Με τίτλο “επιμένουμε στον δρόμο του αγώνα ενάντια σε παλιά και νέα μνημόνια“, ομάδα πέντε εκπαιδευτικών της Ξάνθης εξηγεί την αποχώρησή της από την Αυτόνομη Παρέμβαση, εξαγγέλλει τη συγκρότηση της Αριστερής Αγωνιστικής Κίνησης, απευθύνει κάλεσμα ενημέρωσης και κοινοποιεί τα ακόλουθα:
Η ψήφιση του 3ου μνημονίου και της νέας δανειακής σύμβασης, το καλοκαίρι, από ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ – ΝΔ- ΠΑΣΟΚ – ΠΟΤΑΜΙ σηματοδοτεί μια νέα σελίδα στην πολιτική και κοινωνική ιστορία της χώρας μας. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, αλλά και τα μνημονιακά κόμματα της αντιπολίτευσης, αποφάσισαν να υποτάξουν για μια ακόμα φορά τη χώρα και τον λαό στους εκβιασμούς και τις απαιτήσεις των δανειστών – τοκογλύφων, αδιαφορώντας για την πρόσφατη ετυμηγορία του ελληνικού λαού στις 5 του Ιούλη.
Με την ψήφισή του, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ μετατρεπόταν και τυπικά σε μια ακόμη μνημονιακή κυβέρνηση, η οποία θα εφαρμόσει τις καταστροφικές πολιτικές που απαιτούν η Ε.Ε. και το ΔΝΤ! Αφού διαπραγματεύτηκε σκληρά επί επτά μήνες, οδηγήθηκε τελικά σε άνευ όρων συνθηκολόγηση και οδήγησε τη χώρα στη μέγγενη ενός ακόμη πιο ασφυκτικού και καταστροφικού μνημονίου, αναγκαζόμενη να κουρελιάσει όλες τις δήθεν κόκκινες γραμμές της!…
Η αποτυχία της διαπραγμάτευσης μπορεί να οφείλεται και σε τυχόν τακτικά διαπραγματευτικά λάθη, όμως ο πυρήνας της αποτυχίας βρισκόταν στην ίδια τη στρατηγική αντίληψη του ΣΥΡΙΖΑ για την Ευρωπαϊκή Ένωση και την αταξική προσέγγιση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Η αντίληψη αυτή οδήγησε την κυβέρνηση Τσίπρα – Καμένου, να σπείρει αυταπάτες στον ελληνικό λαό χαϊδεύοντάς του τα αυτιά με εύκολες λύσεις εντός της Ε.Ε., την ίδια στιγμή που η υπογραφή της συμφωνίας της 20ής του Φλεβάρη, προδιέγραφε το αδιέξοδο. Νομοτελειακά έφτασε λοιπόν το καλοκαίρι να υπογράφει το τρίτο μνημόνιο σε αγαστή συνεργασία με τις παλιές και «συνεπείς» μνημονιακές δυνάμεις (Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ-ΠΟΤΑΜΙ).
Το τρίτο μνημόνιο δεν αποτελεί απλά ένα σύνολο μεμονωμένων αντιλαϊκών μέτρων λιτότητας, αλλά ένα συνολικό και ολοκληρωμένο πρόγραμμα νεοφιλελεύθερης αναδιάρθρωσης του ελληνικού καπιταλισμού. Μαζί με τα προαπαιτούμενα αλλά και τους «εφαρμοστικούς» νόμους που το συνοδεύουν, αποτελούν συνέχιση και όξυνση των βάρβαρων – αντιλαϊκών νεοφιλελεύθερων μνημονιακών πολιτικών της τελευταίας πενταετίας.
Η συμφωνία αυτή περιλαμβάνει νέα σκληρά μέτρα λιτότητας για τους εργαζόμενους, μέτρα διάλυσης του ασφαλιστικού συστήματος, ιδιωτικοποίησης του δημόσιου πλούτου και ύφεσης για την ελληνική οικονομία. Αποτελεί την τελική φάση ακραίων εκβιασμών, τρομοκρατίας και χρηματοδοτικής ασφυξίας από την πλευρά της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ, και των συμβιβασμών – υποχωρήσεων, από την πλευρά της κυβέρνησης. Ταυτόχρονα, η διαπραγμάτευση και η τελική της κατάληξη αποκάλυψαν στο λαό την αντιδραστική και ιμπεριαλιστική φύση των μηχανισμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης.
