“Κρίσεις”

Παραθέτουμε ένα ιδιαιτέρως ενδιαφέρον χρονικό που αποτυπώνει εύγλωττα την πορεία των μισθών σε παγκόσμιο επίπεδο τον προηγούμενο ενάμισι αιώνα, έτσι όπως περιέχεται στην παλιά έκδοση με τον τίτλο “Κρίσεις” και κοινοποιήθηκε από τον Β.Ρ.:

• Στη διάρκεια της πρώτης κρίσης της βιομηχανικής περιόδου στα 1816, σε όλη την Ευρώπη οι μισθοί μειώθηκαν κατά 50% σε σχέση με το 1810.
• Και στην κρίση του 1825 στην Αγγλία, η μείωση στους μισθούς άγγιξε ανάλογα επίπεδα.
• Η τρίτη οικονομική κρίση της σύγχρονης εποχής στα 1836, έφερε για πρώτη φορά μια ελάττωση των μισθών όχι μόνο στην Αγγλία, αλλά και στις Ηνωμένες Πολιτείες.
• Στη διάρκεια της κρίσης του 1847 η φτώχεια ήταν τόσο μεγάλη, που στο Παρίσι χάθηκε η έννοια του μέσου μισθού. Πολλοί εργάτες αποδέχονταν οποιαδήποτε πληρωμή προκειμένου να επιζήσουν.
• 1857: Σ’ αυτήν την κρίση τα αφεντικά της Αγγλίας μείωσαν όλους τους μισθούς. Στη βιομηχανία σιδήρου οι μειώσεις ήταν 15% κατά μέσο όρο και σε μερικές περιπτώσεις έφταναν μέχρι και 30%.
• Μετά την Κομμούνα του Παρισιού έγινε μια μείωση μισθών σε όλη την Ευρώπη. Στις Η.Π.Α. στα 1873 έφθασε και το 10% κατά μέσο όρο.
• Οι υφαντουργοί, οι μεταλλουργοί και οι μεταλλωρύχοι δέχτηκαν βασικά τα πυρά της κρίσης του 1882: η μείωση των μισθών στις Η.Π.Α. κυμαινόταν μεταξύ 15 και 20%.
• Στην κρίση του 1890 τα ημερομίσθια των υπερειδικευμένων εργατών ελαττώθηκαν κατά το 1/5. Το 1893 οι μισθοί της μεταλλουργικής βιομηχανίας μειώθηκαν κατά 25% και στα 1894 της βιομηχανίας μετάλλου κατά 40%.
• 1900: Ο αιώνας που άρχισε, αναγγέλθηκε στους εργάτες με μείωση στους μισθούς τους: στην Αγγλία μεταξύ του 20% και 25%, στη Γαλλία μέχρι 30%.
• Η κρίση του 1907 ήταν αφορμή για μείωση μισθών στις Η.Π.Α. κατά 18% (που έφθασε μέχρι και 40%). Το ίδιο συνέβη στην Αγγλία και στην υπόλοιπη Ευρώπη.
• Στο τέλος του πολέμου του 1914-1918, στην αναστατωμένη από τον πληθωρισμό Ευρώπη η ελάττωση των μισθών ήταν ανυπολόγιστη. Στην Αγγλία το 1922 τα αφεντικά κατόρθωσαν, παίρνοντας αφορμή από την κρίση, να επιβάλουν αποδοχές κατά 36% μικρότερες από εκείνες του 1920.
• Στη διάρκεια της μεγάλης κρίσης του 1929 το ρεκόρ στη μείωση μισθού το είχαν οι Ηνωμένες Πολιτείες: 39%. Στη Γερμανία το 1931 ήταν 20% για τους δημόσιους υπάλληλους και 15% για τους εργαζόμενους σε ιδιωτικές εταιρίες.
• 1937: Ήταν κατά κύριο λόγο κρίση αμερικανικής προέλευσης. Η σταθερή πλέον μείωση στους μισθούς έφθασε το 25% στα υφαντουργεία και το 20% στη βιομηχανία αυτοκινήτων.
• Με το τέλος του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου οι εργαζόμενοι στις μη πολεμικές βιομηχανίες δέχτηκαν το 1945 μια μισθολογική ελάττωση 10%. Οι πληρωμές των εργαζομένων στις πολεμικές βιομηχανίες μειώθηκαν κατά 31% (επέστρεψαν στα επίπεδα του 1942).
• Στην κρίση του 1948 οι εργάτες μετάλλου δέχτηκαν μείωση της αγοραστικής τους δύναμης κατά 25%.
• Οι μισθοί ήδη είχαν μπλοκαριστεί στις Η.Π.Α. με διάταγμα του προέδρου το 1951. Η κρίση του 1953 σταθεροποίησε τις μειώσεις.
• Μια γενική ελάττωση της πραγματικής αξίας των μισθών παρατηρήθηκε και στη Γαλλία με την εξαθλίωση του 1957. Στη συνέχεια η τάση γενικεύτηκε στην υπόλοιπη Ευρώπη.
• Η ύφεση του 1960 ήταν μια δικαιολογία για την επίσημη πολιτική του περιορισμού των μισθών στην Αγγλία και σ’ όλη σχεδόν την Ευρώπη. Έφτασε στο μάξιμουμ το 1961.
• Και πάλι η Αγγλία γίνεται η «πρωτοπορία» στις μισθολογικές μειώσεις το 1966. Η κυβέρνησή της καθόρισε το μπλοκάρισμα των μισθών για έξι μήνες. Η αύξηση των τιμών έκανε τα υπόλοιπα.
• Στα 1970 ήταν η σειρά των Ηνωμένων Πολιτειών να αποδώσουν στο κόστος εργασίας την πηγή όλων των κακών. Η κυβέρνηση της Ουάσινγκτον μπλοκάρισε όλους τους μισθούς.
• Η αύξηση των μισθών στα 1973 συνέπεσε με τη διεθνή πολιτική των απολύσεων που θα «εφησυχάσουν» την αγορά της εργασίας. Παρατηρήθηκε φοβερή μείωση της αγοραστικής δύναμης των μισθοσυντήρητων.

Τέλος, ο Β.Ρ. παραθέτει στοιχεία για τον αριθμό των «επίσημων» ανέργων στις Η.Π.Α. στο διάστημα 1952-1976 (οι άνεργοι σε εκατομμύρια):

Σημειώνεται ότι το 2009 οι “επίσημοι” άνεργοι στις Η.Π.Α. ήταν 15,35 εκατομμύρια.