ιεραρχίας. Πρέπει να μπει ένα τέλος στη δυνατότητα άλλα να λέγονται εντός και άλλες δηλώσεις να γίνονται εκτός. Τα Μ.Μ.Ε και όσοι κληρικοί και λαϊκοί επιθυμούν πρέπει να δύνανται να είναι παρόντες.
Όπως οι συνεδριάσεις της βουλής είναι δημόσιες έτσι πρέπει να είναι κι αυτές της Ιεράς Συνόδου. Η δημοκρατία και το εκκλησιαστικό πνεύμα το απαιτούν.