Μνημόνιο και για την εκπαίδευση
Οι μνημονιακές πολιτικές της αδιοριστίας και των περικοπών έχουν φέρει τη δημόσια εκπαίδευση σε οριακό σημείο. Και φέτος, για μια ακόμη χρονιά, ζούμε τα ίδια και χειρότερα: χιλιάδες τα κενά στα σχολεία, μηδενικοί διορισμοί –παρά τις δεσμεύσεις της κυβέρνησης-, «αέναη» αναζήτηση πιστώσεων για τη στοιχειώδη λειτουργία των σχολείων, κι ακόμη ένας υπουργός να μιλάει απλώς για «εκκρεμότητες» και να ισχυρίζεται ότι τα σχολεία μπορούν να δουλέψουν με κενά, ενώ ταυτόχρονα ανοίγει ξανά το θέμα της αξιολόγησης… Αυτές τις αντιδραστικές αντιεκπαιδευτικές πολιτικές έρχεται το τρίτο μνημόνιο να εμπεδώσει και να βαθύνει ακόμη περισσότερο, με τη βοήθεια και της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ, που μια πρώτη γεύση είχαμε πάρει από την εποχή της Διαμαντοπούλου και του Γιωργάκη.
Η συνέχιση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών τα επόμενα χρόνια θα σημάνει για την εκπαίδευση: συνεχιζόμενη μείωση των κρατικών δαπανών για την Παιδεία, επαναφορά της αξιολόγησης, ένταση των ταξικών φραγμών για τα λαϊκά στρώματα και της σχολικής διαρροής. Ενώ για τους εκπαιδευτικούς: νέο μισθολόγιο απ’ τον Γενάρη με καινούριες περικοπές, αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης και παραμονή στη σχολική τάξη μέχρι τα 62 ή τα 67, που συνεπάγεται βέβαια ελαχιστοποίηση των διορισμών τα επόμενα χρόνια.
Όχι στον συμβιβασμό και την υποταγή
Απέναντι σ’ αυτήν την πραγματικότητα οι εκπαιδευτικοί και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι δεν έχουμε πολλές επιλογές. Δεν μπορούμε να αφήσουμε τη νεοφιλελεύθερη βαρβαρότητα να καταδυναστεύει τις ζωές μας. Η απογοήτευση και απαισιοδοξία μπορούν και πρέπει να δώσουν τη θέση τους στην οργάνωση και την αντεπίθεση με προσανατολισμό στην καθημερινή αντίσταση, στη σύγκρουση και στην ανατροπή της κοινωνικής λεηλασίας.
Η πραγματικότητα έδειξε ότι δεν αρκεί μια κυβερνητική αλλαγή για να καλυτερεύσει η ζωή μας, για να ευοδωθούν οι προσδοκίες και οι ελπίδες μας. Η λογική της ανάθεσης των ελπίδων και των προσδοκιών μας στην όποια κυβέρνηση αποδείχθηκε ότι έχει κοντά ποδάρια. Μόνο οι μαζικοί, αποφασιστικοί αγώνες του οργανωμένου λαϊκού κινήματος, η ενεργοποίηση του λαϊκού παράγοντα μπορούν να αποτελέσουν εγγύηση για φιλολαϊκές λύσεις.
Στο συνδικαλιστικό κίνημα απομένει η οργάνωση της αντίστασης στη νέα αντιλαϊκή καταιγίδα που έρχεται. Η πολιτική αντιπαράθεση που θα αναπτυχθεί κατά τη διάρκεια ψήφισης και υλοποίησης των νέων μέτρων, πρέπει να χρωματιστεί από εργατική, ταξική σκοπιά έτσι, ώστε να μπορέσει ο εργαζόμενος κόσμος να απαντήσει στη νέα επίθεση. Για να επιτευχθεί αυτό, είναι ανάγκη να αντιπαραθέσουμε την αλήθεια των λαϊκών αναγκών, των εργατικών δικαιωμάτων, της κοινωνικής αξιοπρέπειας απέναντι στη «μία και μοναδική αλήθεια» των αναδιαρθρώσεων που θέλει να επιβάλει το κεφάλαιο, στον μονόδρομο των μνημονίων, που τόσα χρόνια ακούμε να μας παπαγαλίζουν οι διάφορες μνημονιακές δυνάμεις, παλιές και νέες…
Σε αυτή την κατεύθυνση και με αυτές τις σκέψεις αποφασίσαμε να αποχωρήσουμε από την ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ και να συγκροτήσουμε μια νέα εκπαιδευτική – συνδικαλιστική κίνηση, προκειμένου να συνεχίσουμε τον αγώνα απέναντι σε κάθε αντιλαϊκή και αντιεκπαιδευτική πολιτική, όποιος κι αν είναι ο διαχειριστής αυτής της πολιτικής. Θεωρούμε ότι αριστερή – φιλολαϊκή διαχείριση του 3ου μνημονίου δεν μπορεί να υπάρξει. Οι αιτιάσεις του ΣΥΡΙΖΑ για δήθεν άσκηση των μνημονιακών, νεοφιλελεύθερων πολιτικών με κοινωνική ευαισθησία, έχουν στόχο τη διάχυση νέων αυταπατών, προκειμένου να κάμψουν τις αντιστάσεις των εργαζομένων. Πολύ γρήγορα η πραγματικότητα θα τις σαρώσει κι αυτές.
Συγκροτούμε την ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ, έχοντας ως επιθυμία μας και στόχο, να συμβάλλουμε στην ανάπτυξη των αντιστάσεων και των αγώνων για την ανατροπή αυτών των πολιτικών και να εργαστούμε για τη συγκρότηση ενός πλατιού κοινωνικού και πολιτικού μετώπου που θα διεκδικεί ξανά τον χαμένο πλούτο, θα αρνείται το χρέος και θα ζητά τη διαγραφή του. Ένα μέτωπο σύγκρουσης και ρήξης με ΕΕ και ΔΝΤ, σύγκρουσης και ρήξης με το κοινωνικό μπλοκ της ολιγαρχίας του πλούτου.
Θέλουμε να συμβάλλουμε στο χτίσιμο ενός συνδικάτου και ενός συνδικαλιστικού κινήματος ταξικού, ανεξάρτητου από κράτος, κυβέρνηση και κόμματα, που θα υπηρετεί τις ανάγκες και τα δικαιώματα των εκπαιδευτικών και του δημόσιου σχολείου των όλων και των ίσων.
Θέλουμε να συμβάλλουμε με τη δράση μας, μέσα από τον σύλλογό μας, στην ανάπτυξη ενός εκπαιδευτικού κινήματος για ένα σχολείο ισότητας και ελευθερίας, αγωνιζόμενοι για την πλήρη κατάργηση της αξιολόγησης. Για ένα σχολείο που θα αποτελεί φραγμό στην ανάπτυξη φασιστικών και ρατσιστικών αντιλήψεων.
Γιατί αποχωρούμε από την Αυτόνομη Παρέμβαση
Η Αυτόνομη Παρέμβαση δεν ήταν παιδί του κομματικού σωλήνα. Αποτέλεσε μια ενωτική, αυτόνομη, αριστερή συνδικαλιστική παράταξη, της οποίας η συγκρότηση και η δράση βασίστηκε όχι σε πλήρη ομοφωνία, αλλά σε κοινές ή κοντινές αντιλήψεις για την εκπαίδευση και το συνδικαλιστικό κίνημα και σε συγκλίνουσες πολιτικές αντιλήψεις και εκτιμήσεις, οι οποίες μπορούσαν να αποτελέσουν τη βάση για κοινή δράση. Προϋπόθεση για την ύπαρξή της ήταν, η όποια ενότητα, να μπορεί να παράγει πολιτική και συνδικαλιστική δράση.
Μετά τα γεγονότα του φετινού καλοκαιριού –αλλά και με βάση ό,τι προηγήθηκε τους τελευταίους μήνες- η συγκλίνουσα αυτή πολιτική βάση έπαψε να υπάρχει. Όταν υπάρχουν διαφορετικές πολιτικές εκτιμήσεις και στοχεύσεις, τότε δεν μπορεί να παραχθεί κοινή πολιτική δράση.
Θεωρούμε ότι η Αυτόνομη Παρέμβαση έπαιξε θετικό ρόλο στην ενδυνάμωση του Συλλόγου μας και είχε θετική συμβολή στην ανάπτυξη του λαϊκού κινήματος στην Ξάνθη. Όμως οι νέες εξελίξεις αλλάζουν το τοπίο και απαιτούν ξεκάθαρες απαντήσεις ! Γι’ αυτό αποφασίσαμε την αποχώρησή μας από την Αυτόνομη Παρέμβαση και τη συγκρότηση της ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ, θέλοντας να συνεχίσουμε τον αγώνα ενάντια στη συνέχιση των μνημονιακών πολιτικών, παραμένοντας συνεπείς σε όσα υποστηρίζαμε όλη την προηγούμενη περίοδο.
Καλούμε λοιπόν σε συστράτευση, κάθε αγωνιστή και αγωνίστρια συνάδελφο, -ισσα, καθένα και καθεμιά που αντιλαμβάνεται ότι η λύση μπορεί να έρθει μόνο μέσα από τους οργανωμένους αγώνες μας. Σας καλούμε να βρεθούμε και να συζητήσουμε την Παρασκευή 30 Οκτωβρίου στις 7μ.μ. στο καφέ “Βυζάντιο” για όλα όσα μας απασχολούν και για να σας ενημερώσουμε για την καινούρια αυτή προσπάθεια που ξεκινάμε.
Για την Αριστερή Αγωνιστική Κίνηση
Βαλσαμίδης Δημήτρης
Δεληγιαννοπούλου Καλλιόπη
Μηλιαζήμ Τζεμαλή
Ντούμας Παναγιώτης
Ταμπάκης Θεολόγος
